De Achtbaan

Helllep, we zitten in een achtbaan, en ik wil er nu eindelijk wel eens uit. Ik dacht heel even dat we tot stilstand waren gekomen, maar hij gaat alweer, en eigenlijk ben ik nog niet helemaal bijgekomen van de vorige loopings. Ik wordt van het idee alleen al misselijk van angst dat we die volgende looping in gaan, of we dat nou willen of niet. Eruit springen is helaas ook geen optie of we nou willen of niet, we zullen deze (hopelijk) laatste looping moeten nemen. Wat baal ik ervan dat onze dochters en schoonzonen ook in deze Achtbaan zitten, maar als ik na ze achterom kijk, zie ik gelukkig hoewel ze allemaal behoorlijk pips zien, dat ze min of meer allemaal redelijk rechtop zitten, en naar ons toe het gebaar maken van, het komt allemaal goed, en ondertussen elkaar ook de hand vast houden. Wat een stelletje fantastische mensen ! Wat is het goed om te weten dat familie, vrienden, en onze "vage kennis" al hebben laten weten dat ze klaar staan om ons op te vangen, ook al weet ik dat sommigen van hen op dit moment ook in een soortgelijke Achtbaan zitten. Aan alle kanten van de Achtbaan weet ik dat er mensen staan, die vooral met die vorige looping ons bijstonden waar ze maar konden. Aan de linkerkant van de Achtbaan, zie ik jammer genoeg niet zoveel mensen meer staan, maar misschien komt dat, omdat ik het allemaal niet zo goed kan zien omdat er tranen in mijn ogen staan. Maar helaas we krijgen geen tijd om er lang bij stil te staan, voor ons wacht nog een zware looping. Er zit niets anders op dan; diep zuchten, het verstand op nul, en de blik op oneindig, en vooral elkaar stevig de hand vast houden, en hopen dat we straks als de Achtbaan tot stilstand is gekomen, welliswaar nog duizelend van de rit, aan onze kleinkinderen kunnen vertellen...... Ooit zaten we in een Achtbaan toen jullie nog klein waren, en dat viel echt niet mee die Achtbaan, vooral dat laatste gedeelte was moeilijk, maar Opa, Oma, Papa, Mama, tantes en ooms, maar vooral Opa hebben het uiteindelijk gered ook al heeft Opa er letterlijk en figuurlijk littekens aan overgehouden. 

