dinsdag 19 november 2013

Laag Soeren - Soerense Broek

Nog maar pas geleden dat Natuurmonumenten dit gebied heeft afgegraven. Eerst weilanden, en nu dit. Geweldig ! Dat beloofd wat voor de toekomst Laag Soeren - Soerense Broek

Soerense-Broek - Laag-Soeren

 

zondag 17 november 2013

Er op uit.

Vandaag weer eens ouderwets een eind gewandeld.
Nu niet in de buurt van Hoenderloo, maar in de bossen rond Eerbeek, en heel even een stukje Loenermark mee gepakt..
Het eerste gedeelte bij Camping  Coldenhove , en in de buurt van de sprengenkoppen * was het nog heerlijk rustig.
Sprengenkoppen bij Eerbeek



Maar hoe dichter we bij de Loenermark kwamen , hoe drukker het werd.
Het was nog redelijk vroeg, en andere wandelaars waren er nog niet te bekennen, maar wel veel mannen op mountainbikers.
Ik voelde mij af en toe net een grammofoonplaat of een CDeetje dat bleef hangen.
Goede morgen, goeie morgen, morgen, ...sorry !, als ik het niet zo snel in de gaten had, en bijna voor een botsing zorgde.
Aardige mensen die moutainbikers, maar af en toe is wel even schrikken, omdat je ze niet altijd hoort aankomen.
Vooral op de Loenermark aangekomen werd het even heel erg druk.
De heide op de Loenermark lag er trouwens als een plaatje  bij.

 

Heide Loenermark

In plaats dat het wat lichter begon te worden, leek het of er wat meer mist kwam opzetten, en dat gaf een mooi effect.
Toen pas viel het mij op dat op de muts van Geert zich ook allemaal vocht had afgezet.
Muts in de mist


Maar ja toen we de heide weer afgingen, en we weer meer tussen de bomen liepen, was het wat het  licht betreft echt knudde.
En dat was best wel jammer ivm fotograferen.
Toen we weer richting de sprengen liepen, zag Geert ineens een schedel tussen de bladeren liggen, al behoorlijk begroeid met mos.
Schedel Wild Zwijn


Verder waren er geen resten meer van het dier te vinden, maar de schedel moet haast van een Wild Zwijn zijn..*
Een op natuurlijke wijze gestorven dier ?
Toch wel mooi dat zo'n schedel op den duur helemaal opgaat in de omgeving.
Hoe meer we weer in de buurt van de Sprengenkoppen kwamen, hoe drukker het werd.
Volgende keer misschien toch maar weer richting het Deelerwoud, daar is het over het algemeen toch wat rustiger.
Maar hoe dan ook, het was weer eens heerlijk om samen met Geert en Ulli de hond er weer eens op uit te zijn.


* Een spreng, sprang of sprengebeek is een door mensen gegraven of verlegde beek met zodanige gegraven bronnen dat er onder druk staand grondwater aan de oppervlakte wordt gebracht. Op de Veluwe heeft het woord spreng een bijzondere betekenis, spreng wordt hier gebruikt voor een gegraven bron of sprengkop. Een sprengebeek is dan ook een gegraven beek en deze werden met name gebruikt voor de aandrijving van watermolens, voor het maken van papier en/of voor water voor de wasserijen.
Sprengen worden gemaakt door een gat te graven in de helling van een heuvel tot de grondwaterspiegel bereikt is op een plek waar voldoende waterdruk is. Uit deze sprengkop stroomt dan het bronwater eerst naar de oppervlakte en vervolgens door een kanalenstelsel naar de gewenste plek. Soms worden sprengebeken gevormd uit een complex van meerdere sprengkoppen, zoals de koppelsprengen en de heerdersprengen.
Sprengen kunnen water voeren afkomstig uit verschillende aardlagen. Er zijn daarom zowel sprengen met troebel ijzerrijk rood water ('rodolm') en sprengen met helder water. Merkwaardig is, dat veel sprengebeken rood water voeren, terwijl de bijbehorende (dieper uitgegraven) sprengekop geheel helder water voert. De afvoer van zo'n beek hangt voornamelijk af van de druk van het diepe grondwater en is daardoor tamelijk constant.
Bron ;Wikipedia

 .*19-11-2013 -  De schedel bleek inderdaad van een Wild Zwijn zijn, de waarneming kreeg de goedkeuring van de deskundigen op Waarneming.nl

maandag 11 november 2013

De eerste Grote Wintervlinder

Vanmorgen hoorde ik al van verschillende mensen , dat ze de ruiten van hun auto moesten krabben.

