vrijdag 31 januari 2014

De firma Drama & Ellende

Soms denk ik wel eens .
Wanneer breken er weer goede tijden aan.
Heb je het na het overlijden van je schoonmoeder voor je gevoel de zaken net weer een beetje op een rijtje , krijg je uit onverwachte hoek nog eens een trap na.
Mijn vertrouwen in de mensheid leek in ieder geval daardoor een behoorlijke deuk te hebben opgelopen.
Maar hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik tot de conclusie kom:
Dat mensen die zich niet in het verdriet van anderen kunnen plaatsen, dat zelf maar voor hun rekening moeten nemen.
Zo staan wij niet in het leven, en zo willen we ook in het leven blijven staan.
Maar hoe dan ook het raakt je wel.
En het zal nog wel even duren voor die wonden weer geheeld zijn.
En als of dat nog niet genoeg is, gaat het nu met de gezondheid van mijn moeder opeens ook hollend achteruit.
Niet dat de band zo bijzonder geweldig was met mijn moeder, ook nooit geweest, maar het raakt me wel.
Vandaag waren we bij haar op bezoek in het verpleeghuis.
Ze lag op bed, en er was totaal geen herkenning meer.
Ze had geen idee wie we waren.
Ik gaf haar wat te drinken, maar het slikken koste haar behoorlijk wat moeite.
Ze leek wat kortademig, en maakte een vermoeide indruk.
Geen stekelige opmerkingen vandaag, geen commentaar op grijze haren en baarden.
Helemaal niks vandaag.
En dat bracht mij toch een beetje van stuk.
Als ze haar opmerkingen achterwege laat dan is het goed mis.
Alleen na het overlijden van mijn vader, en toen ze getroffen werd door een levensbedreigende ziekte, was ze voor mij de moeder die ik altijd zo had gewenst.
Ze had het toen heel moeilijk en leunde behoorlijk op Geert en mij.
Maar toen in beide gevallen voor haar alles weer een beetje bij het oude was, werden we met het grootste gemak weer aan de kant geschoven.
Maar dat dat zou gaan gebeuren hadden we voorzien.
Maar hoe we haar vandaag aantroffen……………
Zo langzamerhand lijken we wel de firma Drama & Ellende, alle narigheid blijft maar doorgaan lijkt het wel.
En het jaar is nog maar net begonnen.


woensdag 29 januari 2014

Weer samen

Vandaag hebben we gehoor gegeven aan de laatste wens van mij schoonmoeder.
Haar wens was dat haar as verstrooid zou worden op de zelfde plek, waar ook de as van mijn schoonvader verstrooid was.
Vandaag op de geboortedag van mijn schoonvader was het dan zover.
Het was koud maar droog.
Daar stonden we dan met ons zessen, aan de rand van de vijver gelegen in vak G in het strooiveld van het Crematorium in Dieren
Vorige keer met het verstrooien van de as van mijn schoonvader bevond zich de as nog in een schaal.
Nu kregen we een soort van gesloten strooibus aangereikt.


1 voor 1 namen we de strooibus ter hand.
Door de wind ontstonden er tijdens het verstrooien witte stofwolkjes.
Heel even moest ik denken aan Witte Wieven, mythische wezens, vrouwen die in sagen voorkomen, in het oosten van het land.
Ze zou het leuk hebben gevonden dat De Witte Wieven in Zwiep,(bij Lochem in de buurt) begin van deze maand weer opnieuw zijn geopend, na een aantal jaren gesloten te zijn geweest.
De Witte Wieven een soort van Speeltuin en Kinderboerderij met als thema de Witte Wieven, de heksen van de Achterhoek
Ze vond het prachtig om daar vroeger naar toe te gaan, samen met mijn schoonvader en met hun kleinkinderen.
Veel sneller dan we verwacht hadden was de bus leeg.
Gezamenlijk liepen we in gedachten weer terug naar de parkeerplaats, een bouquet met roze anjers achterlatend.
Voor altijd weer samen !


