zondag 8 juni 2014

De Pulletjes

Op de terugweg naar huis in het buitengebied op de grens van Brummen/Rheden, zagen we in de verte al dat er grote onrust onder de aanwezige Kieviten was.

Toen we dichterbij de plek kwamen, zag ik een pulletje van een Kievit op de weg liggen, en op het zelfde moment dreigde die overreden te worden door 2 mannen op een racefiets.
Met veel gebaren kon ik nog net voorkomen dat dit ook inderdaad zou gebeuren. Ook toen beide mannen tot stilstand waren gekomen, zagen ze het pulletje nog niet.
Gelukkig leefde het diertje nog, ook al hield hij zich voor dood.

Ach zei 1 van de mannen met een Amsterdams accent zulke dingen gebeuren nu 1 maal dat is de natuur. Hij had echt zo iets van die vrouw is niet helemaal wijs.
En misschien heeft de man wel gelijk, en ben ik niet helemaal wijs, maar dat interesseert mij op zo’n moment helemaal niets.

Manlief was ondertussen de auto velig aan de kant aan het parkeren, en ik besloot om het pulletje een eindje verder op een akker neer te zetten, omdat op het land ernaast een boer bezig was.
De 2 mannen vervolgden hun weg weer, en boven mijn hoofd waren 2 Kieviten behoorlijk aan het panieken. Het pulletje zette ik op een gegeven moment op een klein kaal stukje akker. Naast het pulletje stak ik een Groot Hoefblad in de grond, zodat ik de plek zou terug vinden.

Binnen een paar minuten ging 1 van de Kieviten een eindje verder op de akker zitten, en 5 minuten later toen ik ging kijken op de plek van het pulletje was deze al richting de oudervogel gerend.
Missie geslaagd, tenminste dat dacht ik, want 1 van de oudervogels bleef maar aan het panieken. Bijna bij de weg aangekomen hoorde ik opeens gepiep uit een bijna droog gevallen vrij diepe steile greppel komen. De greppel lag tussen de akker en de weg in.

Er zat niets anders op dan de schoenen uit te doen, en op blote voeten de greppel in.
Gelukkig reageerde de kleintjes op het geroep van de ouders, want ze waren maar heel moeilijk te ontdekken in die greppel met hun schutkleuren. Gelukkig stond er niet al te veel water meer in, en 3 pulletjes had ik al vrij snel te pakken. Manlief nam de diertjes van mij over, zodat ik de kant weer op kon klimmen.

Net als het andere pulletje liet ik deze 3 ook weer achter op de akker op dezelfde plek als de eerste.
Terug gekomen bij de weg gaf manlief aan dat er nog 1 in de greppel aan het piepen was.
Deze zette het echter  steeds op een lopen als ik bijna op de plek was. De andere 3 drukten zich plat op de bodem op hun schutkleur vertrouwend, maar deze dacht dat hij het jong van een Renkievit was.
Maar uiteindelijk kreeg ik ook deze te pakken, en werd ook deze op de bewuste plek los gelaten. Nog maar nauwelijks op de plek, rende hij of zij al al piepend naar de oudervogel die aan het roepen was.
En toen was alles opeens weer rustig, de oudervogels bevonden zich beiden op de grond, en er waren geen pullen meer die aan het piepen waren. De Kieviten hadden beter aan de overkant hun eieren kunnen uitbroeden, want daar is een prachtig natuurgebied aan het ontstaan, het Soerense Broek van Natuurmonumenten, want daar hebben ze tenminste geen last van die grote landbouw werktuigen. Hopelijk gaan ze volgend jaar meer aan de overkant zitten.

Met vieze voeten, een aantal schrammen, brandnetelblaren,1 foto van de eerste pul en een heel goed gevoel rijker, ging het weer richting huis.

Kievit – Vanellus vanellus


donderdag 5 juni 2014

Ook dit gaat voorbij !

