zondag 29 maart 2015

Weer thuis !

En eindelijk, uiteindelijk toch nog weer sneller dan verwacht, mochten we gisteren manlief weer ophalen.uit het ziekenhuis. Bijna was het niet doorgegaan omdat de urineblaas moeite had om weer opgang te komen. Na de verwijdering van een urinekatheter zie je dit wel vaker gebeuren. De blaas is even lui geworden, en het lukt dan vaak niet om goed uit te plassen. Het gevolg daarvan is dat er steeds urine in de blaas blijft staan, en dat wil je voorkomen, want dat is een kweekbodem voor bacteriën, met als gevolg een urineweginfectie. Onze Vage kennis wilde heel graag mee om manlief op te halen. Ruim op tijd waren we bij het ziekenhuis. We namen een rolstoel uit de hal mee, en toen ging het richting de afdeling waar manlief nog in afwachting was van het definitieve groene licht. Gelukkig werd het groene licht door de dienstdoende arts gegeven , en na afscheid te hebben genomen, van de verpleging, en medepatiënten ging het richting de liften. In de lift rukte manlief het polsbandje af, eindelijk weer buitenlucht opsnuiven. Maar zover was het nog niet , eerst moesten er nog medicijnen opgehaald worden bij de Apotheek in het ziekenhuis. Voor 3 maanden ijzertabletten erbij, medicijnen om Jichtaanvallen te voorkomen, en de morfine, die hij tot en met woensdag samen met de 8 x 500mg paracetamol nog moet slikken. Gelukkig had de verpleging het goed geregeld, en stond alles al klaar, als we nog echt de recepten hadden moeten inleveren, hadden we per recept 30 euro moeten betalen, omdat het weekend was. Onderweg viel de spanning eraf, en werd er gelachen. En onze Vage kennis heeft zo’n smakelijke lach, die ook nog eens heel aanstekend werkt, dat manlief volop zijn buik moest vast houden, om te voorkomen dat de buik ging schudden van het lachen. Heerlijk gewoon. Rond 11.00u zat manlief helemaal geïnstalleerd achter een glas thee. Nadat onze Vage kennis richting huis was gegaan, kwam even later onze oudste dochter met manlief en de kinderen binnen. Ze kwamen verse broodjes brengen, dronken even een kopje koffie mee, en even later waren manlief en ik samen met onze jongste dochter weer alleen. Nadat we een broodje hadden gegeten was manlief ook helemaal schoon aan de latten.


Gelukkig kon hij gelijk op bed gaan liggen, omdat er een bed in de woonkamer staat. En voor het eerst sliep hij weer uren achterelkaar met Ulli de hond aan het voeteneinde op het bed. Later op de middag kwam onze middelste dochter met haar vriend ook nog eventjes op bezoek. Daarna was het een beetje eten, want de trek in eten is nog niet echt aanwezig, en toen was het weer een paar uurtjes plat voor manlief. Maar toen was hij ook weer fit genoeg om de hele wedstrijd van het Nederlandse elftal te kijken, die thuis moesten spelen tegen Turkije. Ondertussen kon ik mooi alle blogs over de afgelopen weken, en die ik nog in concept had staan online zetten. Vannacht heeft manlief gelukkig ook prima geslapen. De dagen dat hij in het ziekenhuis lag,heeft hij maar 1 nacht goed geslapen, en dat was toen hij helemaal KO ging van de morfine. Naar de omstandigheden gaat het redelijk goed. Wel een beetje vertekend beeld natuurlijk, omdat hij nog steeds morfine krijgt. en ook nog 8×500 mg paracetamol. Maar door de morfine heeft hij minder pijn, en daardoor kan hij wel iets beter bewegen, en daardoor wordt alles weer wat soepeler. Hij is er natuurlijk nog lang niet, en we weten natuurlijk nog steeds niet of er nog chemo nodig is, want dat horen we pas op de eerste controleafspraak. Die afspraak krijgen we nog opgestuurd. Voorlopig is het lekker in eigen omgeving verder herstellen en revalideren.