 

woensdag 22 januari 2014

Vergissen

Vergissen is menselijk.
Ik heb mij de laatste tijd al een paar keer vergist, en daar baal ik best wel van.
Maar ik baal er nog meer van, dat ik mij uiteindelijk achteraf helemaal niet vergist heb.
Soms wil je er ook helemaal niet aan, omdat je tegen beter weten in, hoopt dat je je vergist.
Vorige week nog.
In de buurt van Welsum zagen wij dat alle watervogels die op dat moment bij Katerstee (een grote plas), rond zwommen, in paniek, alle kanten opvlogen.
Smient – Anas penelope

Even later ontdekte we een grote roofvogel die wegvloog,en die de oorzaak van al die paniek leek te zijn.
Dit moest een Zeearend zijn ,dat kon haast niet anders.
Net op het laatste moment lukte mij het nog om een foto te maken van een roofvogel die wegvloog, waarvan ik dacht dat het de Zeearend was.
Helemaal in de veronderstelling dat ik de Zeearend op de foto had, reden we naar huis.
Manlief helemaal verbaast dat ik de Zeearend nog op de foto had gekregen.
Zonder ook maar goed naar de kenmerken van de vogel gekeken te hebben, gelijk de foto, voorzien van een kort commentaartje op waarneming.nl gezet.
Een jaar geleden hadden we daar in de buurt ,een plukplaats gevonden waar een Grauwe gans was gedood.
Dit was zonder meer het werk van een roofvogel geweest.
Plukplaats

Er was namelijk niet op de veren gekauwd, en daardoor is een Kat of Vos al uitgesloten.
Toen hadden we ook al een vermoeden dat dit wel eens het werk van de Zeearend geweest kon zijn.
Maar het duurde, en duurde maar voor dat er een reactie kwam van een admin (deskundige van Waarneming.nl ).
En toen de reactie kwam, was ik even teleurgesteld.
Ik had een Buizerd in vlucht op de foto gezet.
Pats boem, met beide benen weer op de grond.
Na de foto nog iets beter te hebben bekeken, zag ik het al .
Had ik de verkeerde wegvliegende vogel op de foto gezet, of was er helemaal geen Zeearend ?
De volgende dag, had iemand anders, een ongeveer gelijkende waarneming gedaan, en dit ook op Waarneming.nl gezet.
Een dag later, lukte het iemand anders om op die plek uiteindelijk toch de Zeearend op de foto te zetten.
Zelf helaas de Zeearend niet op de foto gekregen .
Maar wat was ik blij dat we het toch goed hadden gezien.
En dat maakt het uiteindelijk toch allemaal weer een beetje goed.

zondag 19 januari 2014

De Big 3 Safari

Vanmorgen met onze vrienden en Ulli de hond richting het Deelerwoud.
Nog maar een paar graden boven nul, maar het zonnetje begon toch al wat flauwtjes te schijnen.
Wij zijn in de gelukkige omstandigheden dat het Deelerwoud vlakbij is.
In een mum van tijd waren wij er dan ook.
Auto aan de kant geparkeerd, tunnel onder de snelweg doorlopen, en je bent in een andere wereld.
Alleen stond de wind vandaag verkeerd, daardoor was het geluid van de snelweg nog lang hoorbaar.
We hoopten dat we vandaag wat wild zouden zien, dat zou in ieder geval leuk zijn voor onze vrienden, die uit de Achterhoek komen.
Ook een prachtige omgeving maar Edelherten of Wilde Zwijnen, zul je er niet snel tegenkomen.
Al snel begon de zon goed door te komen, en met een winterjas aan was het zelfs aan de warme kant.
Heel opvallend weinig vogels te zien en te horen.
Maar de heide lag er door dat zonlicht bij, als een plaatje.
Overal waren sporen te vinden van Edelherten, Wilde Zwijnen en Reeën maar we zagen ze jammer genoeg niet.
Ook zagen we de verse mest van Schotse Hooglanders, die moesten in ieder geval in de buurt zijn.
Een eind verderop kwamen we dan ook een kudde tegen.
Een imposante stier stond rustig bij een aantal dames met hun jongen van vorig jaar.
Schotse Hooglander Bos taurus ss
Aan de andere kant van de weg, stonden 2 dieren van de rest wat afgezonderd.
En zoals ik al verwachte vond 1 van de dieren Ulli de hond wel erg interessant, en ze deed dan ook een poging richting ons te lopen.
Maar voor de rest trokken de dieren zich niets van ons aan.
Na nog een eind gelopen te hebben kwamen we bij de Kop van Deelen aan.
Daar een prachtig uitzicht.
De Kop van Deelen
De zon scheen op dat moment volop,en we hadden spijt van die dikke jassen.
Op de terugweg werden we opeens toch nog verrast door een groep Damherten.
Even waren de Damherten ook verrast door onze aanwezigheid, en bleven dan ook kort staan.
Maar al snel liepen ze weer verder het bos in.
Onze dag was alweer meer dan goed. Eigenlijk niet meer zo op gerekend,dat we nog wild zouden tegenkomen.
En dan toch nog heel onverwachts, zagen we opeens een prachtige Hinde te voorschijn komen.
Ze zag ons ook, maar schijnbaar had ze wel vertrouwen in de situatie, want er verschenen nog een paar dieren.
Na even gewacht te hebben kwam de koning zelf te voorschijn, met de rest van zijn roedel.