De eerste koude nacht had zich voor gedaan.

Enkele daken zagen er zelfs wat wittig uit.

En zoals zo vaak, na een koude nacht scheen  voor het eerst weer eens na lange tijd (voor mijn gevoel) een zonnetje .

Ineens op een lantaarnpaal in de zon, ontdekte ik een prachtige Grote-wintervlinder (Erannis-defoliaria).

Vorig jaar in de herfst/wintermaanden, maar 2 Grote Wintervlinders in totaal gezien in Eerbeek.

Ik heb in februari van dit jaar toen een blog geschreven, over het feit dat er in die periode toen zo weinig nachtvlinders waren.

Ik had toen heel sterk het idee dat dat kwam, door de bestrijding van de Eikenproccessierups ,door de gemeente Brummen  met gif.

Dit is de link naar het blog Waar zijn de wintervlinders gebleven in Eerbeek

Maar opeens was daar in mei het bericht dat de gemeente niet meer actief de Eikenprocessierups ging bestrijden  Regiobode Online

Wel heel opvallend , want het is niet alleen deze Grote Wintervlinder, die ik gezien heb, maar ook al verschillende Kleine Wintervlinders, Herfstspanners, en Jeneverbesspanners.

Hopelijk is dit de eerste van vele Grote Wintervlinders.

Grote wintervlinder – Erannis defoliaria

 

 

