maandag 15 oktober 2012
De oude boom
De oude boom
Vandaag maar weer eens even een rondje met de Ulli de hond langs de oude boom gemaakt.
Zolang ik in Eerbeek woon , en zeker tientallen jaren daarvoor staat deze boom er al.
Het betreft een prachtige kastanje boom, die al het nodige heeft meegemaakt.
Stormen , droogte, en zelfs voor een paar jaar terug een overstroming.
Deze boom heeft zelfs de tweede wereld oorlog overleefd.
Het is wat dat betreft maar goed dat bomen niet kunnen praten.
Of misschien is het jammer dat ze niet kunnen praten, want wat zou deze boom dan veel kunnen vertellen.
Deze boom heeft heel wat kinderen zien opgroeien tot volwassenen. Onder deze boom kon je heerlijk spelen, en je kon je er zelfs als je niet al te groot was in verstoppen.
Onder het dichte bladerdek kon je een tijdlang schuilen als het regende , maar ook bood de boom je schaduw bij felle zon.
Soms werd er zelfs afgesproken onder de boom.
In de herfst altijd volop kastanjes jammer genoeg niet eetbaar , maar wel leuk voor de herfststukjes’, en natuurlijk ook om figuurtjes van te maken.
De oude boom jaar in en uit bescherming biedend aan allerlei vogels, je kunt je haast niet voorstellen dat dat niet voor altijd is.
Die oude boom is er gewoon, en bijna iedereen in Eerbeek, of die regelmatig in Eerbeek komt, kent die boom dan ook .
Veel mensen die ik ken hebben bij die boom bijzondere herinneringen.
De oude boom hoe lang zal ze er nog staan, vraag ik mij af .
Zo op het eerste gezicht lijkt de boom nog prima in order, maar schijn bedriegt
Van binnen is de boom bijna hol, de eerste de beste najaarsstorm kan zo maar het einde betekenen voor de boom.
Ik weet dat aan al het leven vroeg of laat een eind komt, maar ik kan het mij nog niet voorstellen dat deze boom er op een gegeven moment niet meer staat.
Ik had nog zo graag mijn kleinkinderen deze boom willen laten zien, maar ik ben bang dat hun dat niet meer is gegund.
Als ze later wat groter zijn , zal ik hun zeker vertellen over die prachtige boom die altijd in mijn herinnering zal blijven.
Maar voorlopig hoop ik misschien tegen beter weten in , dat de boom nog een tijdje mee gaat.
maandag 8 oktober 2012
Herfst geuren en kleuren
Geen beter middel om je hoofd even helemaal leeg te maken, dan een wandeling door bos en hei in deze tijd van het jaar.
Het licht is zo mooi, en de geur is zo ….herfstig, een hele speciale geur.
De heide zo goed als helemaal uitgebloeid, af en toe valt er nog een paars plekje te ontdekken, die dan vervolgens ook gelijk in het bezit wordt genomen door een wat afgevlogen Dagpauwoog .
De meeste dagvlinders lijken trouwens te zijn weggevlogen of fladderen nog een beetje op hun laatste krachten., rond een heidestruikje dat nog bloeit.
Overal zijn er paddenstoelen zichtbaar in alle kleuren en maten.
Toch stemt de Herfst mij soms ook wel wat droevig.
Eerder die dag kwamen er al weer heel wat V formaties van Grauwe ganzen en Kolganzen over Eerbeek over, altijd weer een prachtig gezicht, waar zouden ze vandaan komen.
Nederland Ganzenland, zo was het altijd, maar niet meer . Nog niet zo heel lang geleden is de gans vogelvrij verklaard, en mogen ze nu ook in de wintermaanden geschoten worden.
Vrolijk wordt ik daar zeker niet van.
Maar in de bossen is het rustig nog geen geweer geluiden tenminste……..
In de verte klinkt opeens een knal, een vrouwtjes Damhert met haar 2 jongen rennen van schrik het struikgewas in.
Het lijkt erop dat er een oefening van het leger is
Naar alle waarschijnlijkheid zitten ze nog een heel eind van ons af, maar word het geluid zover gedragen door de wind.
Het Damhert met de jongen komt even later ook weer voorzichtig te voorschijn.