Vrijdag 27 Februari De uitslag

Om 14.00u waren onze middelste dochter en ik al in het ziekenhuis, we waren natuurlijk te vroeg, maar het duurde wel erg lang. Even later kwam de mededeling van de verpleegkundige, dat hij nog niet goed aanspreekbaar was dus ze hielden hem nog een half uurtje langer. Maar het duurde en het duurde maar, totdat de verpleegkundige een telefoontje kreeg, en dit even later verder afhandelde op de gang. Ik kon aan haar stem horen dat ze enigzins verbaasd was, maar even later kwam ze vertellen dat het nog langer ging duren, want hij was nog steeds niet helemaal goed wakker. Willen julie koffie of wat anders, je mag ook gerust even naar beneden gaan, even een andere omgeving. Als jullie om 17.00u maar terug zijn, want dan komt de arts met de uitslag. Ik zelf ben er dan niet, maar mijn collega neemt het dan over, en zij weet ervan. dat jullie nog terug komen. Onze dochter en ik besloten om naar beneden te gaan, en daar troffen we Manlief zijn collega aan, die daar ook op familie bezoek was. Dankzij onze middelste dochter en haar is Manlief met zijn nieuwe werkgever in contact gebracht. Hoe raar kan het lopen. Ze vertelde dat er heel wat collega's maar ook cliëntten gevraagd hadden naar Manlief, maar ook geschrokken waren dat Manlief in het ziekenhuis lag. Na een half uurtje gingen onze middelste dochter en ik weer naar boven. Manlief was gelukkig weer op de kamer, en schoot even vol toen hij ons weer zag, want hij had allemaal flarden van gesprekken opgevangen over biopten en poliepen. Inmiddels was er een andere verleegkundige, want de vroege dienst was al naar huis. Ze was even verbaasd over Geert zijn reactie, maar die was alweer helemaal rustig. even later kwam de oudste dochter ook binnen, nu was alleen het wachten nog op de jongste die met de bus van Arnhem naar Apeldoorn moest komen. Omdat de arts met de uitslag zich verlaat had, was zij gelukkig op tijd om bij het gesprek aanwezig te zijn. En toen werd ons voorgesteld of we liever even in een kamertje ernaast wilden plaats nemen. Manlief werd van het infuus losgekoppeld, en zo gingen we met ons vijfjes naar de kamer ernaast..Even later kwamen de arts en de verpleegkundige binnen, en we wisten alle 5 dat dit misse boel was.. De arts nam alle tijd, gaf overal heel duidelijk antwoord op, en gaf ook aan dat hij op enkele vragen nog geen antwoord kon geven. Duidelijk was in ieder geval dat Manlief Dikke darm kanker had. Bovenin rechts in de buikholte was een zo goed als zeker kwaadaardige tumor gevonden, had en zo vertelde hij, om maar eens in voetbaltermen te spreken er is sprake van een redelijke grote middenmotor. Ook de omgeving rond de tumor was aangedaan. Verder waren er nog 2 poliepen verwijderd die door de patholoog onderzocht zouden worden. En dan ineens blijkt dat er bij heel veel gevallen van darmkanker, net zoals bij Manlief nooit vooraf problemen zijn. Geen zichtbaar bloedverlies,geen afvallen, helemaal niets van dat alles. Regelmatig wordt darmkanker bij toeval ontdekt. Manlief mocht mee naar huis en de arts zou zorgen dat er een recept voor ijzermedicatie gefaxt zou worden naar de apotheek. Volgende week maandag,wordt er gestart met een traject, en daarvoor neemt een speciale MDL verpleegkundige contact met Manlief op, om afspraken te maken voor vervolg onderzoeken. Hoe we thuis gekomen zijn geen idee. We waren er allemaal nogal gelaten onder. iedereen had het wel verwacht dat er iets lang niet goed zat. Onze dochters en ik hadden stiekem gehoopt dat het om een maagzweer zou gaan, met al die narigheid van de laatste jaren, had dat natuurlijk zo maar gekund. Terwijl we met ons allen ziten na te praten in ons huis (de oudste was al naar man en kinderen), lijkt er opeens wat te vallen in de keuken. Ulli begint aan te slaan, en een receptenbriefje dat voor het raam hing begon opeens te bewegen, alsof het zachtjes waaide in huis. We keken er allemaal vol verbazing na, pas later gingen we kijken wat er was gevallen, maar we konden niets ontdekken. A room with a view

De dag

‘s Morgens krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Middags krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Avonds krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Nachts kan ik niet slapen, omdat ik verga van de kou.

Vrijdag 27 februari 13.00u

Ik probeerde te eten maar ik kreeg bijna geen hap door de keel, en opeens moet ik een gedichtje opschrijven. het is rond !3.00u en er komt een whatsapp binnen, met de medeling “Ik ga nu”
‘s Morgens krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Middags krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Avonds krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Nachts kan ik niet slapen, omdat ik verga van de kou.
Snel mijn dochter bellen, kunnen we tenminste eerder naar het ziekenhuis. Nu eerst even met Ulli wandelen, want die zal het waarschijnlijk een poosje zonder ons moeten doen.

