dinsdag 21 mei 2019

Tranen van geluk

Tot bijna 2.00u hebben manlief en ik opgezeten, maar er kwam geen telefoontje vanuit het ziekenhuis . De bevalling van onze dochter was al een behoorlijke tijd aan de gang.
We hadden zo met haar en onze schoonzoon te doen, maar we konden niets anders dan afwachten.
Voor mij werd het een onrustige nacht . Een uur later was ik al weer wakker . Toch lukte het me om uiteindelijk nog een paar uurtjes slaap te pakken, maar om 7.30u stond ik alweer naast het bed, klaar wakker, en met een knallende koppijn.
Gelukkig zakte de koppijn weer snel af, toen ik eenmaal het bed uit was. Op het moment dat ik rond 8.30u Ulli onze hond wilde uitlaten ging de telefoon…..onze dochter, ze had een pittige nacht achter de rug zo vertelde ze, en of we wat kleren konden meenemen naar het ziekenhuis en …….beschuit met …., verder kwam ze niet, ik schoot vol, en aan de andere kant van de telefoon schoot onze dochter ook vol.
Om een lang verhaal kort te maken, we hebben na onze 2 kleizoons er nu een kleindochter bij, en gelukkig is met haar, en onze dochter alles goed.

maandag 20 mei 2019

De kop er niet bij

Manlief kwam vanmorgen de trap op stormen …..”volgens mij is het begonnen”.
Er kon maar 1 ding begonnen zijn , en dat was de bevalling bij onze middelste dochter. Wij hebben een prachtige app, zodat manlief en ik elkaar kunnen volgen, en onze middelste dochter kunnen we ook volgen.
Het pijltje stond op een andere plek, en dat kon maar 1 ding betekenen . Het werd ook tijd, want de uitgerekende datum was al lang verstreken .
En ineens ben je klaarwakker, je wilt heel veel, maar je kunt niets …….afwachten.
Aan het begin van de middag kregen we een WhatsApp van onze dochter dat het inderdaad begonnen was, maar dat het allemaal nog niet zo wilde vlotten , en ze wilde ons sterkte wensen voor de uitslag van de controle CT scan (darmkanker) van manlief , en ze zou ons op de hoogte houden.
We moesten pas halverwege de middag in het ziekenhuis zijn, en zoals gewoonlijk waren we weer ruim op tijd. Voor het eerst was de specialist uitgelopen met met zijn spreekuur, dat zal je altijd zien, aan de andere kant was het wachten een mooie afleiding.
De parameters van de dikkedarmkanker in het bloed waren nog lager dan de vorige keer, en dat was al laag, maar zo begrepen wij, er was de vorige keer een plekje op een rib gezien, en die was nu groter geworden.
Een uitzaaiing van darmkanker kon dit niet zijn, gezien de lage parameters, maar hoe dan ook er groeide iets op de rib. Hij kon eventueel een punctie doen, maar hij stelde eigenlijk voor om eventueel binnenkort weer een PET/CT-scan (nucleair onderzoek). Hij zou dit nog gaan bespreken met de uroloog van manlief.
Hoe dan ook de controles zouden weer korter op elkaar plaats vinden. Eerlijk gezegd weten we achteraf het verhaal niet goed meer terug te halen. We besloten om nog even koffie te gaan drinken bij het restaurant in het ziekenhuis , om even alles op een rijtje te krijgen.
Daar troffen we onze schoonzoon aan , die ook even moest bijtanken.
We waren eigenlijk weer totaal overdonderd, maar we hadden geen tijd om er lang bij stil te staan, want we begrepen van onze schoonzoon dat de bevalling niet echt wilde vlotten.
Soms vraag ik mij wel eens af, waarom kan nooit eens iets normaal gaan.

