maandag 28 januari 2019

Alles gaat gewoon weer door

We hebben de laatste tijd geprobeerd om de draad weer een beetje op te pakken, maar het valt niet mee, het nieuws moet nog steeds indalen, maar de vraag is of het ooit in gaat dalen.

De vorige keer met de Dikke darmkanker, werd de tumor met een groot stuk Dikke darm ”gewoon” weggehaald, of te wel het probleem werd gewoon opgelost door te opereren. Het was een behoorlijk zware operatie, maar manlief herstelde daarvan behoorlijk snel, ook omdat er geen nabehandeling nodig was, omdat de snijvlakken van het stuk darm wat was verwijderd helemaal schoon waren. Maar nu kan het probleem niet aangepakt/verwijderd  worden, het blijft als een soort van tijdbom in zijn lichaam zitten, en je weet nooit wanneer die tijdbom afgaat. We kunnen alleen maar hopen dat dit nog jaren gaat duren.

Maar het begin van de draad oppakken is er weer, we zijn weer bij ”onze Vage vriend’ en zijn vrouw geweest, ”op de berg” en ”achter de heg”, en dat voelde goed. We hebben het over van alles en nog wat gehad, en de tijd vloog zoals gewoonlijk voorbij.


Heel langzaam proberen mensen nu ook een afspraak te maken om langs te komen bij ons, en we zitten al weken niet meer zonder bloemen. Ook de diverse telefoontjes berichten, mailtjes, en kaarten voor manlief doen ons erg goed.

Toch fijn dat er zoveel mensen met manlief meeleven.

 Gisteren moest ik weer bloed laten prikken op Kalium in het ziekenhuis, daarna besloten we om even bij de poli chirurgie langs te gaan, want manlief had alweer een uitnodiging gehad voor een gesprek met een MDL verpleegkundige, en voor een Colonoscopie . Hij had dit al afgebeld bij radiologie,  maar we wilden toch even navraag doen. Manlief wilde graag een gesprek met zijn behandelend arts, voor wat betreft de nacontrole van de Dikke darmkanker. Hoe nu verder na de diagnose uitgezaaide prostaat kanker.


Over 3 weken krijgt manlief een gesprek met zijn behandelend arts (chirurg MDL). De CT scan met contrast die al in de planning stond, hoeft ook even niet.

Daarna zijn we even bij onze zwager op bezoek geweest die net een operatie aan de voet had gehad, en toen weer richting huis.

De uitslag van het bloedonderzoek liet op zich wachten. Ondanks een CITO procedure, was de uitslag niet binnen gekomen bij de huisarts , dus ik moet morgen maar weer bellen.

Foto © Pixabay





vrijdag 25 januari 2019

Fotoloze vrijdag

Ik maak graag (natuur) foto's 📷

 Tot voor kort deed ik als vrijwilliger de redactie en de website van Radio & TV Veluwezoom Nieuws .
Als het nodig was dan plaatste ik een zelfgemaakte foto bij het bericht. Een foto nodigt uit om een bericht te lezen, en foto's zeggen vaak zoveel meer dan tekst.

Ik ben een hobbyfotograaf, en ik verdien er geen cent mee, maar fotojournalistiek is een (bedreigd) vak.

Daarom steun ik vandaag de landelijke actie van fotojournalisten in Den Haag #fotolozevrijdag #fotojournalistiekheefteenprijs

donderdag 24 januari 2019

Wolven (Vossen) plan Gelderland

En ja hoor, terloops moet de Vos ook weer even genoemd worden. Jammer van deze zin in het Wolvenplan🐺 van  Provincie Gelderland: 4.000 tot 13.000 schapen worden gedood of verwond door honden en vossen ! ..........Een Vos 🦊is niet in staat een schaap dood te bijten ❗️Een Vos zal wel een op sterven na dood schaap aanvreten. 

 

https://www.omroepgelderland.nl/nieuws/2397686/Gelderland-zoekt-de-wolf-schades-komende-drie-jaar-vergoed 

 


 

donderdag 17 januari 2019

Polderen

De laatste dagen waren we wat in ons zelf gekeerd, het lijkt net of alles een beetje langs ons heen gaat . Manlief is waarschijnlijk door de medicatie wat kortademiger, en lijkt ook steeds sneller vermoeid . We kijken nu gewoon per dag hoe het gaat.
Goudplevier – Pluvialis apricaria 

Onze ”vage vriend” komt zo af en toe even aanwaaien vanuit het werk, en natuurlijk zien we onze kinderen en kleinkinderen , en voor de rest vinden we het allemaal wel best .
Gisteren waren de kleinzoons er, en dat betekend hoe dan ook de nodige afleiding, maar het is toch anders dan anders.

