Pieken en dalen

 

Vandaag heeft de verpleegkundigspecialist namens de internist gebeld over mijn bloeduitslag . De Schildklier is nu van een te snelle naar een normaal werkende, bijna te langzame schildklier gegaan.

De waarde van schildklierhormoon FT4 is randje aan de lage kant , nu 9-6 (moet tussen 9 en 24 zijn ) .

De waarde van het hypofyse hormoon wat de schildklier aanstuurt TSH is nu iets aan de hoge kant 5.5 (moet tussen 0,4 – 4,0 ).

Om te voorkomen dat de schildklier te langzaam gaat werken moet ik de Strumazol (medicijn) meteen stoppen. Over ongeveer 3 weken bloedprikken, en over 4 weken consult . Het is weer meten is weten, en afwachten, maar het lijkt toch de goede kant op te gaan.

Een spannende week

We hebben het weer achter de rug, en kunnen weer opgelucht ademhalen.
27 januari hadden we op de vroege morgen eerst een afspraak met de Uroloog van manlief, maar die was tot onze opluchting dik tevreden .Over een half jaar moet manlief weer terug komen. PSA is nog steeds laag 2.4 ,en stijgt maar heel minimaal. Daarna had manlief zijn volgende afspraak op de dagopname voor een colonscopie.
Manlief vond het allemaal best, zolang hij maar onder zeil ging. Na een uurtje mocht ik hem weer ophalen, en zowaar was hij al wakker toen ik op de afdeling kwam, dat had ik wel eens anders meegemaakt.  Manlief mocht naar huis, en dan zou hij over 10 dagen de uitslag krijgen over de biopten die ze hadden genomen, maar ook over 4 poliepjes die ze tot onze grote verbazing hadden gevonden , en gelijk maar hadden weggenomen.
Manlief grapte nog, hoe is dat nu mogelijk ik ben de helft van mijn dikke darm kwijt , en dan nog krijg ik poliepen.
Hoe dan ook dit was toch weer even een tegenvaller, maar aan de andere kant wisten we ook dat de markers van de dikkedarmkanker super laag waren . Maar ja dit hadden we toch echt niet verwacht.
Daarna was onze auto aan de beurt, die moest voor de jaarlijkse APK, gelukkig kwam die er door, na wat kleine reparaties, en alsof dat nog niet genoeg was kreeg manlief ook een gesprek met de arts van de nieuwe ARBO dienst, waar zijn werkgever onlangs mee in zee is gegaan.
Dat gesprek bracht niet veel nieuws aan het front, er werden door de arts vooral conclusies getrokken, die voor manlief bepaald niet uit de lucht kwamen vallen. Eigenlijk komt het er op neer om vooral met zijn administratieve werkzaamheden en de planning door te gaan, want het werken als verpleegkundige in de wijk gaat gaat hem niet meer worden . Ook de arbeidsdeskundige waar hij vorige week een afspraak mee had, bracht geen nieuws aan het front.
Nu nog afwachten wat de werkgever met dit gegeven gaat doen, we gaan het zien. Zoals wij er tegenaan kijken, is het regulier werk van de verpleegkundige in de wijk, wat manlief nu doet, administratief werk wat anders blijft liggen. Zonder de planning loopt er natuurlijk niets, iemand moet dat doen.
Vorige week was echt een slopende week, want op 12 februari kreeg manlief ook nog eens de uitslag van de biopten en van de poliepjes die waren weggenomen. Tot onze grote opluchting, is er geen nieuwe kwaadaardigheid ontdekt, maar helaas zit er naar 5 jaar nog geen afscheid aan te komen van de MDL chirurg (niets persoonlijks, want manlief heeft een topper getroffen als chirurg, maar ook als mens).
Op vrijdag de 14e had manlief ’s morgens (op zijn vrije dag) het gesprek met de arbeidsdeskundige, en ik zou in de loop van de middag een telefoontje krijgen van de internist/endoccinoloog, over de bloeduitslag.
De waarde van schildklierhormoon FT4 is nu randje aan de lage kant. In november ben ik begonnen met 37, en nu is de waarde 10 (moet tussen 9 en 24 zijn ). De waarde van het hypofyse hormoon wat de schildklier aanstuurt TSH is gelukkig nu weer meetbaar 2.1 (moet tussen 0,4 – 4,0 ). Om te voorkomen dat de schildklier nog langzamer gaat werken moet ik de strumazol (medicijn) minderen van 15 naar 5 mg. Over ongeveer 4 weken bloedprikken, en weer op consult . Het is (weer) meten is weten , en afwachten welke kant het op gaat.
De laatste tijd voel ik mij eindelijk weer een beetje de oude, maar zo gaf de specialist aan, het kan zijn dat ik door die medicijnaanpassing mij weer wat slechter ga voelen. De angst is dat de schildklier te traag gaat werken, als ik door blijf gaan met deze dosering. Helaas kan zij nog steeds niet de juiste diagnose kunnen stellen, bij gebrek aan die schildklierscan (scintigram). Dat mag ongeveer half mei, in ieder geval een half jaar na die CT scan met contrast (daar zit altijd een beetje jodium in ) van 19 november . Dan pas kunnen ze die knobbels goed onderzoeken. Eerst moet alle jodium activiteit uit de schildklier verdwenen zijn , anders krijgen ze een vertekend beeld . Tot dan is het meten is weten en pappen en nat houden, kortom ik zit opgezadeld met een klier van een klier.
We gaan het allemaal weer zien en proberen onze zegeningen te tellen zoals dat zo mooi heet, maar 1 ding is zeker deze weken hebben een flinke aanslag aangericht op ons energie potje.