donderdag 18 april 2019

Het gesprek

Vandaag was het zover, het gesprek met de oncologisch verpleegkundige, en ik kan daar heel kort over zijn, het was een goed gesprek, van ruim anderhalf uur.
Soms heb je het gevoel, dat het van begin af aan klikt met iemand, en dat gevoel hadden we bij zeker tijdens ons eerste kennismakingsgesprek met deze gespecialiseerde verpleegkundige. We kregen wederom de verontschuldigingen, dat we aan ons lot waren overgelaten, en dat er na de diagnose op de korte termijn geen gesprek had plaats gevonden. Eigenlijk ben je naar huis gestuurd, met de boodschap je wordt niet meer beter, hier heb je een paar pilletjes, en tot over 3 maanden, zo gaf zij aan.
Maar gelukkig konden we nu ons verhaal kwijt , maar ook onze emoties konden we met haar delen, en dat voelde hoe dan ook goed. We kregen ook een hele uitgebreide versie over de onderzoeken, de bevindingen, de diagnose, over bijwerkingen, over verwachtingen, maar vooral ook over de onzekerheid .
Ze gaf ons in ieder geval heel veel duidelijkheid, en ze heeft ons een handvatten gegeven, hoe om te gaan met deze situatie.
We kregen na afloop van het gesprek een map mee , met adviezen, belangrijke telefoonnummers en email adressen, en de verzekering dat we altijd een beroep op haar kunnen doen , als we ergens tegen aanlopen.
We gingen in ieder geval met een goed gevoel richting huiswaarts, hopelijk 3 maanden even geen gedoe, maar rust.

maandag 15 april 2019

De 2e D-day van het jaar.

Vandaag was het dan zover na weken van leven tussen vrees en hoop, kregen we dan eindelijk te horen of de hormonen wat hadden gedaan bij manlief, of liever gezegd met de kankercellen.
Waar komt die pijn boven in de rug bij manlief vandaan, is de kanker nog verder aan het uitzaaien ? Hoe komt het toch dat manlief steeds door moeheid wordt overvallen.  Allemaal vragen waar we de laatste tijd mee zaten.
En dan ineens is daar het verlossende antwoord, de hormonen doen hun werk, de PSA waarden zijn flink gezakt.
Voorlopig is manlief uit de gevarenzone, we kunnen weer ademhalen, even 3 maanden lang geen uitslagen.
De pijn hoog in de rug van de afgelopen weken, blijkt van slijtage (zichtbaar op de scan) te komen van de thoraxwervels, dit was nieuw voor manlief, dat kan er ook nog wel bij, en is bovendien niet iets waar je op zit te wachten als je in de wijkzorg werkt.
A.s donderdag krijgen we een uur lang een gesprek met een oncologisch verpleegkundige (dat had eigenlijk al lang moeten gebeuren). Manlief heeft een lastmeter mee gekregen, die moet hij invullen voor de oncologisch verpleegkundige. Gesprek is bedoeld voor ons beiden . Het gaat vooral over hoe om te gaan met het feit dat manlief niet meer beter wordt. Over pijn, moeheid, en al die andere ongemakken . Bij haar kunnen we beiden terecht met onze vragen.
Nu is manlief  uit de gevarenzone, maar over een half jaar kan dit weer totaal anders zijn . Iedere controle blijft spannend. Prognose is helemaal niets over te zeggen, alleen dat hij op een schaal van 0 tot 10, een 7 scoort voor wat betreft de agressiviteit van de tumor.
Op de 1 of andere manier zien we beiden uit naar het gesprek, want we komen voor ons gevoel niet verder. Het forum leek voor ons veelbelovend, maar het geeft ons niet het handvat waar we naar opzoek zijn, en de vraag is natuurlijk gaan we dat ooit weer vinden . Afwachten maar, voorlopig hebben we voor het eerst sinds lange tijd weer eens een goed bericht gekregen.
Straks heeft manlief nog een leuke klus te klaren met de verzekering, over de schade aan de auto, maar niet heus.