 

vrijdag 27 maart 2015

Vooruitgang

Het gaat ineens veel beter met manlief, de bloeddruk is goed, en hij heeft geen temperatuur meer. De darmen zijn redelijk op gang, en hij heeft zich helemaal zelfstandig kunnen douchen. De hechtingen van de buik wond zien er rustig uit, maar ja dat zegt natuurlijk niets over de hechtingen van de Dikke darm zelf. De pijn is in ieder geval nu redelijk te doen met de morfine tabletten en de paracetamol. Het ziet er naar uit als alles goed blijft gaan dat hij morgen naar huis mag. Op deze waarschijnlijk laatste avond in het ziekenhuis, werden we in ieder geval nog even getrakteerd op een fantastische mooie zonsondergang. Hier in huis staat er inmiddels een bed in de kamer, en de slingers zijn opgehangen, Morgen gaan onze Vage kennis en ik hem ophalen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Room with a view

donderdag 26 maart 2015

Bericht uit Darmstad

Vannacht heeft manlief een hele zware nacht gehad, omdat de darmen zich voor het eerst geleegd hebben. Ondanks de morfine ging dit gepaard met heel veel pijn Maar aan de andere kant is dit heel goed nieuws, want het betekend dat de darmen de draad weer hebben opgepakt. In de loop van de dag is de morfine pomp verwijderd, en nu krijgt manlief de morfine in tabletvorm. Hij heeft vandaag voor het eerst weer wat gelopen op de afdeling. maar de rest van de dag bracht hij slapende door. Geen wonder ook door zo'n zware nacht. Maar hoe dan ook er lijkt een stijgende lijn in te zitten, maar morgen naar huis gaan zoals hem voor de operatie werd beloofd, dat zie ik nog niet zo snel gebeuren, en dat geeft ook niet,als het maar goed komt. 

woensdag 25 maart 2015

Zo ontzettend moe

Vandaag ging het gelukkig wat beter met manlief .Hij heeft een goede nachtrust gehad, maar hij ligt nog steeds aan het infuus, en de morfine pomp staat nog op continu, maar dit gaan ze verminderen, omdat de pupillen te klein zijn.
Als het goed is wordt morgen de urine katheter verwijderd. Vandaag heeft manlief al wel 3 keer even naast het bed gestaan.
Hij heeft nog steeds iets verhoging, en de ontstekings waarden in het bloed zijn wat aan de hoge kant, maar hij is zo snel nog ontzettend moe..

Het rommelt gelukkig wel goed in de buik, dus de darmen lijken wat op gang te komen, maar ja dat geeft ook soms weer wel erg vervelende pijnlijke krampen. Maar gelukkig al met al was manlief beter te pas dan gisteren.
Zo stom gistermiddag leek alles nog zo goed te gaan, hij vond het zo leuk dat de oudste dochter meekwam en dat hij even de kleinzoons kon zien. Ik hoop dat hij het dieptepunt heeft gehad, en dat hij zoiets nooit meer hoeft mee te maken.
Ik hoop dat ik vannacht weer wat kan slapen, want ook ik voel me nu ontzettend moe.