In de verte horen we heel even een Edelhert burlen, die zich waarschijnlijk in het rustgebied ophoud.
We verbazen er ons over dat het zo rustig is , we komen nauwelijks mensen tegen.
Opeens gaat de mobiel van Geert, en dat brengt ons weer terug in de werkelijkheid .
We lopen al pratend weer verder, even is de natuur om ons heen een soort van stilleven geworden , we horen en zien niet veel meer.
Totdat we richting het bos ineens worden ingehaald door 2 tetterende dames. Een soort van koffie/theekransje op de hei. Vooral 1 van de beide dames ratelde aan 1 stuk door , en duidelijk voor ons verstaanbaar.
In stilte hoop ik dat de dames de afslag nemen, want anders is alle kans om nog wild te zien verkeken.
En dat geluk is ons gegund ze nemen de afslag.
Terwijl we de gang er weer inzetten zien we ineens een vrij grote zwarte spin met enorme kaken onze kant opkomen, naar wat later bleek een mannetjes Mijnspin (Operophtera brumata ) te zijn te zijn
.
Het was maar goed dat onze jongste dochter er op dat moment niet bij was. Even later een giga grote behaarde rups van de Veelvraat (Macrothylacia rubi), die de vaart er goed in had.
Als we een eindje over het pad het bos inlopen worden we opeens aangestaard door 4 paar ogen. Het lijkt of er een soort van herkenning is bij de Damherten(want dat waren het)want nadat ze even de zaak in ogenschouw namen gingen ze gewoon weer hun gang. Voor Ulli onze kruising Cairnterrier werd dit toch iets teveel van het goede.De jachthond werd opeens in hem wakker en dan is niets zo frustrerend als een riem , want hij begon opeens behoorlijk te joelen, en daarop besloten de herten toch in alle rust maar een eindje verder te gaan..Na een stuk je gelopen te hebben, zien we ineens in de verte een paar hindes staan met al wat oudere jongen. 1 van de Edelherten heeft ons al snel in de gaten, en begint wat nerveus met 1 van haar voorpoten te stampen. Vervolgens loopt het hele clubje verderop de begroeing in. Op het moment dat we de wandeling willen gaan vervolgen , komt hij ineens te voorschijn de koning van het bos . Een prachtig mannetjeshert in de bloei van zijn leven. Heel even blijft hij op de open plek staan , en spant al zijn spieren aan, vervolgens loopt hij heel rustig, ook de begroeing verderop in. Voor ons was dit dan ook echt een moment waar je alleen maar op durft te hopen. Herfst, met al zijn geuren en kleuren Soms zo prachtig en rustgevend, soms ook zo onstuimig en grillig als het leven.
![]() |
| Gewone Mijnspin - Atypus affinis ♂️ |
Het was maar goed dat onze jongste dochter er op dat moment niet bij was. Even later een giga grote behaarde rups van de Veelvraat (Macrothylacia rubi), die de vaart er goed in had.
![]() |
| Veelvraat -Macrothylacia rubi |
Als we een eindje over het pad het bos inlopen worden we opeens aangestaard door 4 paar ogen. Het lijkt of er een soort van herkenning is bij de Damherten(want dat waren het)want nadat ze even de zaak in ogenschouw namen gingen ze gewoon weer hun gang. Voor Ulli onze kruising Cairnterrier werd dit toch iets teveel van het goede.De jachthond werd opeens in hem wakker en dan is niets zo frustrerend als een riem , want hij begon opeens behoorlijk te joelen, en daarop besloten de herten toch in alle rust maar een eindje verder te gaan..Na een stuk je gelopen te hebben, zien we ineens in de verte een paar hindes staan met al wat oudere jongen. 1 van de Edelherten heeft ons al snel in de gaten, en begint wat nerveus met 1 van haar voorpoten te stampen. Vervolgens loopt het hele clubje verderop de begroeing in. Op het moment dat we de wandeling willen gaan vervolgen , komt hij ineens te voorschijn de koning van het bos . Een prachtig mannetjeshert in de bloei van zijn leven. Heel even blijft hij op de open plek staan , en spant al zijn spieren aan, vervolgens loopt hij heel rustig, ook de begroeing verderop in. Voor ons was dit dan ook echt een moment waar je alleen maar op durft te hopen. Herfst, met al zijn geuren en kleuren Soms zo prachtig en rustgevend, soms ook zo onstuimig en grillig als het leven.