zondag 14 april 2019

Scherven brengen hopelijk geluk

Vanmorgen heerlijk gewandeld, in de omgeving van Hall. Even heel ver weg van alle zorgen, vooral de zorgen voor morgen, toch een beetje bang voor de uitslag van het bloedonderzoek, dat manlief morgen krijgt van de uroloog. We hopen dat de hormonen de kankercellen remmen, maar het is afwachten, en weer een spannend moment.
Het was prachtig weer om te wandelen, al dat frisse groen aan de bomen, en alles was in het zonlicht ook nog eens dubbel zo mooi. We kwamen op plekken waar we al lang niet meer geweest waren. Een echte opkikker deze wandeling . Maar na de wandeling was de onrust weer terug . Nadat manlief zijn middagslaap had gedaan besloten we de auto te pakken, en onze neus achterna te gaan. We gingen richting Hoenderloo, maar ons ontspannende tochtje veranderde even later in een soort van achtervolging.
Het was druk op de smalle bochtige weg tussen De Woeste Hoeve en Hoenderloo auto’s maar ook met fietsers. Manlief was dan ook helemaal verbaast over het feit dat hij door een achterliggende auto op een redelijk overzichtelijk punt werd ingehaald. Op het moment dat de auto ons aan het passeren was, klonk een oorverdovende knal, en de hele ruit aan de kant van manlief sprong in duizend stukken.
De inhalende auto reed door, en wij er achteraan, we hadden geluk dat het bij de lokale ijs verkoper in Hoenderloo erg druk was, anders waren we de auto zeker uit het oog verloren, maar doordat het zo druk was , zag ik nog net dat de auto een parkeerplaats opreed.
Tot onze verbazing zat er een jong gezin in de auto, die zich meteen verontschuldigden, en schuld erkende. Ik kon alleen maar uitbrengen, alsjeblieft pas je rijgedrag op die weg aan, zeker als je ook nog eens onbekend bent , die borden van overstekend wild staan er niet voor niets. De man hielp ons met de duizenden stukjes glas eruit te halen, en na onderling de gegevens te hebben uitgewisseld voor de verzekering, gingen we weer richting Eerbeek. Gelukkig hadden we de jassen bij ons, en kon manlief met de jas aan en de muts op achter het stuur kruipen. Manlief was gelukkig de rust zelve, maar bij mij sloegen de bibbers in alle hevigheid toe. Gelukkig konden we de auto op de oprit parkeren bij onze dochter en schoonzoon, en mochten we hun auto meenemen voor morgen naar het ziekenhuis , als we naar de uroloog moeten voor de uitslag.
Vandaag konden we alleen online de schade melden, de rest moet morgen, maar dat komt wel . Hopelijk brengen de scherven geluk, aan de andere kant had het allemaal nog veel erger kunnen aflopen.

zondag 3 maart 2019

Hoe is het gesteld met het bos Globalforestwatch.org

Klik op de onderstaande link: hoe is het gesteld met het bos in jouw buurt?
http://bit.ly/2VwnRbF https://www.globalforestwatch.org Gemeente Brummen: From 2001 to 2017, Brummen lost 43.6ha of tree cover, equivalent to a 1.9% decrease since 2000.

maandag 18 februari 2019

Een bijzondere afTrap van de lente op een vrijdag in februari

De lente moet nog beginnen, maar dat gevoel hadden wij afgelopen vrijdag totaal niet. Het begon 's morgens al tijdens de wandeling met Ulli onze hond, overal hoorde ik de vogels weer fluiten, ondanks dat het nog behoorlijk fris was.

We zouden er een dagje op uit. Broodjes, wat te drinken, en water voor Ulli mee, eerst richting Amsterdam . Het was ondertussen al prachtig weer geworden, de zon scheen volop. Voorbij Schiphol zouden we de snelweg verlaten, maar dat liep even anders , want we kwamen terecht op de Kiss & Ride van Schiphol, waar het ongelooflijk druk was. Wonder boven wonder, hadden we ook weer snel de uitrit te pakken . En toen ging het richting het dorpje De Zilk in de buurt van Hillegom. 

 In de bollenvelden van De Zilk zou zich een hele bijzondere vogel ophouden namelijk een Kleine Trap.
Maar de vraag was, of hij of zij er nog zou zitten, want de vogel was nog niet gemeld bij Waarneming.nl. Het zou wel heel jammer zijn, maar eerlijk gezegd hield ik er wel rekening mee. Maar 5 minuten voor aankomst kwam er toch een melding binnen. Toen wij op de plek aankwamen was er gelukkig plaats genoeg om op de daarvoor bestemde plek te parkeren. 