Edelhert Cervus elaphus

In alle rust liep hij daar, af en toe 1 van zijn vrouwen, een stootje met dat imposante gewei gevend.
We konden zo een poosje rustig de Edelherten bekijken. Wonder boven wonder hield Ulli de hond zich ook rustig.
En zo ineens waren de dieren weer uit ons zicht verdwenen.
Op het zelfde moment kwamen er ook wandelaars aangelopen, zich totaal niet bewust van dat prachtige schouwspel dat wij even daarvoor hadden gezien.
Geen Wilde Zwijnen geen Reeën, maar onze dag kon echt niet meer stuk.

Thuis gekomen een heerlijke pan erwtensoep,en daar waren we ook wel aan toe.
Kortom, een fantastische dag .

donderdag 16 januari 2014

Einde Verhaal

Op 23 juli 2013 schreef ik een blog Is deze boom nog te redden.
Vandaag 15-01-2014 is het al einde verhaal voor de boom.
Toen ik het bericht zag staan in de krant dat deze oude kastanje boom, op de nominatie stond om gekapt te worden, heb ik gelijk actie ondernomen.
Maar de diverse deskundigen maakte mij al wel snel duidelijk, dat die zwam toch een teken van zwakte was van de boom.
Toen kwam augustus, en ging het met de gezondheid van mijn schoonmoeder snel bergafwaarts.
En zoals dat dan gaat verdwijnt alles een beetje op de achtergrond, omdat je alleen nog maar met het ongeneeslijke ziek zijn, van een dierbare bezig bent.
De toestand van de boom was daardoor helemaal op de achtergrond geraakt.
Iedere dag kwam ik nog wel langs de boom, en heel even dacht ik,dat het allemaal erg mee viel.
De zwam was op een goed moment helemaal verdwenen.
Maar dit was maar schijn, want niet lang daarna verschenen er steeds meer zwammen.
Gisteren zag ik niet ver van ons huis, dat er 2 bolbomen verdwenen waren.
Als ik het goed heb waren dat 2 misvormde Esdoorns, die steeds in de vorm van een bol werden gesnoeid.
Deze stonden ook op de kaplijst van de Gemeente Brummen. Te veel snoeiwerk iedere keer, daardoor te duur.
Op de plek waar de 2 ooit gestaan hadden, was alleen een nog een klein beetje zaagsel dat aan de standplek herinnerde.
Op het moment dat ik dat zaagsel zag had ik al een vermoeden.
Vandaag kwam ik het straatje ingelopen, waar inderdaad de Kastanjeboom verdwenen was.
Keurig netjes in grote moten gezaagd naast de oprit van een huis.
Ik ben geen deskundige, maar de boom leek er inderdaad niet al te best aan toe te zijn geweest. De kern van het onderste gedeelte van de stam was al helemaal vermolmd.
Maar hoe dan ook, het blijft jammer van zo’n oude Kastanjeboom.
Kastanjeboom 15-01-2014