![]() |
| Edelhert – Cervus elaphus |
donderdag 4 oktober 2012
Het Noorden
Het Noorden
Gisteren zijn we voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar het Noorden geweest, waar de Roots van Geert mijn Eega liggen.
Zijn vader, mijn schoonvader, was namelijk in de gemeente Odoorn geboren.
We kregen een uitnodiging van onze dochter en haar man om richting richting Emmen te komen, want hun verbleven daar met de tweeling in een vakantiehuisje voor een aantal dagen.
We besloten om de toeristische route te nemen.
Wonder boven wonder hadden we mooi weer.
Maar voorbij Deventer in de buurt toch even een domper, want langs de weg meen ik in het voorbijgaan in een flits een marterachtige te zien liggen. Ik besloot toch om even te gaan kijken .
Mijn vermoeden dat het om een Bunzing ging, bleek dan ook juist te zijn.
Waarschijnlijk lag het dier er al even , want de geur van ontbinden was al duidelijk waarneembaar. Jammer je krijgt deze dieren maar zo zelden levend te zien.
Maar goed we gingen weer verder , op naar de kinderen en kleinkinderen richting Emmen via een prachtige route.
Rond de middag waren we op de plaats van bestemming bij onze dochter en haar man en de tweeling.
Na een een aantal heerlijke uurtjes bij hun te hebben doorgebracht gingen we weer op pad richting Valthermond
de geboorte plaats van mijn schoonvader.
Voor 30 jaar terug een lange kale weg met aan 1 kant van de weg de huisjes voor het gewone volk, en aan de andere kant de grote boerderijen van de Scholtenboeren.
Tot mijn grote verbazing was de weg nog steeds zo lang, maar wel totaal anders.
Het was een groene oase geworden met aan de ene kant van de weg weer volop water, zoals het heel vroeger ooit was geweest, voordat alles werd dichtgegooid.
Oase is voor mij gevoel wel de juiste naam, want als je over het water tussen de bomen doorkeek dan zag je een enorme uitgestrekte vlakte, niets meer en niets minder
We besloten om naar de plekken te gaan waar de woningen stonden van mijn mans Opoe en Opa. De senioren woning van Opoe en Opa bleek er ook nog steeds te zijn, evenals de woning daarvoor.. Na een foto te hebben gemaakt van beide woningen , moesten er natuurlijk ook nog Hardbroden gescoord worden. Maar dat viel helaas niet mee, en uiteindelijk is het ook niet gelukt, zelfs niet bij de supermarkt met de gelijkende naam. (geen familie trouwens) Die hardbroden dat is voor mijn eega toch een beetje jeugdsentiment. Officieel heet dat brood …. Oost Groninger Hard brood. Een Tarwebroodje van opgerold deeg, rond, doorsnede 10 cm, 2-3 cm hoog, lichtbruine bovenkant en witte zijkant, zacht-taaie structuur, licht-zoete smaak. In het verleden werd Groninger hardbrood gegeten door de mensen die meerdere dagen achtereen in het veen verbleven om turf te steken. Door het deeg met weinig water te bereiden, was het broodje langer houdbaar. De aanduiding stoet-hardbrood geeft aan dat het ging om een bijzondere broodsoort, bereid met tarwemeel. In het noorden van Groningen werd tarwe verbouwd. Toen na de Tweede Wereldoorlog andere brandstoffen de turf vervingen, verloor het hardbrood zijn functie, maar het is als streekspecialiteit van de VeenkoloniĆ«n – het gebied tussen Stadskanaal en Winschoten – blijven bestaan. In vissersplaatsen is het bekend onder de namen zeekaak en scheepsbeschuit. Bereiding De eerste rijs duurt vanwege de stijfheid van het deeg wel 8-10 uren, totdat het oppervlak er ruw uitziet. Dan wordt het deeg onder druk een aantal malen uitgerold en gevouwen. De laatste twee keer wordt er wat spijsolie tussen de lagen gedaan. Het deeg wordt tenslotte uitgerold tot een laag van 1 cm dik. Het oppervlak wordt ingeprikt met een stok met spijkers om het vormen van ′blaren′ tijdens het bakken te vermijden. Met een soort ponsmachine of met de hand worden ronde pillen uitgestoken en op de bakplaat gelegd. De tweede rijs duurt 75 minuten. De broodjes worden 8 minuten in een zeer hete oven (300-320 graden) gebakken. Gebruik: vroeger bij het werk in het veen, met of zonder beleg, tegenwoordig bij de broodmaaltijd als ′sandwich′. Zie ook dit filmpje over de bereiding van het Hard brood.