Ook dit gaat voorbij !
Maar helaas het gaat nooit voorbij, daar ben ik inmiddels wel achter gekomen.
Tanden !
Het leuke van tanden krijgen was dat met het wisselen van je melktanden naar de blijvende tanden, je als kind voor je melktandje (dat je met veel moeite had los gekregen uit je kaak), een dubbeltje van de tandenmuis kreeg.
Bij andere kinderen kwam er meestal een tandenfee langs.
Je hoefde de tand bij ons thuis ‘s avonds alleen maar in de vensterbank te leggen, en dan lag er de volgende dag een dubbeltje voor in de plaats.
Hoe de melktanden er ooit gekomen zijn….geen idee,daar kan ik mij helemaal niets meer van herinneren.
Wat ik nog ik mij nog wel goed kan herinneren was het doorkomen van de verstandskiezen, die er een paar jaar later weer uitgehaald werden, omdat ze scheef lagen in de kaak.
En dan de tandarts(en).
In welke klas van de lagere school het ooit begonnen is….. geen idee.
Maar opeens kwam er een blauw/witte bus op het schoolplein rijden, en die parkeerde voor de school.
Schooltandartsbus

Een poosje later kwam er een mevr. de klas inlopen, die fluisterde de juf wat in, en vervolgens werden op alfabetische volgorde 3 namen genoemd, en die moesten met de mevr. mee naar de bus.
R….tje B.,J..tje B. en Anneliesje D. moesten met haar mee. We werden naar de bus gebracht, en moesten er naar binnen toe.
Een man in witte kleding met een ziekenfondsbrilletje en een kaal hoofd gaf aan dat R….tje B. in de stoel moest gaan zitten, en zijn mond moest open doen.
Vervlgens werd er gezegd dat hij beter moest poetsen, want hij had een gaatje.
Hoe het allemaal verder liep weet ik niet meer, maar volgens de man had ik ook gaatjes in mijn kiezen.
In ieder geval moest R….tje B.op een gegeven moment terug komen om dat gaatje te vullen.
En dat werd vanaf dat moment een telkens terugkerend drama, want hij werd al schreeuwend die bus ingesleurd, en als hij dan in die stoel zat ging hij er weer net zo hard vandoor.
Op een gegeven moment moesten zijn ouders er zelfs aan te pas komen, om hem in die bus te praten.
Ik was bang voor die man die zich de schooltandarts noemde, omdat hij mijn schoolvriendje zo verschrikkelijk behandelde.
Omdat het met R….tje B. uiteindelijk toch niet lukte, waren J..tje B. en ik aan de beurt.
Open open open, kreeg ik te horen, en vervolgens werd er aan mijn kin gerukt.
Na afloop kreeg ik een klein boekje.”Snoep verstandig,eet een appel” was de titel, en ik kreeg een tandenborstel.

Die schooltandarts heeft geen goede herinneringen achter gelaten. Het laatste schooljaar, kwam er een vrouwelijke tandarts voor hem in de plaats, en die was gelukkig een stuk vriendelijker.
Na de lagere school moest je naar de eigen tandarts, en dat moest ieder half jaar gebeuren anders was je niet meer voor het ziekenfonds verzekerd, voor wat de tandartskosten betrof.
En zo kwam ik bij een tandarts terecht die de toepasselijke naam Troost had.
Een grote man in mijn beleving, die ieder keer vertelde dat hij mijn moeder nog kende van vroeger.
Op zijn manier was hij best wel aardig, maar ik ging er altijd met lood in de schoenen naar toe, omdat er bijna altijd wel iets aan de hand was met mijn tanden.
In mijn schoolagenda stond dan ook altijd vermeld dat ik naar de Bekkenbeul moest, met een afbeelding van een doodskop erbij getekend.

Een afspraak kon je toen nog niet maken, je ging gewoon naar het spreekuur voor een halfjaarlijkse controle.
Soms zat je uren met lotgenoten in de wachtkamer te wachten, de 1 nog zenuwachtiger dan de andere.
Ik probeerde mij altijd zoveel mogelijk te focussen op een geborduurd bordje wat boven de deur in de wachtkamer hing, met de tekst “Ook dit gaat voorbij”.
Na het overlijden van de beste man, kwam er voor hem een nieuwe tandarts in de plaats die echt een verademing was.
Inmiddels ben ik al ruim de 50 gepasseerd, en heb ik al heel wat uren bij verschillende tandartsen en kaakchirurgen in de stoel doorgebracht.
Het is drama en ellende, dat gebit van mij, en valpartijen en medicijngebruik dragen daar ook nog eens hun steentje aan bij.
Vandaag gelukkig de tandarts weer achter de rug, (ook al is ze heel aardig) maar de kaakchirurg heb ik alweer in het verschiet.
Gelukkig kan ik ondanks alles nog steeds lachen, en probeer ik mij vast te houden aan de tekst die bij de tandarts uit mijn tienerjaren in de wachtkamer hing……….