Kastanjeboom 15-01-2014


Kastanjeboom 15-01-2014


Kastanjeboom 23-07-2013



dinsdag 14 januari 2014

Flikkerkoppijn

Het is weer terug.
Bijna 8 jaar, heb ik er geen last van gehad.
Heel opvallend verdwenen nadat ik een T.I.A had gehad.
Was de T.I.A. een ervaring die je nooit weer wilt meemaken, een feit was wel dat ik daarna nooit meer die  "flikkerkoppijn" heb gehad.
En nu is het dus weer terug.
In 6 weken tijd nu al weer 4 gehad.
Ik baal er echt van
Van het ene op het andere moment verbeel ik mij dat ik wat wazig zie.
Op het moment dat ik mij daar dan van bewust ben, begint het in mijn gezichtsveld bovenin aan de linkerkant heel onrustig te worden.
Er vormen zich kartels, en die rimpelen maar door, zodat ik op een gegeven moment niets meer zie alleen maar die kartels.
Altijd beginnend aan de linkerkant in mijn gezichtsveld, en altijd heel langzaam, maar enorm flikkerend zich voort bewegend naar de rechterzijde.
Een klein half uurtje, dan komt de rust in het gezichtsveld vaak weer terug.
Tijdens dat half uurtje komt er een vaak drukkende hoofdpijn opzetten.
Maar als de rust in het gezichtsveld weer terug is, blijft er alleen nog het gevoel van een zwaar hoofd over.
De eerste keer dat mij dat overkwam, was dat heel beangstigend.
Vroeger, nog voor ik manlief leerde kennen had ik er ook af en toe wel eens last van, maar dan stond de heftige, uren durende hoofdpijn veel meer op de voorgrond.
Dat was toen ook wel duidelijk voor mij dat ik af en toe een Migraine aanval had.
Pas veel later kwam ik er achter dat er ook nog een vorm van migraine met een aura (de flikkeringen) bestond.
En als je eenmaal weet dat het niets ernstigs is, dan leer je daar ook meer om te gaan, en pak je na een half uurtje de dingen weer op waar je mee bezig was.
Heel soms ben ik er zelfs mee wakker geworden.
Opvallend dat ik in de weken voor de T.I.A. heel veel van die aanvallen had, en daarna gedurende 8 jaar nooit meer.
Met de 3 maandelijkse bloeddrukcontrole besloot de huisarts toch dat het verstandig was, dat de Neuroloog even mee zou kijken.
En zo kon het gebeuren dat ik een dag later al bij de Neuroloog op de stoep stond.
Gelukkig geen rare dingen aan de hand.
Dat kan ook bijna niet met alle medicatie die ik slik.
Opgelucht weer naar huis.
Maar ja het kan natuurlijk wel betekenen dat er weer een periode in mijn leven is aangebroken met de "flikkerkoppijn", en daar zat ik niet echt op te wachten.
Ik heb een beetje geprobeerd een foto zo te bewerken, om een beeld te weergeven van wat ik ervaar als de "flikkerkoppijn" zich aan het ontwikkelen is.
Migraine met Aura


En als het dan in alle heftigheid is losgebarsten, dan lijkt het wel wat op Rotating illusion van Akiyoshi Kitaoka

maandag 13 januari 2014

De Punker

Vandaag even een stukje wezen rijden met de auto.
Zo kwamen we in het plaatsje Dodewaard,vlakbij de Kerncentrale in de buurt.
Och en dan komen de herinneringen boven.
De centrale is in werking geweest van 1969 tot 1997.
Toen de centrale nog volop in werking was, werkten we beiden in het Psychiatrisch ziekenhuis in Wolfheze.
En als je daar werkte was je ook meestal tegen kernenergie.
En er moesten ook vooral geen centrales bijkomen.
Er waren toen ook speelfims die gingen over rampen met kerncentrales, en daar werd je niet echt vrolijk van.
Vooral de films The China Syndrome, over een kerncentrale die problemen met de veiligheid heeft, en dat achterhoudt.
En dan was er ook nog de film met Meryl Streep, over Karen Silkwood, die in een nucleaire fabriek werkt en ontdekt dat er gevaarlijke situaties zijn (nucleaire besmetting).
Niet veel later was er een echte kernramp in Tsjernobyl dat plaatsvond in 1986.
En nog niet zo heel lang geleden de ramp in Fukushima Japan.
Hier onder is een filmpje die gaat over de actie in Dodewaard in 1980