Vrijdag 27 februari

Ik ben al wakker geworden met de tranen in de ogen. Om 8.00u kan ik voor mijn gevoel eindelijk met Manlief bellen. Om 14.00u tijdens het bezoekuur vinden de onderzoeken plaats, en ze hebben gelukkig een anesthesist gevonden. Wel balen op de Hartbewaking hadden ze ook 's morgens een klein bezoekuurtje, maar op deze afdeling is dat niet het geval. Maar Manlief heeft al geregeld dat wij onze dochter en ik na het bezoekuur mogen komen. Op het moment dat ik Manlief aan de telefoon heb, gaat mijn mobiel af, zo te horen een whatsapp. Kijk maar even was Manlief zijn reactie toen hij het geluid hoorde, maar ik had zo iets van, die moet maar even wachten. Nadat ik Manlief alle sterkte van de wereld had toegewenst, keek ik snel van wie de whatsapp afkomstig was. Het bleek dat die van Manlief was, met daarin de mededeling dat hij om 14.00u de scopieen zou hebben. Snel Manlief terug gebeld, die ook helemaal verbaasd was, omdat hij dacht dat ik naar aanleiding van de whatsapp gebeld had, maar die kwam dus pas binnen op het moment dat ik Manlief aan de andere kant van de lijn had. Straks ga ik met de middelste dochter na het ziekenhuis nu is het wachten.

Donderdag 26 februari

Manlief had net als ik weinig geslapen, steeds werden er bloeddruk controles gedaan, maar hij ziet er beter uit door al dat bloed. Hij was helemaal in de overtuiging dat hij later op de dag naar huis mocht, en dat eventuele onderzoeken volgende week poliklinsch plaats zouden gaan vinden. Even later komt een broeder echter roet in het eten gooien, met de medeling dat hij overgeplaatst wordt naar de 6e etage op de Maag, Darm, Lever afdeling. Om 12.00u mocht Manlief na de laatste zak bloed eindelijk van alle toestanden op de hartbewaking afgekoppeld worden, en kon Manlief op eigen benen naar de 6e etage. Even later kreeg Manlief te horen van de arts van de MDL dat hij een aantal scopieen de volgende dag zou krijgen onder algehele narcose. Het was nog wel even de vraag of er een Anesthesist beschikbaar was. Nadat de arts geweest was, werd even later aan Manlief een grote kan met een een laxeerende drank aangeboden de zogenaamde Moviprep. In eerste instantie lijkt het lekker, weet ik uit eigen ervaring, maar na een aantal glazen gaat het behoorlijk tegenstaan. Ondertussen, ging ik thuis familie en vrienden inlichten over het feit dat Manlief was opgenomen, daarna was het Ulli uitlaten, en niet veel later stond onze ''vage kennis" al op de stoep om met mij na het ziekenhuis te gaan. In het ziekenhuis kwamen niet veel later onze dochter en schoonzoon ook nog binnen waaaien, en werd het al met al best een ontspannen avondje. Maar als ik van Manlief afscheid moet nemen, krijg ik toch even een brok in de keel, maar ik kan mij goed houden..Als ik door "onze vage kennis" thuis ben afgezet, en het lege huis binnenkom, nouja leeg is niet het goede woord, want Ulli is zo blij dat er eindelijk weer gezelschap is ,maar het voelt heel erg leeg. Ik ben het wel gewend om avonden alleen te zitten, maar dit is anders. Het voelt helemaal niet goed.Blog van Geert van vanmorgen

  Ulli

Donderdag 26 februari 05.00u

Ik ben er al weer uit, ik kan niet slapen, met tranen in de ogen ben ik wakker geworden. Wat heeft de wereld toch tegen ons, al die narigheid het blijft maar doorgaan. Manlief had het net zo naar zijn zin in de wijk .Dinsdagmorgen nog kennis gemaakt met het nieuwe team, omdat zijn (oude) team wordt opgeheven. Het spijt hem wel, zowel wat personeel betreft, alsook de cliënten. Maar hij kwam dinsdag thuis met alleen maar positieve verhalen.over het nieuwe team. Straks met de middelste dochter naar het ziekenhuis, zodadelijk Ulli de hond uitlaten