 Er stonden wel een aantal mensen, maar er kwamen ook een aantal mensen aanlopen, om te vertrekken. Hoe dan ook manlief bleef in de auto, om even bij te tanken, en ik vroeg aan 1 van de mensen of de Kleine Trap nog aanwezig was, maar die was natuurlijk net daarvoor een eind naar achteren gevlogen. Er kwamen ondertussen nog wat mensen bij staan, en ineens riep iemand, 'kop donkere dwarslijn''. Ik zag van alles, maar niet de kop, en ineens zag ik de Kleine Trap lopen, maar wel heel ver weg van de plek waar wij stonden. Een aantal mensen stapte in de auto om helemaal naar de andere kant van het bollenveld te rijden, maar ik bleef bij de achterblijvers.

 En dat was maar goed ook, want we kregen hulp van een Buizerd, die de Kleine Trap aan het schrikken maakte, waardoor hij of zij op de wieken ging , en een eindje verderop, maar dichterbij de waterkant, terecht kwam. en daar stonden wij, de achterblijvers.

Voor mij was het een kwestie van een klein stukje lopen, en toen had ik de Kleine Trap in beeld, samen met een Meerkoet.

De vogel doet in eerste instantie denken aan een Fazantenhen, maar is vooral een hele zeldzame dwaalgast in Nederland . Normaal komt de Kleine Trap in Portugal, Spanje, Marokko en meer zuidelijke landen voor, maar aangezien ik daar nooit kom, en ook niet denk te komen, was deze ontmoeting wel heel bijzonder.

Of het een vrouwtje of een jong mannetje betreft, daar zijn de echte kenners nog niet over uit . De volwassen mannetjes hebben in het voorjaar een zwarte kraag. De Kleine Trappen eten, zaden knoppen, kevertjes slakjes en dergelijke, en zie je dan ook echt niet lopen in keurig gemaaide graslanden.

De vogel kwam niet super dichtbij, maar ik heb hem of haar toch redelijk kunnen bekijken.


Na een uurtje gingen we richting de Polderbaan bij Schiphol, manlief zijn favoriet de A-380 kwam daar binnen. Ik kon daar mooi even met Ulli wandelen, en we hadden mooi de tijd om even een broodje te eten.
A-380

Daarna ging het door naar naar Limmen in Noord Holland op zoek naar nog een andere zeldzame gast, namelijk een Meenatortel of Oosterse Tortel. Prachtig dorpje, met een heel oud kerkje, en een mooi pleintje , manlief kon daar een uiltje knappen, en ik ging op zoek naar de Tortel.

Maar helaas die was net een paar minuten voor onze aankomst in een tuin gevlogen en niet meer terug gevonden volgens een man op de fiets. Samen met een echtpaar, en jongen die ook aankwam op de fiets, hebben we nog een hele tijd daar de omgeving lopen afzoeken. We zagen een paar Turkse Tortels, maar die hele bijzondere niet. Jammer, maar er zijn ergere dingen.

Nadat manlief weer voldoende had bijgetankt ging het richting IJmuiden, en hebben we een heerlijke wandeling gemaakt op de Zuidpier. Heerlijk voorjaarsweer was het, overal liepen Steenlopers, Strandlopers en stonden er Meeuwen op de uitkijk. Af en toe lieten 2 paartjes Scholeksters zich horen, en een Roodkeelduiker nam alle tijd om zich eens goed te poetsen .
Het is eigenlijk een hele rare omgeving daar in IJmuiden, een wereld met 2 gezichten. Industie, containerschepen, zoals een enorme roestbak, uit 1984 de BONTRUP AMSTERDAM (IMO: 8110681, MMSI: 308271000) een Self Discharging Bulk Carrier schip.varend onder de vlag van de Bahamas.
BONTRUP AMSTERDAM


Na de wandeling ging het weer richting auto, en na een patatje gegeten te hebben gingen we na een prachtige dag weer richting huiswaarts, weer terug naar onze nieuwe werkelijkheid, die we voor even (bijna) konden vergeten .

Voor meer foto's :  http://shappa.nl/een-bijzondere-aftrap-van-de-lente-op-een-vrijdag-in-februari/