vrijdag 20 maart 2015

Het ijzerinfuus

Gelukkig is het het ijzerinfuus.voor manlief ontzettend meegevallen. De verpleegkundige heeft het goedje via het infuus iets langzamer laten inlopen dan normaal, en de hoofdpijn en ander bijverschijnselen zijn gelukkig uitgebleven. Maar wat een raar goedje zat er in die zak, het leek wel of er cola inzat. Helaas niets van een zonsverduistering gezien, maar ja belangrijker was dat manlief nergens last van heeft gekregen. Maandag om 12.30 u wordt manlief geopereerd,door een andere chirurg dan oorspronkelijk de bedoeling was. De nieuwe chirurg heeft gewoonweg als eerste ruimte in zijn agenda.. Voor manlief lijkt het steeds meer noodzakelijker te worden, want hij begint steeds meer last van zijn darmen te krijgen
ijzerinfuus

donderdag 19 maart 2015

De stoelendans

Om 12.30u zaten we al weer bij de bloedafname in het ziekenhuis, deze keer met de enveloppe met inhoud die manlief was toegestuurd, door de universiteit van Wageningen. Manlief is namelijk gevraagd om deel te nemen aan de Colonstudie van de universiteit. Het onderzoek duurt 5 jaar, en er wordt onderzocht of er een relatie is met voeding, en het krijgen van Dikke darm kanker. Vooraf heeft manlief al een behoorlijke lijst met vragen moeten beantwoorden, en vanmiddag zijn er bloedafname voor verschillende bepalingen  Nou nou, grapte mamlief, heb ik al bloedarmoede, pakken ze mij ook nog bloed af. Daarna ging het door naar de apotheek van het ziekenhuis, en werden alle medicijnen die manlief ondertussen slikt doorgesproken, en nogmaals gecontroleerd. Daarna moest manlief naar de afdeling toe waar hij uiteindelijk zou worden opgenomen, voor een intake bij de afdelingsarts en een coassistent. We moesten in een familiekamer plaats nemen, omdat alles een beetje uitliep, in het leuk ingerichte kamertje, had ook al een ander echtpaar plaats genomen. Even later kwam er nog een jong stel bij , die na ons waren bij de apotheek. Het ouder echtpaar voor ons werd even later opgehaald door de coassistent, en een half uurtje later waren wij aan de beurt. Weer een heleboel vragen voor manlief en een lichamelijk onderzoek, en de vraag wilt u gereanimeerd worden. Daarna ging het door naar de andere kant van de afdeling, waar een soort van zitje was ingericht. Daar zat ook het ouder echtpaar te wachten voor een opnamegesprek met de verpleegkundige. Even later kwam ook het jonge stel bij ons zitten, maar die moesten zich even later ergens ander melden. Het lijkt wel of we een soort van stoelendans doen, of dat we elkaar achtervolgen grapten we. Op het moment dat het ouder echtpaar werd opgehaald, kwam de .Physician assistant , die Manlief bij zijn eerste opname een aantal weken daarvoor al even had gesproken. En ondanks dat de man natuurlijk ontzettend veel mensen iedere dag weer tegenkomt, herkende hij manlief gelijk, zelfs de achternaam wist hij nog Hij vertelde dat hij even had moeten denken, en schakelen, en toen had hij het ook weer geweten. Dat was niet zo mooi wat we bij u tegenkwamen, behoorlijk schrikken natuurlijk voor u na nog even verder gepraat te hebben, verdween hij weer. Even later werden wij ook opgehaald voor het opname gesprek. De verpleegkundige vroeg of haar collega er ook bij mocht zitten. Dit was een behoorlijk pittig opname gesprek, want de dames moesten echt het naadje van de kous weten. Helaas konden de verpleegkundigen de tijd van de opname maandag nog niet vertellen . Manlief moet zelf even de volgende dag bellen. Manlief kreeg aan het einde van het gesprek nog 2 flesjes mee met hoogwaardige voedingsstoffen die de afbraak van spierweefsel moet voorkomen tijdens en na de operatie, en die hij een paar uur voor de operatie maandag moet innemen. En natuurlijk kreeg hij ook alle instructies over onderanderen het nuchter zijn voor de operatie. Daarna moesten we naar beneden omdat manlief nog ademhalingsoefeningen zou krijgen van een Fysiotherapeut. De operatie die manlief moet ondergaan veroorzaakt heel veel slijmvorming, en mensen durven bijna niet te hoesten vanwege de pijn in de buikstreek, met alle gevolgen van dien, zoals bijvoorbeeld het ontstaan van een longontsteking. Daarna konden we eindelijk naar huis. Morgen krijgt manlief het ijzerinfuus, en horen we hoe laat het maandag gaat gebeuren. Stiekem hoop ik dat het morgen helder weer is in verband met de zonsverduistering, maar vanavond was er al wel een mooie zonsondergang.
Colonstudie Universiteit van Wageningen

Colonstudie Universiteit van Wageningen

Colonstudie Universiteit van Wageningen

woensdag 18 maart 2015

Even helemaal niets !