Vanmiddag zijn we richting Nijkerk gegaan, naar polder Arkemheen. Manlief voelde zich aardig goed, en had wel zin om een stukje te rijden.

De polder is gelukkig weer behoorlijk drassig. Onvoorstelbaar dat na die droge zomer, nu alles weer onder water staat.

Regenboog Arkemheen
Er waren echt momenten dat we dachten dat het niet meer goed zou komen.

Er was weer van alles te zien Smienten, verschillende soorten Meeuwen en Ganzen, Spreeuwen, Meerkoeten, Kemphanen, Wulpen, Wintertalingen, Blauwe reigers, Grote witte reigers, Torenvalken, Buizerds, Wilde eenden, Goudplevieren en Kieviten, waaronder 1 leucistische Kievit een prachtig dier om te zien.

Het was weer eens genieten, met als toetje een prachtige regenboog.

Toen we thuis kwamen toch nog een bericht op de site van RTV Veluwezoom geplaatst .

 https://www.rtv-veluwezoom.nl/rtvn/de-stroomstoring-is-verholpen/

Gelukkig is de radiostoring die al met al een paar dagen heeft geduurd verholpen.


Kievit - Vanellus vanellus

maandag 14 januari 2019

Het vervolg

Het eerste wat ik moest doen was vandaag de huisartsenpraktijk bellen voor een afspraak. Ik kon in de loop van de morgen al terecht.

Er zijn 2 huisartsen in de praktijk, geen idee hoe het is gekomen, maar ik heb de ene , en manlief de andere. Manlief bracht mij met de auto naar de praktijk, maar ging niet mee naar binnen.

Mijn eigen huisarts was behoorlijk onder de indruk, van wat ons vrijdag middag en avond allemaal was overkomen. Ze hadden al informatie gekregen vanuit het ziekenhuis, en waren overal van op de hoogte. We hebben het vooral over manlief gehad, maar ook ik moest er aan geloven. De bloeddruk bleek weer te hoog, en ze vroeg of ik de kaliumdrank kon wegkrijgen, omdat ze vaak te horen kreeg dat het zo’n goor spul was. Dat kon ik alleen maar beamen . Ik spoel het steeds weg met een paar slokken Radler (0.0) , dan is het redelijk te toen, en ik eet er ontbijtkoek bij .

Ik moest in ieder geval direct stoppen met de plastabletten, en morgen starten met medicijnen die de pompfunctie van het hart verbeteren, en ook nog eens kaliumsparend zijn . Omdat vandaag de laatste dag is van de kaliumdrank, moet ik vanmiddag in het ziekenhuis weer bloed laten prikken, en dan over 2 weken weer. Aan het eind van de middag wordt ik dan terug gebeld over de uitslag.

Toen ik bij de auto kwam had manlief de andere huisarts aan de telefoon, dat wordt vrijwel altijd gedaan als patiënten slecht nieuws te horen hebben gekregen (de huisarts moest eens weten dat manlief op de parkeerplaats van de praktijk stond). Hoe dan ook manlief wilde toch liever nog een keer een afspraak maken . De week daarop zou 20 minuten voor hem ingepland worden door de assistente.

NB Ik ben terug gebeld en alles was goed. De kaliumwaarde was nu 4.

Foto  Pixabay

zaterdag 12 januari 2019

Knopen doorhakken

Afgelopen nacht heb ik weer eens slecht geslapen Geen wonder ook, we hadden gisteravond nauwelijks tijd om het slechte nieuws van manlief te verwerken, doordat ik er even door heen kwam fietsen met mijn gedoe. Om de haverklap werd ik wakker , en maar denken, en maar denken.