We besloten even de dijk te verlaten en reden toen door een best wel mooi gebied heen, met aan beide kanten water.
En ineens kwam er een grote eend met een vreemde snavel voorbij gezwommen.
Een  Grote Zaagbek – Mergus merganser
De vogel broed niet in Nederland, maar is een wintergast, of doortrekker.
En deze eend is een echte viseter.
De eerste keer dat ik deze eendensoort dag, was ik automatisch er vanuit gegaan dat het in ieder geval een mannetjes eend betrof.
Welke soort wist ik echt niet.
Via de vogelboeken kwam ik er achter dat het een Grote Zaagbek
Mergus merganser betrof.
Tot mijn verbazing bleek het om een vrouwtje te gaan.
Veel later heb ik ook een mannetje in het echt gezien, en ik heb dat niet snel met vogels, maar in dit geval vind ik de vrouw toch mooier dan de man.
Het is een echte punker onder de vogels.
Die veren op de kop die alle kanten uitgaan, prachtig gewoon.
En dan ook nog eens de kleur van die veren op de kop, vooral als de zon er ook nog eens op schijnt.
Bijna als mijn haarkleur vroeger.
Grote-Zaagbek-Mergus-merganser

Nog snel even een foto erbij gezocht.
Annelies & Boy Wethouder Sanderstraat Eerbeek 1980

Deze foto is gemaakt in 1980 voor het huis van mij schoonouders aan de Wethouder Sandersstraat in Eerbeek.
Er was toen nog een groot plantsoen  en een klein beetje speeltuin.
De auto op de foto was de eerste echte auto van ons beiden.
Een Ford Escort, waar we nog geen 400 gulden voor betaald hebben.
En wat een kleur dat oranje.
De hond op de foto, had ik al, voordat ik manlief leerde kennen.
Ik woonde toen nog in Arnhem.
Toen ik deze hond vond, was hij totaal, verwaarloosd, en duidelijk mishandeld.
Heel veel later ben ik er wel achter gekomen wie de eigenaar was.
Die eigenaar had zich nooit bij de instanties gemeld zoals Amnivedie, het dierenasiel of op het politiebureau.
Na een jaar verwacht je ook niet meer dat een eigenaar zich nog gaat melden
Heel toevallig kwam ik de man meer dan een jaar later tegen in Arnhem, De man bleek  zwaar alcoholist, te zijn
Hij gaf aan dat dat zijn hond was, maar dat hij hem niet terug hoefde te hebben, maar dat ik er wel voor betalen moest.
Ik was toen helemaal van slag.
Boy zo had ik de hond genoemd was echt mijn maatje geworden.
Van de directie van het psychiatrisch ziekenhuis in Wolfheze waar ik toen werkte had ik toestemming gekregen om Boy mee naar het werk te nemen.
Boy had zo’n positief effect op de bewoners van de geriatrische afdeling, dat was onvoorstelbaar.
Waarschijnlijk is hij 1 van de eerste sociohonden geweest.
In ieder geval in Wolfheze.
Boy hoefde gelukkig niet terug naar zijn vroegere baas.
Nog altijd ben ik de politie in Arnhem dankbaar dat zij daar een stokje voor hebben gestoken, door te dreigen met een boete ivm dierenmishandeling.
Boy is een hond die ik nooit zal vergeten.
Hij ging met mij mee naar het werk in de bus in de trein.
Draaide samen met mij nachtdiensten, en ging zelfs mee met de patienten op vakantie.
Ondanks dat het een Greyhound (jachthond) was, kon hij toch prima overweg met de katten, en konijnen die ik toen had.
Maar je kon hem echt niet loslaten in een gebied waar ook wild liep.
Iedereen in de familie en vriendenkring was stapel op die hond.
Boy heeft nog 5 mooie jaren bij mij/ons gehad.