We besloten om naar de plekken te gaan waar de woningen stonden van mijn mans Opoe en Opa. De senioren woning van Opoe en Opa bleek er ook nog steeds te zijn, evenals de woning daarvoor.. Na een foto te hebben gemaakt van beide woningen , moesten er natuurlijk ook nog Hardbroden gescoord worden. Maar dat viel helaas niet mee, en uiteindelijk is het ook niet gelukt, zelfs niet bij de supermarkt met de gelijkende naam. (geen familie trouwens) Die hardbroden dat is voor mijn eega toch een beetje jeugdsentiment. Officieel heet dat brood …. Oost Groninger Hard brood. Een Tarwebroodje van opgerold deeg, rond, doorsnede 10 cm, 2-3 cm hoog, lichtbruine bovenkant en witte zijkant, zacht-taaie structuur, licht-zoete smaak. In het verleden werd Groninger hardbrood gegeten door de mensen die meerdere dagen achtereen in het veen verbleven om turf te steken. Door het deeg met weinig water te bereiden, was het broodje langer houdbaar. De aanduiding stoet-hardbrood geeft aan dat het ging om een bijzondere broodsoort, bereid met tarwemeel. In het noorden van Groningen werd tarwe verbouwd. Toen na de Tweede Wereldoorlog andere brandstoffen de turf vervingen, verloor het hardbrood zijn functie, maar het is als streekspecialiteit van de VeenkoloniĆ«n – het gebied tussen Stadskanaal en Winschoten – blijven bestaan. In vissersplaatsen is het bekend onder de namen zeekaak en scheepsbeschuit. Bereiding De eerste rijs duurt vanwege de stijfheid van het deeg wel 8-10 uren, totdat het oppervlak er ruw uitziet. Dan wordt het deeg onder druk een aantal malen uitgerold en gevouwen. De laatste twee keer wordt er wat spijsolie tussen de lagen gedaan. Het deeg wordt tenslotte uitgerold tot een laag van 1 cm dik. Het oppervlak wordt ingeprikt met een stok met spijkers om het vormen van ′blaren′ tijdens het bakken te vermijden. Met een soort ponsmachine of met de hand worden ronde pillen uitgestoken en op de bakplaat gelegd. De tweede rijs duurt 75 minuten. De broodjes worden 8 minuten in een zeer hete oven (300-320 graden) gebakken. Gebruik: vroeger bij het werk in het veen, met of zonder beleg, tegenwoordig bij de broodmaaltijd als ′sandwich′. Zie ook dit filmpje over de bereiding van het Hard brood.
zaterdag 29 september 2012
Hagedis met Slangenuiterlijk.
Vandaag weer eens heerlijk met Geert over de heide lopen struinen. best wel veel gezien , terwijl het in de lucht toch behoorlijk druk was met zweefvliegers. maar op de 1 of andere manier schrikt het wild daar niet echt van ,terwijl het gesuis van die dingen toch af en toe goed hoorbaar is.
Overal staan nu borden dat bepaalde paden verboden zijn te bewandelen vanaf een bepaalde tijd gedurende de Bronsttijd van de Edelherten.
We hebben wel vrouwelijke Edelherten gezien, maar helaas geen mannen. en jammer genoeg ook niet gehoord
Aan het einde van de wandeling troffen we voor het eerst in dat gebied (Deelerwoud) een Hazelworm aan, midden op het fietspad.
Terwijl ik aan het filmen was moest Geert mij telkens waarschuwen voor passerende fietsers. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik die Hazelworm met gevaar voor eigen leven beschermd heb. Wat een roekeloos rijgedrag .
Op een gegeven moment besloot ik dan ook om de Hazelworm op te pakken, en iets verder, op een veilig plekje weer neer te zetten..
