Zomersneeuw (Schoraas) in Eerbeek.

Dan laat je gisteravond om 23.30u de hond uit, en dan ben je ineens getuige van een zeldzaam schouwspel .
Vanuit het niets begonnen honderden (misschien wel duizend) witte eendagsvliegen/haften (Ephoron virgo) te vliegen in het licht van de lantaarnpalen, waardoor het leek alsof het begon te sneeuwen. Onder de lantaarnpalen op de grond, krioelde het eveneens van de eendagsvliegen/haften, waarvan je het wapperen van de vleugels zelfs kon horen. De meesten vonden een vroegtijdig einde in spinnenrag wat onder lampen hing. Ze hebben maar 1 doel, zich voortplanten, en vervolgens te sterven binnen een paar uur. Na ongeveer 3 kwartier was alles weer verdwenen, alsof het nooit had plaats gevonden.

Schoraas of Zomersneeuw – Ephoron virgo

Vanmorgen vond ik alleen nog wat dode exemplaren, of de vleugels. Normaal komt dit fenomeen voor langs de grote rivieren, geen idee waarom dit in Eerbeek plaats vond. Via de onderstaande link (2016) is meer info te vinden, over Zomersneeuw, met prachtige beelden van Ruben Smit.
Naturetoday : Zomersneeuw is er weer

De Oranje page

Vanmorgen toch maar even richting Apeldoorn, want er waren daar op 2 plekken Sleedoornpages waargenomen.
In 2011 heb ik (is deze) deze vlindersoort voor het laatst waargenomen in Eerbeek, en helaas heb ik maar 1 foto kunnen maken toen. Ik hoopte dan ook op een nieuwe kans.
We waren nog lekker vroeg, en de warmte was nog aangenaam. Manlief bleef in de auto, en ik ging met Ulli onze hond, richting een bedrijventerrein, waar al 2 mannen het zelfde idee hadden opgevat . Er kwamen een paar Eikenpages uit de bomen zetten, en er vloog een aantal Witjes en Bruine zandoogjes rond, maar daar bleef het helaas bij. Na een uurtje hield ik het voor gezien, het werd te warm voor Ulli, ook al stonden we in de schaduw. Op de terugweg naar huis besloot ik nog even op die andere plek te gaan kijken. Manlief en Ulli bleven achter in de auto op een schaduwrijke plek. Ook daar was helaas niets te zien, en het was ook niet echt een plek om de Sleedoornpage te zien. Ik besloot dan ook op een andere plek te gaan staan die meer aan de voorwaarden voldeed. Er stonden op die plek bomen, en bloeiende planten waaronder ook Late guldenroede , een bloeier waarop je de Sleedoornpages kunt aantreffen.
Binnen een paar minuten kwamen 2 vlinders al fladderend aangevlogen, een Bruin zandoogje en tot mijn grote verbazing een Sleedoornpage. Beiden bezochten de bloemen van de Kale jonker (Cirsium palustre), en had ik het grootste geluk van de wereld, om foto’s en een video te kunnen maken . Na een paar minuten had het afgevlogen Bruine Zandoogje er genoeg van , en joeg de Sleedoornpage de bomen in.

Sleedoornpage - Thecla-betulae

Manlief was blij dat ik weer snel terug was, en ook nog eens met foto’s, want het begon langzaam warm te worden onder de bomen op die parkeerplaats.
Gelukkig zijn er in, Apeldoorn en enkele andere plaatsen in Nederland nog enkele plekken waar de zeldzame Sleedoornpage (Thecla betulae) 🦋soms gezien wordt, maar het is wel een kwestie van heel veel geluk🍀en meestal veel geduld hebben, voor er een 1tje uit de boom naar beneden komt fladderen.

Genomineerd voor het GeldersGroenLintje

Kreeg ik toch tot mijn verbazing een mailtje namens het bestuur van GroenLinks Gelderland dat mijn inzet voor het natuurbeleid in de regio Brummen werd opgemerkt, en dat ik gekandideerd was voor het Gelders Groen Lintje. Of ik geen bezwaar had tegen de kandidaatstelling, en of ik aanwezig zou zijn bij de uitreiking.