woensdag 4 juni 2014

Routine

Jarenlang ben in de zorg werkzaam geweest, en gelukkig heb ik nog nooit een fout gemaakt met het uitzetten en uitdelen van medicatie.
Tijdens mijn opleiding in de zorg mocht je onder toezicht van een gediplomeerde in het 2e leerjaar voor het eerst medicijnen uitzetten.
Maar dit gebeurde pas nadat je van alle gangbare medicijnen die in een verpleeghuis voorgeschreven werden, de werking en voor welke ziekte het werd voorgeschreven uit je hoofd had geleerd.
En geloof me het werd er in gestampt.
Later toen ik gediplomeerd was mocht je geheel zelfstandig de medicijnen uitzetten en uitdelen.
Ziekenverzorging

Soms was je er wel een uur mee bezig, om voor een hele afdeling de medicatie uit te zetten voor de volgende dag.
In het psychiatrisch ziekenhuis waar ik na mijn diplomering ging werken, werd de medicatie altijd uitgezet tijdens de nachtdienst, en die heb ik heel wat gedraaid, iedere keer 7 nachten op een rij.
De volgende dag werden de medicijnen door het hoofd of de groepsoudste (1e verantwoorlijke) uitgedeeld, nadat er zorgvuldig gecontroleerd was.
Toen ik op een gegeven moment meer overdag werkte en zelf groepsoudste was, moest ik ook vaak de medicijnen controleren en uitdelen.
Later toen ik werkzaam was in een verzorgingshuis werden de medicijnen overdag uitgezet, en ook door die zelfde persoon uitgedeeld.
Toch heb ik wel meegemaakt dat een collega aan iemand de verkeerde medicatie toediende, of dat een patient in een onbewaakt ogenblik de medicatie van zijn buurman afpakte en doorslikte.
Soms zelfs met vervelende gevolgen.
Meestal werden die fouten veroorzaakt door de routine die er ingeslopen was,
Er werd voor zover ik het heb meegemaakt altijd keurig melding van de fout gemaakt, Later was je zelfs verplicht om een M.I.P. formulier (Meldingen Incidenten Patiƫntenzorg) in te vullen .en voor zover ik dat weet is dat nog steeds.
En vanmorgen maakte ik voor het eerst een fout met medicatie.
Al jaren slik ik 's morgens en 's avonds noodgedwongen medicijnen.
Iedere morgen is er het zelfde ritueel, het gaat bijna op routine.
Opstaan wassen, aankleden, naar beneden, en dan dan de medicijnen uitzetten voor de hele dag.
De avond medicijnen zet ik dan altijd klaar in een bekertje in de vensterbank in de keuken. Zo staan  de avondmedicijnen altijd in het zicht, opdat ik ze niet kan vergeten.
Dit gebeurd al jaren zo, en het gaat altijd goed tot aan vanmorgen.
Vanmorgen was ik druk in gesprek met manlief, tijdens het medicijnen uitzetten.
Ondertussen nam ik al pratende de pillen voor de hele dag in, waaronder ook de avond pillen.
Medicijnen

Op het moment dat ik het in de gaten had, was het al te laat.
Dus toch maar even de vervanger van onze huisarts gebeld, waarop een hele vriendelijke assistente mij vroeg of dit per ongeluk was gebeurd.
Voor de zekerheid werd er ook nog even overlegd met de apotheek, en daar gaven ze  aan dat het niet veel kwaad kon, maar dat hoodpijn duizeligheid, en last van de maag wel als bijverschijnselen konden optreden.
En natuurlijk had ik van 2 van de 3 last, vooral de  duizeligheid.
Maar gelukkig in de loop van de middag ging dat gevoel weer over, en is alles uiteindelijk goed afgelopen. Morgen met het uitzetten van de medicijnen toch maar beter de gedachten erbij houden, en niet te veel praten.
Ik weet eigenlijk niet meer waar manlief en ik het vanmorgen over hadden, maar volgens mij ging dat over de herdenkings bijeenkomst in het verpleeghuis, de avond daarvoor.
19 mensen waren daar de afgelopen 3 maanden overleden, waaronder mijn moeder.
Onder de overleden mensen bevond zich nog iemand die ik van vroeger kende.
Zijn vrouw en dochter ontdekte ik tussen de genodigden. Jaren geleden dat we elkaar gezien hadden, maar er was gelijk herkenning van beide kanten.
Ooit had ik 3 weken vakantiewerk gedaan als meisje van 15 in dat zelfde verpleeghuis (waar uiteindelijk mijn beide ouders zijn overleden), en haar man was daar toen al jaren werkzaam als kok.
Een hele vriendelijke man in mijn herinnering, die uiteindelijk is gestorven in het verpleeghuis waar hij zelf jaren lang gewerkt had.

woensdag 7 mei 2014

36 uur met een lach en een traan.