Echt een prachtig beestje dat lijkt op een slang, maar in werkelijkheid een pootloze Hagedis is .
Het verschil tussen de dieren is dat Hazelwormen oogleden hebben, en slangen niet, bovendien zijn ze niet zo soepel van beweging als een slang en hebben ze een stomp uiteinde van hun staart.
Door het oppakken komt er wat meer leven in het beestje, waarschijnlijk door mijn warme handen, want op het moment van los laten is de Hazelworm ineens een stuk actiever, maar gelukkig krijg ik nog ruimschoots de tijd om een filmpje en foto’s te maken.
Hazelworm – Anguis fragilis
vrijdag 28 september 2012
Een handje extra
Een kleine volksverhuizing , daar leek het vandaag een beetje op .
De oudste kleinzoon moest bij de kinderarts op audiƫntie. en met een tweeling ontkom je er dan bijna niet aan , om in dit geval de jongste kleinzoon ook mee te nemen.
Vandaar dat mijn dochter ook vroeg of ik voor een handje extra kon zorgen. Zo begaven wij ons dan ook vanmorgen bepakt en bezakt( maxi cosi, onderstel, luiers, kleertjes, voeding, flesjes en nog meer, en dat alles dubbel) ,naar het ziekenhuis in Zevenaar.
Een goed doordachte vormgeving van de tweeling buggy (kinderen zitten achter elkaar) kon niet verhinderen dat het in het oude ziekenhuis moeilijk manoeuvreren was , door de smalle gangen .
Om over de kleine spreekkamer helemaal maar niet te spreken. Onze oudste kleinzoon had er dan ook al snel genoeg van en liet dat dan ook duidelijk horen.
Heeft u misschien een voeding bij u, dan kunt u die geven terwijl ik uw zoontje onderzoek stelt de kinderarts voor.
Zo kon het gebeuren dat mijn dochter even later de voedingen zit klaar te maken op het bureau van de kinderarts. Maar ja, je bent een tweeling of niet, huilt de 1 dan begint de ander ook, dus dan ook allebei de fles. Het onderzoek was daarna een fluitje van een cent.
Heel vriendelijk werden mijn dochter en ik dan ook verzocht om weer naar de wachtkamer te gaan, maar daar waren de kleinzonen het totaal niet mee eens want die hadden hun fles nog lang niet leeg, en dat lieten ze dan ook duidelijk merken. Naar dat we ons weer door de smalle gang gemanoeuvreerd hadden, lukte het uiteindelijk weer om de beide heren van hun fles te voorzien.
Nadat de beide mannen van een droge luier waren voorzien konden we richting huis.
Gelukkig hoeft de jongste kleinzoon niet meer terug te komen.
Dat handje extra was vandaag zeker niet verkeerd.
dinsdag 25 september 2012
Geluk moet je hebben, of een geluk bij een ongeluk.
Voor het eerst sinds lange tijd weer eens inkopen gedaan samen met Geert in Apeldoorn, niet dat we niet meer in Apeldoorn kwamen, nee voor ons gevoel kwamen we daar juist te vaak en wel bij het Gelre ziekenhuis.
Hoe dan ook, we moesten richting Apeldoorn. we wilden nog een aantal dingen kopen voor de kinderkamer want die hebben we sinds kort weer. Kinderen of kleinkinderen , het maakt niet uit je wilt de boel gewoon goed voor elkaar hebben.
Een aantal dingen stonden nog in dozen op zolder opgeslagen,(een mens bewaard wat in zijn leven)maar ja je ontkomt er niet aan dat je toch dingen nieuw moet kopen.
De dag begon al weer goed vanmorgen. Gewoonte getrouw nam ik mijn plastablet samen met de andere medicijnen in (meestal neem ik die later op de dag in als ik weet dat ik die morgen wegga)
Het resultaat was dat ik al al op knappen stond toen we in de eerste winkel waren. Helaas mevrouw, we hebben geen toilet, bij het tankstation hebben ze er wel 1 kreeg ik bij 2 winkels te horen. Geloof mij, het winkelt echt niet ontspannen, met een volle blaas. Je wilt dan maar 1 ding en dat is wegwezen. In ons geval was dat naar de Gamma, daarvan wisten we zeker dat er een toilet aanwezig was .