dinsdag 24 maart 2015

Tegenslag

Op het moment gaat het helaas allemaal wat minder met Manlief.
Hij had de hele dag iets verhoging, en was erg moe.
Maar hij heeft vanavond al wel weer wat mogen eten.
Daarna hevige pijn gekregen, dat werd steeds erger, ondanks dat het infuus hoog stond met de morfine via een slangetje in de rug.
We zagen het gelijk toen we binnen kwamen, hij had voor zijn doen een behoorlijke kleur, en de zweetdruppeltjes stonden op zijn voorhoofd. Dit was niet goed, en manlief is echt geen pieper.
Gelukkig dat de verpleegkundige zijn pijn ook  serieus nam, want zij besloot ondanks dat de mensen van de pijnpoli ‘s middags nog gekeken hadden naar het slangetje in de rug, toch nog een keer zelf te kijken. Ik hielp haar om manlief iets omhoog te tillen, en we zagen gelijk wat de oorzaak was, dat manlief ondanks de toediening van de morfine maar pijn bleef houden
Het bleek dat de koppeling van het slangetje was los gesloten, dat was nog maar 1 keer eerder gebeurd, en toevallig een maand geleden vertelde de inmiddels toegesnelde arts.
Hij ging er in ieder geval melding van maken. Waarschijnlijk een fabricagefout.
Even daarna kreeg manlief in zijn bovenbeen morfine ingespoten, en daarna met tussenpozen heeft de arts nog 2 keer via het infuus morfine gespoten, en een morfine pomp met continue afgifte aangesloten .
Manlief was daarna helemaal van de wereld. Gelukkig geen pijn meer, maar voor ons wel naar om te zien.
Door de morfine is de ademhaling wel wat oppervlakkig, en dat is minder fijn, omdat dit een longontsteking in de hand kan werken. Dus even een stapje terug al met al, en niet fijn om zo naar huis te gaan.
Thuisgekomen werd het voor mij allemaal even teveel, maar nu gaat het wel weer, net even gebeld en de verpleegkundige vertelde dat hij haar even antwoord had gegeven, maar dat hij nog erg slaperig was. De bloeddruk en de temperatuur waren in ieder geval goed, en manlief had aangegeven geen pijn te hebben.

maandag 23 maart 2015

De dag van de operatie

En dan ineens was het zover en zaten we in het ziekenhuis. Het weekend was in een mum voorbij, en voor manlief begon de tijd te dringen, want het leek erop dat de eerste voorboden van een afsluiting van de darm zich aandienden. Om 6.00u was manlief opgestaan, om nog snel even een boterham te eten, en een kopje thee te drinken. Om 12.30u zou het gaan gebeuren, en daarom moest hij van te voren 6 uur nuchter zijn. Daarna alleen nog heldere vloeistoffen, waaronder de 2 Preopdrankjes. Gelukkig kon onze middelste dochter vrij krijgen, en die reed ons na het ziekenhuis toe. In het ziekenhuis aangekomen grapte manlief nog even tegenover de receptioniste op de afdeling waar hij opgenomen zou worden, dat hij een kamer gereserveerd had. Even later kwam de verpleegkundige naar manlief toe, en die nam ons mee naar een lege 4 persoons kamer. Manlief kreeg een plek bij het raam. Daarna ging alles in een stroomversnelling, gegevens werden nogmaals doorgenomen, operatiekleding aangetrokken, en een uur eerder dan gepland reden de verpleegkundige , onze dochter en ik manlief met bed naar de Operatie kamers op de vierde verdieping. En toen begon het lange wachten. Ons werd aangeraden om vooral naar huis te gaan, we zouden door de chirurg gebeld worden, als de operatie klaar was. Daarna zou manlief nog een tijdje in de uitslaapruimte blijven. Zodra manlief weer op de afdeling terug was, zouden we weer een telefoontje krijgen. Hoe we de dag doorgekomen zijn weet ik niet, maar iets tegen 17.00u belde eindelijk de chirurg met de mededeling dat alles volgens plan was verlopen. Onze dochters en ik besloten tegen 19.30u naar het ziekenhuis te gaan, en daar te wachten, gezien onze ervaring van een paar weken terug, dat manlief wel erg lang nodig had om wakker te worden. Uiteindelijk kregen we iets tegen 21.00u het telefoontje dat hij terug was op de afdeling. Manlief krijgt morfine toegediend via een slangetje in de rug, en dat werkt prima, want hij gaf aan geen pijn te hebben in zijn buik, maar wel veel last van de keel te hebben, door de beademingsslang . We zijn ongeveer een half uurtje gebleven, en toen toch maar naar huis gegaan. Gelukkig is dit achter de rug, en gelukkig voor manlief doet de morfine goed zijn werk. Het getal 23 heeft toch weer zijn werk gedaan. Ik vond nog een mooie brochure over Dikkedarmoperaties uitgevoerd met een Eras programma op het internet. 

 https://www.franciscus.nl/uploads/folder_pdf/darmoperatie_eras_1.pdf

Preopdrank