zaterdag 9 november 2013

Het huis

Afgelopen dinsdag was het zover.
Geert had om 10.00 u de afspraak met iemand van woningstichting Sprengenland Eerbeek.
De dag daarvoor alles nog even met een natte doek in het huis afgenomen, want doordat er vloerbedekking was weggehaald was er heel veel stof weer neergedaald.
Ook de verdorde planten nog even uit de tuin gehaald, zodat het allemaal net  iets beter oogde.
Het laatste restaval hebben we meegenomen naar ons huis om in onze afvalcontainer te gooien.
Wat  reste was de laatste volle afvalcontainer van mijn schoonmoeder die gisteren nog aan de weg gezet moest worden.
En dat alles was een heel raar idee.
Aan de ene kant heel blij dat we de verantwoorlijkheid over het huis zouden kwijt raken, aan de andere kant zou er weer een hoofstuk gesloten worden. Moeilijk !
Maar daar was opeens dat telefoontje van 1 van mijn schoonmoeders  beste vriendinnen ,haar vroegere buurvrouw, en de moeder van Geert zijn vroegere buurjongen/jeudvriend ( een vriendschap die nog steeds bestaat en dat al 48 jaar lang).
48 jaar lang deelde mijn schoonmoeder , en haar vriendin lief en leed, tot aan het laatst toe.
Ze gaf aan dat ze haar zo verschrikkelijk miste, en dat ze het verschrikkelijk vond dat lege kale huis.
En dan is ineens is gedeelde smart, halve smart.
Meer dan een uur heb ik met haar aan de telefoon gehangen.
Aan het eind van het gesprek had ik het gevoel of mijn schoonmoeder vanuit het hiernamaals ons een hart onder de riem had gestoken.
En toen was het dinsdag zover .
De oplevering werd goed gekeurd, en na het afgeven van de sleutels was de verantwoorlijkheid over het huis ineens niet meer voor ons, inclusief de ineens lekkende verwarmingsketel.
Het voelde als een opluchting.
Die zelfde middag nog raapte ik al mij moed samen, om de uitvaartverzekering de bellen.
Tot onze grote verbazing werd er door de NUVEMA nog steeds premie van de rekening gehaald, en ook was er nog steeds niets uit betaald.
Een levenlang was er betaald voor een verzekerd bedrag van maar liefs, schrik niet, 2600 euro.
Gelukkig had mijn schoonmoeder gespaard , want een beetje uitvaart kost toch al gauw 6500 euro.
Maar op het moment dat ik wilde gaan bellen, werd er opeens door de NUVEMA zelf gebeld.
Ze waren door onze uitvaartverzorgster Lian Brandsma gebeld, (voor de zoveelste keer) en dat was voor hun nu eindelijk aanleiding om ons te bellen.
Volgens hun was er wat mis gegaan, en de mevr. aan de andere kant van de telefoon probeerde vervolgens de oorzaak bij ons te neer leggen.
Ze gaf aan dat ze helemaal geen akte van overlijden hadden ontvangen.
Maar dat feit kon Geert dus binnen de kortste keren weerleggen.
Geert maakte nog wel even de opmerking (op een hele vriendelijk manier), dat hij het toch wel heel erg droevig vond, dat juist bij een uitvaartverzekering deze slordigheden gebeuren.
Toen werd het even stil aan de andere kant, en vervolgens kwam de mededeling dat ze het bedrag zo spoedig mogelijk (binnen een paar weken) zouden overmaken.
We wachten maar weer af.
De dag na het opleveren van het huis, werden de stoottroepen al aangerukt, door de woningstichting.
De loodgieter de aannemer, en weet ik wie nog meer begonnen met de uitgestelde renovatie klus van de badkamer.
Die klus moest nog steeds gebeuren omdat de woningstichting keurig netjes de renovatie had uitgesteld in verband met de ziekte van mijn schoonmoeder.
Dit was toen geen enkel probleem voor hun.
Voor de nieuwe bewoners natuurlijk fantastisch, zij beginnen met een nieuwe badkamer, en mogen zelfs hun keuze bepalen wat betreft de betegeling (de kleuren).
Ik wens de toekomstige bewoners alle geluk.
Voor ons zal het nog wel even wennen zijn, want om de straat uit te komen moeten we hoe dan ook langs het huis heen.
Het had zeker de laatste jaren voordelen dat mijn schoonouders zo dicht bij ons in de buurt kwamen wonen, maar nu is het toch wel steeds heel confronterend.
Maar hopelijk gaat dat gevoel met de tijd slijten.



vrijdag 8 november 2013

Boswandeling

En ineens was daar afgelopen zaterdagavond het moment.
De badkuip liep over.
Niet echt natuurlijk want we hebben niet eens een badkuip, nee, ik was het zelf die overliep van de emoties. Ik  kwam in een huilbui terecht, en het hield maar niet op.
Alle narigheid van de afgelopen 3 jaar  passeerden 1 voor 1 .
En zonder te overdrijven, aan narigheid ontbrak het allemaal niet de afgelopen jaren.
Natuurlijk waren er ook hele leuke dingen, zoals de geboorte van de kleinzoons, maar toch.
Er waren die avond even wat momenten dat het huilen stopte, maar niet voor lang.
Na een paar uurtjes slapen begon het huilen zondagmorgen weer gewoon opnieuw.
Gelukkig kwam Geert met het voorstel om een boswandeling te maken.
En eindelijk, in de bossen rond Eerbeek stopte het huilen.
En wat was het druk daar in die bossen op zondagmorgen.
Heel veel mountainbikers en joggers.
We kwamen er ineens achter wat mensen op zoal op zondagmorgen doen.
Maar op een gegeven moment liepen we toch op plekken waar we geen mens tegen kwamen.
De geur van de natte Dennen was overal te ruiken.
Als een herboren mens kwam ik terug van die wandeling, wel met hele dikke oogleden, en een opkomende hoofdpijn, maar al dat opgekropte verdriet was eindelijk eens naar de oppervlakte gekomen.



maandag 4 november 2013

zaterdag 2 november 2013

Een beetje trots

Trots Vandaag zijn Geert & ik alweer 2 jaar van het roken af. 


Cold Turkey afgekickt !

Kalkoen