Vanmiddag 29 juni werd de prijs uitgereikt door GroenLinks Gedeputeerde Jan van der Meer in Molenplaats Sonsbeek in Arnhem. We zouden wel naar Arnhem gaan, maar uiteindelijk hebben we afgezegd i.v.m. de warmte .
Marleen Heinen (Eigen Zinnig Zutphen) heeft uiteindelijk het GeldersGroenLintje gewonnen.
Ik had nooit verwacht, dat ik door een jury van GroenLinks Gelderland genomineerd zou worden voor het GeldersGroenLintje, en ik ben dan ook heel erg blij met deze waardering en opsteker , ook al heb ik uiteindelijk het lintje niet gekregen. 👍🍀
https://gelderland.groenlinks.nl/nieuws/genomineerden-gelders-groen-lintje-bekend
https://gelderland.groenlinks.nl/nieuws/marleen-heinen-wint-lintje-op-gelders-groen-gala

Mijn Berm Bloeit brengt Brummen in Beeld

De afgelopen tijd heb ik voor het IVN Eerbeek e.o. in Eerbeek en Hall een paar (bloeiende)bermen geïnventariseerd  in het kader van het Project ”Mijn Berm Bloeit ” .
Erg leuk om te doen, ook al bleek op de avond van de presentatie, dat de Bermen in de gemeente Brummen onder het landelijk gemiddelde scoorden.
Een aantal bermen scoorden een nectarindex van 5 , maar het merendeel scoorde een nectarindex van 1 (5 =hoog, 1=laag).

Droevig nieuws natuurlijk, maar ik had eerlijk gezegd niet anders verwacht. In de Gemeente Brummen wordt er helaas wat af geklepeld.
Klepelen mag dan heel goedkoop lijken , maar het heeft direct en indirect hele negatieve gevolgen voor de biodiversiteit, de flora en de insecten. Alles wordt met klepelen kapot geslagen en gekneusd. Het overgebleven materiaal wordt niet afgevoerd, maar blijft liggen, waardoor de ondergrond verzuurt. In Eerbeek is dit al een aantal jaren het geval, met als gevolg dat bijna alle bloeiende planten uit de bermen zijn verdwenen, en er hoge grassen voor terug zijn gekomen. Hele planten vol met zeldzame rupsen werden kapot geslagen, zeldzame planten krijgen geen tijd om zich uit te zaaien, en verdwijnen als sneeuw voor de zon. Niets ontkomt aan de vernielzucht van de klepelmachine.

Verschillende keren heb ik aan de bel getrokken, maar helaas niets hielp. Vorig jaar heb ik nog met een ambtenaar (Groenbeheer) door het buitengebied van Eerbeek gelopen, in de hoop dat er wat zou veranderen . Helaas zit alles vast getimmerd in meerjarige bestekken (aanbestedingen).
Als het goed is lopen die aanbestedingen volgend jaar af, vandaar dat IVN Eerbeek e.o. het nu een goed moment vind, om bij de gemeente aan de bel te trekken.
Vanavond zaten we (IVN Eerbeek e.o.) dan ook samen met het Landschaps Netwerk Brummen bij de verantwoordelijk ambtenaar en zijn opvolger aan tafel in het gemeentehuis van Brummen. De bijeenkomst verliep goed, maar de belangrijkste spelers zaten helaas niet aan tafel namelijk ”de Politiek”.
Landschaps Netwerk Brummen wilde na afloop nog een aantal bermen extra geïnventariseerd hebben, en in oktober van dit jaar wordt er nog een rondje bermen gedaan door vrijwilligers en IVN Eerbeek e.o.
Wordt vervolgd….
Mijn Berm Bloeit! is een initiatief van FLORON en De Vlinderstichting.

Tranen van geluk

Tot bijna 2.00u hebben manlief en ik opgezeten, maar er kwam geen telefoontje vanuit het ziekenhuis . De bevalling van onze dochter was al een behoorlijke tijd aan de gang.
We hadden zo met haar en onze schoonzoon te doen, maar we konden niets anders dan afwachten.
Voor mij werd het een onrustige nacht . Een uur later was ik al weer wakker . Toch lukte het me om uiteindelijk nog een paar uurtjes slaap te pakken, maar om 7.30u stond ik alweer naast het bed, klaar wakker, en met een knallende koppijn.
Gelukkig zakte de koppijn weer snel af, toen ik eenmaal het bed uit was. Op het moment dat ik rond 8.30u Ulli onze hond wilde uitlaten ging de telefoon…..onze dochter, ze had een pittige nacht achter de rug zo vertelde ze, en of we wat kleren konden meenemen naar het ziekenhuis en …….beschuit met …., verder kwam ze niet, ik schoot vol, en aan de andere kant van de telefoon schoot onze dochter ook vol.
Om een lang verhaal kort te maken, we hebben na onze 2 kleizoons er nu een kleindochter bij, en gelukkig is met haar, en onze dochter alles goed.