 Ik merk de laatste maanden dat het mij eigenlijk te veel wordt allemaal . Steeds meer gaat het het vrijwilligers werk, de redactie bij bij RTV Veluwezoom mij opbreken. Ik heb het ongeveer anderhalf jaar gedaan. Eerst om de 3 weken een 1 week,  maar sinds een jaar doe ik de redactie helemaal alleen. Ik vind het ook leuk om te doen, en niet geheel onbelangrijk, het kon ook altijd in mijn eigen tempo. Maar toen de website eenmaal ging lopen, werden er ook steeds meer berichten aangeboden. Regelmatig kwamen er zoveel berichten binnen op 1 dag, (die ik ook nog eens allemaal moest uitzoeken, en dan bleven er nog een flink aantal over) die het liefst die zelfde dag nog op de website geplaatst moeten worden, waardoor ik te lang achter elkaar achter mijn laptop zit. Vooral het scrollen door al die berichten heen doet mij de das om. Ik krijg dan ook steeds meer last van mijn gewrichten, en ik kan nauwelijks nog een pan optillen. Ik merk dat ik in huis nog het noodzakelijk doe , maar zelfs dat gaat al heel moeizaam.

Maar de laatste weken kan ik wel janken. Als we thuis komen van het ziekenhuis, staan bij thuiskomst al die berichten weer op mij te wachten. Als we een dagje er op uit gaan om even uit de dagelijkse narigheid te ontvluchten, wordt dit ’s avonds weer afgestraft, en moet ik alles weer inhalen.

Er is helaas (nog steeds) geen vervanging of ondersteuning voor mij, ik kan eventueel wel een beroep doen de op stage manager, maar die heeft het zelf al zo druk. Vrijwilligers liggen helaas niet voor het oprapen.

Maar na gisteravond is alles anders, ik moet gewoon stoppen met de redactie, RTV Veluwezoom moet het zonder mij gaan doen. Ik heb voor mijn gevoel een duidelijk signaal van mijn eigen lichaam gehad, en ik kan ook niet langer de zorgen om mij, in mijn directe omgeving negeren. Er zijn al genoeg zorgen, ik kan er zelf nog iets aan veranderen , manlief helaas niet .

Maar ja de knoop door hakken dat is toch wel even een ander verhaal. Want hoe moet het verder met de redactie, als de boel maar niet in de soep loopt, dat maalde maar steeds door mijn hoofd heen.

Toen ik vanmorgen onze hond uitliet, werd ik even binnen geroepen door een kennis van ons, en haar man. Zij had het jaar daarvoor ongeveer het zelfde doorgemaakt, wel of niet stoppen met vrijwilligerswerk voor de Zonnebloem ivm haar gezondheid.  Zij had dan ook een hele duidelijke mening over wel of niet stoppen met de redactie. Ineens werd het mij heel duidelijk wat mij te doen stond.

Thuisgekomen bleek dat manlief (uit zichzelf ) al een bericht had klaar staan voor het bestuur dat ik per direct zou stoppen, en dat ik alleen de website voorlopig nog zou onderhouden (het WordPress gedeelte). ”Wat vind je ervan kan dit zo deur uit ?” Ik kon manlief alleen maar om de hals vliegen, en met 1 druk op de knop was het bericht weg . Met tranen in mij ogen besefte ik, dat er geen weg meer terug was, maar het waren ook tranen van opluchting.


Ik hoorde de stem van onze kennis nog nagalmen in mijn oren …..misschien loopt het even in de soep, maar ze gaan de draad heus wel oppakken ! Als jij instort, heeft RTV Veluwezoom ook niets aan jou, en bovendien heb je nu alle tijd nodig voor elkaar, voor jullie gezin de rest is nu even minder belangrijk.

Dit was het dan mijn laatste bericht op de website van RTV Veluwezoom

https://www.rtv-veluwezoom.nl/rtvn/workshop-over-opvoeden/

















Vrijdag de elfde

Donderdag waren we de hele dag op pad geweest. Even weg van de werkelijkheid. Jammer genoeg zat het weer niet zo mee, maar goed dat heb je niet altijd voor het zeggen. Donderdagavond voelde ik mij niet echt lekker , maar dat schreef ik toe aan alle spanningen.


Vrijdag zouden we dan eindelijk de uitslag krijgen van de PSMA-PET-CT scan.

We hadden met onze dochters afgesproken Of het “goed” nieuws is of slecht nieuws, wij bellen jullie tussen 18u en 18.30u. “Don’t call us, we’ll call you”. Dat leek ons ook het beste, want dat zou ons ook even tijd geven om na te praten en onze gedachten te ordenen; “goed” nieuws of niet.

Maar eigenlijk wilden we op ons dooie gemak de dochters persoonlijk op de hoogte brengen van de uitslag.
We besloten om een uurtje eerder te gaan naar het ziekenhuis, dan kon ik nog mooi van te voren bloed laten prikken op Kalium en Ferritine. De wachttijd voor de bloedlafname was behoorlijk lang, dus het was maar goed dat we er op tijd waren.