Gisteren was het 5 mei Bevrijdingdag
Voor de meesten Nederlanders toch een hele bijzondere dag, voor sommigen een vrije dag, maar voor de meeste Nederlanders een gewone werkdag.
Onze oudste dochter had echter een vrije dag .Hebben jullie zin om mee te gaan naar een kinderboerderij was de vraag.
Natuurlijk hadden we daar zin in. Het werd kinderboerderij in De Schouw in Zutphen. In het verleden waren we daar ook met onze kinderen geweest, en nu gingen we met onze kleinkinderen.
Het voordeel van de kinderboerderij in Zutphen is dat het redelijk overzichtelijk is, en dat gevaarlijke plekken zoals vijvers goed omheind zijn. En dat is wel nodig voor een ondernemende jongenstweeling van 21 maanden oud.
Maar het was vooral  genieten, mooi weer, heel veel jonge dieren, en het was nog niet echt druk. Tot zijn grote verbazing trof manlief een oud collega wethouder aan, die daar ook met haar kleinkind was, en er werd dan ook even het nodige bijgepraat.
Onze kleinzoons genoten zichtbaar van alles, en wij natuurlijk ook.
Vooral een pasgeboren Anglo-Nubisch geitje was heel ondernemend, en liet zich uitgebreid aaien door de jongens. En dan al die verse keuteltjes, die in de ogen van de jongens toch wel heel veel op snoepjes leken.

Anglo-Nubisch geitje

Een Blauwe Pauwhaan had wat met onze oudste kleinzoon, want hij bleef maar aan het pareren met zijn prachtige verentooi. Onze kleinzoon vond dat prachtig, omdat de Pauw om hem heen liep, en zo draaide dat die prachtige staartveren over de wangen van onze kleinzoon streken

Pauw pauw ik ben mooier dan jou !


Blauwe Pauw – Pavo cristatus
 
Maar de speelplaats was het helemaal, veel zand en water, en dan zie je opeens dat andere kinderen wel even moeten wennen, aan een zo op elkaar ingespeelde tweeling. Want binnen notime hadden ze de waterbak voor hun alleen.

Maar ja aan alle leuke dingen komt een end, zo ook de morgen van gisteren.

En vanmorgen waren beiden alweer bij ons, en gaven ze ons de broodnodige afleiding. De morgen vloog voorbij, en na hun middagslaapje werden beiden alweer opgehaald.
Met een diepe zucht gingen wij daarna richting het gemeentehuis in Brummen naar de afscheidsreceptie van de oudwethouders. We namen onze vriend/excollegaraadslid van manlief ook mee. We zagen er enorm tegenop, maar we vonden wel dat we moesten gaan. Het werd door de wethouders die afscheid namen zeer gewaardeerd, dat in de eerste plaats, maar wat kregen we daar een warme douche van zoveel mensen. Zoveel hartelijkheid en medeleven,dat ik er door geƫmotioneerd raakte, en ik mijn tranen nauwelijks nog kon bedwingen. Verbazing was er alom dat het allemaal zo gelopen was, bijna niemand had het zien aankomen dat manlief niet meer voor het wethouderschap in aanmerking zou komen.
Na ruim een uur besloten we om weer weg te gaan. Wat mijzelf betrof, kon ik de tranen nauwelijks nog de baas, zoveel medeleven dat was bijna teveel van het goede.Voor manlief waren de reacties alleen maar een hart onder de riem, het voelde goed!
De dingen zijn gelopen zoals ze gelopen zijn, en we kunnen er helaas niets aan veranderen, maar wat ben ik achteraf blij dat we naar de afscheidsreceptie van de 3 oudwethouders van Brummen zijn geweest. Ik hoop dat zij samen met hun familie ook hun weg weer vinden in het “gewone” leven .