De kop er niet bij

Manlief kwam vanmorgen de trap op stormen …..”volgens mij is het begonnen”.
Er kon maar 1 ding begonnen zijn , en dat was de bevalling bij onze middelste dochter. Wij hebben een prachtige app, zodat manlief en ik elkaar kunnen volgen, en onze middelste dochter kunnen we ook volgen.
Het pijltje stond op een andere plek, en dat kon maar 1 ding betekenen . Het werd ook tijd, want de uitgerekende datum was al lang verstreken .
En ineens ben je klaarwakker, je wilt heel veel, maar je kunt niets …….afwachten.
Aan het begin van de middag kregen we een WhatsApp van onze dochter dat het inderdaad begonnen was, maar dat het allemaal nog niet zo wilde vlotten , en ze wilde ons sterkte wensen voor de uitslag van de controle CT scan (darmkanker) van manlief , en ze zou ons op de hoogte houden.
We moesten pas halverwege de middag in het ziekenhuis zijn, en zoals gewoonlijk waren we weer ruim op tijd. Voor het eerst was de specialist uitgelopen met met zijn spreekuur, dat zal je altijd zien, aan de andere kant was het wachten een mooie afleiding.
De parameters van de dikkedarmkanker in het bloed waren nog lager dan de vorige keer, en dat was al laag, maar zo begrepen wij, er was de vorige keer een plekje op een rib gezien, en die was nu groter geworden.
Een uitzaaiing van darmkanker kon dit niet zijn, gezien de lage parameters, maar hoe dan ook er groeide iets op de rib. Hij kon eventueel een punctie doen, maar hij stelde eigenlijk voor om eventueel binnenkort weer een PET/CT-scan (nucleair onderzoek). Hij zou dit nog gaan bespreken met de uroloog van manlief.
Hoe dan ook de controles zouden weer korter op elkaar plaats vinden. Eerlijk gezegd weten we achteraf het verhaal niet goed meer terug te halen. We besloten om nog even koffie te gaan drinken bij het restaurant in het ziekenhuis , om even alles op een rijtje te krijgen.
Daar troffen we onze schoonzoon aan , die ook even moest bijtanken.
We waren eigenlijk weer totaal overdonderd, maar we hadden geen tijd om er lang bij stil te staan, want we begrepen van onze schoonzoon dat de bevalling niet echt wilde vlotten.
Soms vraag ik mij wel eens af, waarom kan nooit eens iets normaal gaan.

Het gesprek

Vandaag was het zover, het gesprek met de oncologisch verpleegkundige, en ik kan daar heel kort over zijn, het was een goed gesprek, van ruim anderhalf uur.
Soms heb je het gevoel, dat het van begin af aan klikt met iemand, en dat gevoel hadden we bij zeker tijdens ons eerste kennismakingsgesprek met deze gespecialiseerde verpleegkundige. We kregen wederom de verontschuldigingen, dat we aan ons lot waren overgelaten, en dat er na de diagnose op de korte termijn geen gesprek had plaats gevonden. Eigenlijk ben je naar huis gestuurd, met de boodschap je wordt niet meer beter, hier heb je een paar pilletjes, en tot over 3 maanden, zo gaf zij aan.
Maar gelukkig konden we nu ons verhaal kwijt , maar ook onze emoties konden we met haar delen, en dat voelde hoe dan ook goed. We kregen ook een hele uitgebreide versie over de onderzoeken, de bevindingen, de diagnose, over bijwerkingen, over verwachtingen, maar vooral ook over de onzekerheid .
Ze gaf ons in ieder geval heel veel duidelijkheid, en ze heeft ons een handvatten gegeven, hoe om te gaan met deze situatie.
We kregen na afloop van het gesprek een map mee , met adviezen, belangrijke telefoonnummers en email adressen, en de verzekering dat we altijd een beroep op haar kunnen doen , als we ergens tegen aanlopen.
We gingen in ieder geval met een goed gevoel richting huiswaarts, hopelijk 3 maanden even geen gedoe, maar rust.