Rond kwart voor 4 was het dan eindelijk zover, en konden we naar binnen.

Totaal onverwachts kwam de uroloog met de mededeling dat er eigenlijk nog maar weinig meer aan te doen is behalve controleren, en met medicatie (hormonen) hopen dat ze de kanker kunnen afremmen / stabiliseren. De uitzaaiingen zijn helaas al te veel en te ver gevorderd om nog een operatie en/of bestraling zinvol te laten zijn. Met de specialisten van Amsterdam was een eventuele operatie ook uitvoerig besproken. Maar het heeft geen zin opereren doet meer goed dan kwaad.  Gelukkig zitten de uitzaaiingen (nog) niet in de botten .

Hij liet ons de beelden van de scan zien. Ook kregen we nu te horen dat de PSA waarde in het bloed vrij hoog was namelijk 19 , normaal moet dat tussen de 2.5 en 3 zijn.

De kanker blijkt ook nog eens geen langzaam groeiende te zijn , maar een middenmoot.

Manlief krijgt medicijnen voorgeschreven om de testosteron aanmaak plat te leggen, in de hoop de kanker af te remmen. In april moet hij dan terug komen, en dan krijgt hij te horen (bloedonderzoek) of de medicijnen hun werk doen. De medicijnen die hij nu krijgt werken gemiddeld een jaar tot anderhalf jaar, en dan breekt de kanker er weer door heen, is zijn ervaring. Daarna heeft hij nog een 4/5 medicijnen tot zijn beschikking.


Dat was in het kort wat wij te horen kregen.

In werkelijkheid had de uroloog alle tijd voor ons.
We waren als verdoofd, toen we richting Eerbeek gingen. We gingen gelijk naar de apotheek om de medicijnen te halen, en vervolgens besloten we om naar onze middelste dochter en onze schoonzoon te gaan. De klap kwam daar natuurlijk ook behoorlijk aan. Daarna zijn we naar huis gegaan , onze hond uitgelaten, en een hapje gegeten. Onze jongste dochter en haar vriend wilden graag tegen 19.00u worden gebeld.  En onze oudste zouden we  persoonlijk het nieuws vertellen als de kleinzoons op bed lagen.

En toen ging opeens tegen 18.45 de telefoon, een secret nummer. We hadden eigenlijk geen zin om op te nemen, om dat wij hadden verwacht dat het de HAN (Hoge school Arnhem Nijmegen) weer zou zijn.

Maar het bleek de HAN niet te zijn, maar iemand die zich voorstelde als dokter van de huisartsenpost in Apeldoorn vroeg of ik richting het ziekenhuis in Apeldoorn wilde komen, omdat de uitslag van het bloed onderzoek van die middag aanleiding voor het ziekenhuis was om alarm te slaan. Er moest direct actie worden ondernomen. Het Kaliumgehalte was namelijk gezakt naar 2.6. (bij 2.5 was ik opgenomen in het ziekenhuis).

Hij vroeg mij of ik nergens last van had. Natuurlijk had ik dat wel, tot aan hartkloppingen toe. Maar ik schreef alles toe aan de spanningen van de laatste weken. Hoe dan ook de arts zou er voor zorgen dat er een recept met Kalium chloride bij de apotheek zou liggen (Kalium is nodig voor het goed functioneren van spieren, dus ook van je hart). Maandagmorgen moet ik mij dan direct weer melden bij de eigen huisarts, en ook weer bloed laten prikken .

Gelukkig mochten we in overleg met de arts ook een uurtje later komen, als we die avond maar kwamen.

We besloten om eerst onze jongste dochter en haar vriend te bellen, en daarna bij onze oudste dochter langs te gaan. Gelukkig gingen die gesprekken vrij goed, want we hadden helaas weinig tijd omdat we richting het ziekenhuis moesten . Bij de apotheek werd de Kaliumdrank ter plekke klaar gemaakt, aan de hand van mijn gewicht.  6 x per dag moet ik 20 cc van die drank innemen, en ik moest er gelijk mee beginnen .

Al met al waren we om 22.00u gisteravond weer thuis , helemaal stuk, en nog steeds vol ongeloof. We zitten weer eens in een slechte film , en wij zijn de hoofdrolspelers