De Zeearend

Eindelijk is het dan gelukt om een foto te maken van deze prachtige vogel.
Meer dan een jaar geleden hadden we langs de IJssel voorbij Deventer een plukplaats gevonden van vermoedelijk een Zeearend.
Een Grauwe gans was daar geplukt, en het was duidelijk dat er  bijvoorbeeld geen Vos bezig was geweest, omdat de er op de veren geen kauwsporen te vinden waren.
Plukplaats

Op 17 januari van dit jaar, werden er in de buurt van Welsum een hele grote groep watervogels door iets opgeschrikt. Er brak ineens grote paniek uit, en alles ging op de vlucht. Heel even dacht ik toen dat ik een Zeearend (vliegend) op de foto had gezet, maar ik zat er behoorlijk naast. Lees verder het Blog hierover.
Wij zijn daarna nog vaak die kant opgeweest, maar nooit zagen we de Zeearend, terwijl anderen de vogel wel zagen, en ook met een foto thuis kwamen.
Soms heb je dat, al jaren wil ik graag een Eekhoorn op de foto zetten, maar ik zie ze gewoonweg bijna nooit meer, en als ik ze zie, reageer ik gewoon te laat.
Maar ondanks dat we geen Zeearend zagen, ondertussen wel allerlei andere bijzondere vogels daar in de buurt gezien.
En hoe dan ook het is daar langs de IJssel altijd weer genieten, echt een prachtig gebied. Lekker uitwaaien daar, om even op andere gedachten komen.
En zo was het afgelopen zondag ook weer het geval. We moesten er zodagmiddag even opuit. Zondag 4 mei Nationale Dodenherdenking, een bijzondere dag. Voor ons ook nog eens extra bijzonder omdat een hele goeie vriend op die dag in 1988 overleed op 32 jarige leeftijd aan Non Hodgkin een lymfeklierkanker.
Dit jaar besloot manlief om maar thuis te blijven, en niet zoals andere jaren naar de herdenkingsplechtigheid in Eerbeek te gaan. Gezien alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd leek dat de beste keuze.
Maar het voelde allemaal niet goed, en daarom besloten we om er zondagmiddag toch nog even op uit te gaan.
En zo kon het gebeuren dat we toch weer voorbij Deventer bij de IJssel terecht kwamen. Op het moment dat we de dijk bij Terwolde opreden, en een stukje rechtsaf gingen, zagen we aan de overkant, voor ons gevoel een hele grote vogel hoog in een boom op een kale tak zitten. Eerst van uit de verte een foto gemaakt, maar die liet te wensen over, maar ondanks dat kon het niet missen, dit was onmiskenbaar de Zeearend.
Dus de auto weer in richting het pontje bij Olst/Wijhe, en deze lag toevallig aan de goede kant en we hadden geluk want we waren de laatste die er nog opkonden .
Aan de overkant gekomen ging het richting Deventer naar de Hengforderwaarden, daar ongeveer moest de vogel zitten.
Daar aangekomen heb je gelukkig een gedeelte waar je mag lopen, en wonder boven wonder zat de Zeearend daar inderdaad in de buurt, want het was toch een beetje gokken.
Aangekomen aan de rand van de waterplas, kon ik de Zeearend goed waarnemen.
Een man zat daar heeerlijk op zijn gemak ook te turen door een verrekijker, maar de andere kant op.
Hebt u de Zeearend al gezien vroeg ik aan de man, jazeker antwoordde hij, en is het misschien mogelijk dat u uit de buurt van Eerbeek komt vroeg hij mij vervolgens, en bent u misschien…..
Ongelooflijk ontmoet je op een zondag middag iemand die ook veel waarnemingen invoert op Waarneming.nl in de driehoek Apeldoorn, Zutphen, en Deventer ,en die je ook al eens aan de telefoon hebt gesproken, maar nog nooit in het echt hebt gezien.
En zo raakten we in gesprek over de Zeearend, en over de IJsvogel die hij even daarvoor had gezien. Ondertussen was manlief ook op de plek aangekomen, en bleek dat er nog veel meer raakvlakken waren dan alleen de vogels.
Tijdens het gesprek bleek dat we beiden in Doetinchem waren geboren, en ook nog niet eens zover van elkaar af hadden gewoond.
De tijd vloog voorbij, en de Zeearend besloot op een gegeven moment na een halfuurtje dat het mooi was geweest, een paar slagen met de vleugels, en weg was hij of zij uit ons zicht. Maar ik was als een kind zo blij, eindelijk de Zeearend op de foto, en toch nog heel onverwachts. Een wat een prachtige machtige vogel. Het lukte ook nog om een kort filmpje te maken, maar het beeld is door de afstand onrustig.
Een hele bijzondere middag met 2 bijzondere ontmoetingen. op een heel bijzondere dag.
Zeearend – Haliaeetus albicilla