Vandaag even geen ziekenhuis, weer lekker een beetje aangeklungeld, en 's middags even op bezoek bij schoonzoon dochter en de kleinkinderen.
Daar krijg ik pas echt in de gaten hoe moe ik ben, terwijl ik onze oudste kleinzoon in de armen wil nemen om hem te helpen achter de zitbank vandaan te komen, val ik met kleinzoon en al achterover, boven op de houten Thomas spoorbaan. Gelukkig brak ik de val van onze kleinzoon, en zelf kwam ik er op een aantal (nadat later bleek) blauwe plekken genadig van af. De spoorbaan kan echt wel tegen een stootje, mijn schoonzoon heeft de rails op een houten plaat geplakt, en mij dochter en ik hebben ons creatief lekker kunnen uitleven met kwast en verf. Jammer genoeg was er 1 houten rail wat gespleten, en de het groene bruggetje van plastic was kapot. Gelukkig hebben Thomas en zijn vrienden het overleefd.

dinsdag 17 maart 2015

Krap an

Vanmiddag zaten we bij de chirurgisch verpleegkundige op de koffie.
Weer alle uitleg over de operatie, en over de tijd na de operatie.
Gelukkig hadden we al een hele uitvoerige uitleg gehad van de bijna afgestudeerde chirurg vorige week, en waren de meeste vragen al beantwoord door haar.
Wel nam zij de vragenlijst nog eens even met ons door, die manlief thuis had moeten invullen.
Al snel werd voor haar duidelijk wat ons allemaal, maar met name manlief allemaal was overkomen. Ze reageerde een beetje gechoqueerd, je hebt wel heel wat te verwerken gekregen, de afgelopen jaren. Het viel mij ineens op dat ze in de je vorm ging praten, en ik dacht bij mijzelf, ik moet oppassen anders barst ik in huilen uit. Steeds moest ik maar aan de woorden denken die een partijlid had geuit tegen manlief zijn maatje in het politieke leven …..iedereen zit het weleens tegen in het leven !. Met andere woorden…… De tranen van verdriet en woede begonnen bij mij steeds meer in de ogen te prikken. De chirurgisch verpleegkundige vroeg of ze op de 1 of andere manier nog iets kon betekenen voor manlief, maar dat helaas op de korte termijn natuurlijk nog maar weinig mogelijk was. Geen tijd meer want hoe dan ook die tumor moet er zo snel mogelijk uit, want dat ding eet al je bloed op.
We namen afscheid omdat we naar onze volgende afspraak moesten.
Wat was ik blij dat we konden gaan, een hele vriendelijke verpleegkundige die net iets teveel de emotionele dingen aanroerde.
Dus gingen we naar onze volgende afspraak met de anesthesist. We konden na ons gemeld te hebben gelijk plaats nemen in de spreekkamer van de anesthesist.
Eerst werd er gevraagd of manlief toestemming wilde verlenen voor het maken van filmopnames tijdens de operatie voor educatie van het personeel bedoeld.
Daarna ging het weer over de wonderbaarlijke ontdekking van de tumor. De verdenking op problemen met het hart, en dan uiteindelijk blijkt er ernstige bloedarmoede te zijn veroorzaakt door een tumor in de dikke darm.
Manlief had in 2011 natuurlijk problemen met zijn hart gehad gehad, en door dat lage ijzer gehalte in het bloed, is er natuurlijk minder zuurstof in het bloed, en het feit is er nu 1 maal dat het hart het flink te verduren krijgt met een operatie.
Het liefst had de anesthesist gehad dat de cardioloog eerst nog een uitvoerig onderzoek zou doen.
Maar volgens de Maag Darm en Leverarts en de chirurg is daar geen tijd meer voor ivm de omvang van de tumor. Ook de cardioloog zag geen reden om de operatie uit te stellen. Na een rondje bellen van de anesthesist met de verschillende specialisten, gaf uiteindelijk de anesthesist ook groen licht voor de operatie.
Wel moest er daarna weer bloed geprikt worden, en weer de boodschap, u mag vooral niet afvallen.
Toen we van de trouwens ontzettend vriendelijke anesthesist afscheid namen voelde ik dat de hoofdpijn die was opkomen zetten weer begon af te zwakken.
Stom is dat, je ziet enorm tegen die operatiedag op, maar als je de datum 1 maal weet, dan baal je enorm als het bijna niet door gaat.
Na het bloedprikken konden we eindelijk naar huis. Wel balen dat we het pakketje van de universiteit van Wageningen niet bij ons hadden, maar ja voor de anesthesist was het heel belangrijk dat het bloedprikken vandaag nog zou gebeuren.
Morgen gelukkig helemaal niets .

De nieuwe week

Na een aantal dagen van een beetje aanklungelen, dingen regelen, lijkt manlief steeds sneller vermoeid te worden.
Steeds vaker wordt hij midden in de nacht wakker van darmkrampen, en het begint nu allemaal behoorlijk spannend te worden.
Vanmiddag moeten we weer naar het ziekenhuis, we hebben dan een afspraak met de chirurgisch verpleegkundige , en daarna met de man of vrouw die het definitieve groene licht moet gaan geven, voor de operatie, de anesthesist

donderdag 12 maart 2015

De telefonische afspraak

Vandaag heeft manlief een afspraak met de Reumatoloog.
Gelukkig is dit een telefonische afspraak. Gelukkig zijn de aanvallen van Jicht, uitgelokt door de slechte lichamelijke conditie (nog steeds anemie, ondanks de ijzertabletten) door haar aanpak tot stilstand gebracht.
Manlief blijft bij haar onder behandeling staan en over 3 maanden ziet ze hem graag terug bij haar op het spreekuur.

woensdag 11 maart 2015

De datum

Vandaag telefoon gehad van het ziekenhuis.
Zoals het er nu naar uitziet, wordt Manlief maandag 23 maart geopereerd, maar er volgen de dagen vooraf nog een aantal gesprekken, naast de gesprekken die al in de agenda stonden.
Dus heeft Manlief een drukke week voor de boeg.
Niet dat ik bijgelovig ben, maar toch het getal 23 is toch een soort van geluksnummer voor mij.
Ik omarm dat getal maar even, het kan niet anders het moet goed komen.