Wat was dat een opluchting. Na de Gamma hadden we nog 1 winkel te gaan elders in Apeldoorn.
Nog maar goed en wel weer op weg, zien we voor ons een jongen op de fiets door een auto gelanceerd worden, en dan kan het dus gebeuren dat je ongewild eerste hulp staat te verlenen. Terwijl ik de jongen aan het helpen was(die gelukkig bij zijn positieven was)zag ik de bijrijdster van de auto die de jongen had aangereden uit de auto wankelen, helemaal onder het glas. De ruit aan haar kant was helemaal aan gruzelementen.
Even later stopte er een jeep met 2 militairen, die hielpen, met het verkeer te regelen. Geert die de auto ondertussen aan de kant had gezet was druk bezig de hulpdiensten te bellen, en een poosje later hoorden we al de eerste sirenes van motor agenten en een motor ambulance.
De jongen van 14 bleek in ieder geval zijn sleutelbeen gebroken te hebben,en had een wond aan zijn hand.
Wat dat betreft nog een geluk bij een ongeluk, want hij maakte echt een enorme klap. Het oudere echtpaar dat in de bewuste auto reed kwam met de schrik vrij zoals dat dan zo mooi heet, natuurlijk wel met kapotte ruit en buiten spiegel, maar dat had ook veel erger kunnen zijn. En wat was ik blij dat mijn blaas op dat moment redelijk leeg was. Na een uurtje konden we onze weg weer vervolgen. Even nadat wij de straat waar wij wonen, waren in gereden zouden wij nog bijna een kinderwagen voor de auto krijgen. Een vrouw met een paraplu op die een kinderwagen voortduwde ,en ons tegemoet liep op het trottoir, liet namelijk heel even de kinderwagen los om die plu wat beter vast te pakken, daardoor dreigde de kinderwagen van het trottoir te rijden frontaal voor onze auto. Gelukkig ging dat allemaal net goed. Het zal je toch gebeuren, wat dat betreft , geluk moet je hebben . En geluk hebben we zeker, als je bedenkt hoe moeizaam de zwangerschap van onze dochter verliep, en als je nu kijkt naar die mannekes die groeien als kool. Zeker als je de foto’s weer terug ziet die vlak na de geboorte gemaakt zijn We kregen ‘s middags een heel mooi boekje met foto’s van onze kleinzonen, en dan weet je dat geluk hebben bestaat. En als dan ook nog eens een paar uur later naast je jongste dochter ineens op onverklaarbare wijze een tl lamp boven de wastafel uit elkaar knalt en de scherven overal naar toe spatten, zonder dat zij er ook maar iets aan overhoud (behalve dat ze natuurlijk enorm geschrokken was). Het kan haast niet anders ………..geluk moet je hebben.
Wat dat betreft nog een geluk bij een ongeluk, want hij maakte echt een enorme klap. Het oudere echtpaar dat in de bewuste auto reed kwam met de schrik vrij zoals dat dan zo mooi heet, natuurlijk wel met kapotte ruit en buiten spiegel, maar dat had ook veel erger kunnen zijn. En wat was ik blij dat mijn blaas op dat moment redelijk leeg was. Na een uurtje konden we onze weg weer vervolgen. Even nadat wij de straat waar wij wonen, waren in gereden zouden wij nog bijna een kinderwagen voor de auto krijgen. Een vrouw met een paraplu op die een kinderwagen voortduwde ,en ons tegemoet liep op het trottoir, liet namelijk heel even de kinderwagen los om die plu wat beter vast te pakken, daardoor dreigde de kinderwagen van het trottoir te rijden frontaal voor onze auto. Gelukkig ging dat allemaal net goed. Het zal je toch gebeuren, wat dat betreft , geluk moet je hebben . En geluk hebben we zeker, als je bedenkt hoe moeizaam de zwangerschap van onze dochter verliep, en als je nu kijkt naar die mannekes die groeien als kool. Zeker als je de foto’s weer terug ziet die vlak na de geboorte gemaakt zijn We kregen ‘s middags een heel mooi boekje met foto’s van onze kleinzonen, en dan weet je dat geluk hebben bestaat. En als dan ook nog eens een paar uur later naast je jongste dochter ineens op onverklaarbare wijze een tl lamp boven de wastafel uit elkaar knalt en de scherven overal naar toe spatten, zonder dat zij er ook maar iets aan overhoud (behalve dat ze natuurlijk enorm geschrokken was). Het kan haast niet anders ………..geluk moet je hebben.
dinsdag 11 september 2012
Mooi rood is niet lelijk
Van oorsprong ben ik een roodharige, nu inmiddels grijs wit blond, het is maar hoe je het wilt noemen.
Vroeger vanwege mijn rode haardos vaak uitgescholden.
Daar kwam nog eens bij dat ik als klein kind ook nog een dikkertje was .
Ik heb wat dat betreft best wel een dikke huid ontwikkeld, scheldpartijen raken mij gelukkig niet meer zo.
Toch kwam er met die andere Geert (zolang als hij al in de kamer loopt door mij het Markiesje genoemd zwarte strik in het haar en hij lijkt op een markies uit de pruikentijd).
Ik volg die Geert al zolang als hij in de Tweede Kamer zit.
Hij viel toen mij al op door zijn haar, maar meer nog door zijn uitspraken.
Hij en Henk Kamp waren in hun uitspraken vergeleken met de rest van de VVD behoorlijk rechts.
Vaak maakte ik hier melding van tegen gelijkgezinden in mijn omgeving. Maar bijna niemand kende hem.
Nu kent iedereen hem .
Hij ging ooit weg bij de VVD omdat die volgens hem niet ver genoeg ging.
Vanaf het moment dat de PVV voet aan de grond kreeg, kreeg je als links gestemde het gevoel dat het hele crises gebeuren door het linkse beleid veroorzaakt was.
Dat deed mij toch meer pijn dan mij lief was.
Als grote liefhebber van de natuur zag ik dat afspraken niet meer werden nagekomen door het VVD /CDA kabinet met de gedoogsteun van de PVV.
Daarom stuurde ik in mijn wanhoop een bericht naar Lutz Jacobi lid van de PvdA fractie in de Tweede Kamer.
Tot mijn grote verbazing benaderde zij mij telefonisch, en vroeg in dat telefoon gesprek of ik in een nieuw op te richten stuurgroep, voor en over de natuur zitting wilde nemen.
Toen de afspraken al gemaakt waren, voor een ontmoeting in de Tweede Kamer, kwam er door de gebeurtenissen in ons gezin een flinke streep hier door heen te staan.
Gelukkig is die stuurgroep voor zover ik het weet wel opgestart .
Lutz (al 2 keer uitgeroepen en genomineerd geweest tot Groenste politicus van het jaar) staat op de kandidatenlijst voor de PvdA op plaats 11, een hele mooie plek lijkt mij .
Wat Lutz betreft, gaat het wel goed komen , zij komt de Tweede kamer wel weer in, dus kan zij ook met haar zeer belangrijke werk wat natuur betreft doorgaan.
Maar misschien gaat er nog meer gebeuren.
Voor het eerst sinds lange tijd lijkt het erop dat je weer trots mag zijn dat je lid bent van de PvdA.
Diederik Samson, een man die ik ook al lange tijd volg, eerst als die man met de krullen, van Greenpeace, later als Tweede Kamerlid voor de PvdA, maar vooral op gevallen door zijn optreden in de diverse praatshows na de kerncentraleramp van Japan.
Diederik Samson, een man die ik ook al lange tijd volg, eerst als die man met de krullen, van Greenpeace, later als Tweede Kamerlid voor de PvdA, maar vooral op gevallen door zijn optreden in de diverse praatshows na de kerncentraleramp van Japan.
Hij werd regelmatig als deskundige gevraagd om uitleg te geven., en dat deed hij op zo’n voortreffelijke wijze, dat zijn kandidaatstelling voor het voorzitterschap van de PvdA fractie in de Tweede Kamer, voor mij en mijn eigen Geert totaal geen verrassing was.
Vroeger namen mensen het wel eens voor mij op. door te zeggen dat mooi rood niet lelijk is .
Die kleur haar ben ik kwijt , maar die politieke kleur draag ik nog steeds.
Hopelijk stemmen er morgen heel veel mensen met de kleur van hun hart.
Abonneren op:
Posts (Atom)