De Grote Trap

Gisteren zijn we nog een keer weer naar de Grote Trap geweest, in de buurt van Brielle, achter Rotterdam, en daarna wilden we nog even door naar de Maasvlakte .
Het was een een fantastische dag, het weer was goed, en de Grote Trap was nog steeds aanwezig, en liet zich veel beter zien dan de vorige keer. Omdat het nog zo rustig in Oostvoorne was, konden we op een veilige plek met de auto staan, en kon ik vanuit de auto fotograferen, en daardoor was het beter vol te houden.

Die Grote Trap was echt genieten , wat een geweldig vogel is het toch, helemaal uit de omgeving van Brandenburg Duitsland (ongeveer 600 km), komen vliegen, waar ze als ei in het wild geraapt is vorig jaar, uitgebroed door een broedmachine, en beschermd opgegroeid in een soort van reservaat daar. Ook werd ze is daar voorzien van een zender en een ring (BA38676 Groen LT), en vervolgens is ze ergens in november 2019 er vandoor gegaan. Of ze conform het CDNA-handboek goed, dan wel afgekeurd gaat worden, m.a.w.of ze als wild, of als tam wordt gezien, maakt mij eerlijk gezegd niet zoveel uit. De vogel is geheel zelfstandig naar Nederland gevolgen, en kan zichzelf moeiteloos en zelfstandig van voedsel voorzien.

Grote Trap – Otis tarda

Daarna ging het richting de Maasvlakte, waar het tot onze grote verbazing behoorlijk druk was. Enorm veel Kitesurfers probeerden op de been te blijven, en dat lukte lang niet altijd. Het werd steeds drukker , en we besloten dan ook richting huis te gaan .

Kitesurfen Maasvlakte

Op het moment dat we wilden gaan, zag  ik bij toeval het zeldzame plantje Zeewolfsmelk naast het asfalt, altijd weer leuk.

Zeewolfsmelk - Euphorbia paralias

We namen eerst nog een stukje snelweg , en daarna hebben we een toeristische route genomen.

Kinderdijk

Doodmoe kwamen we weer thuis, maar het was het meer dan waard, deze dag neemt niemand ons meer af. Ons weekje vakantie zit er helaas weer op, morgen is het weer terug naar de werkelijkheid van alledag .

Meten is weten

De specialist heeft aan het eind van de morgen gebeld over de uitslag van de echo van de schildklier.
Zoals ik eigenlijk wel had verwacht zijn er meerdere knobbeltjes (Nodules) ontdekt in de schildklier, maar geen van die knobbels ziet eruit alsof die kwaadaardig zou zijn, m.a.w. ze zijn zo goed als zeker goedaardig. Bovendien schijnen vrouwen van mijn leeftijd wel vaker last van knobbeltjes te hebben in de schildklier .
Het medicijn (strumazol) lijkt nu eindelijk zijn werk te doen , want de waarde van het schildklierhormoon FT4 is nu goed, die was 37, voor de kerst 34 , en nu 16 (moet tussen 9 en 24 zijn ) .
De waarde van het hypofyse hormoon wat de schildklier aanstuurt de TSH is nog steeds onmeetbaar laag <0.001 (moet tussen 0,4 – 4,0 ).
Om te voorkomen dat de schildklier nu te langzaam gaat werken moet ik de strumazol (medicijn) gaan halveren, en over 3/4 weken moet ik dan weer weer bloedprikken.
Het is nog steeds niet duidelijk of de knobbels de oorzaak zijn van de schildklierproblemen, of dat de contrastvloeistof (jodiumhoudend) van het buikonderzoek de oorzaak is . Voorlopig blijft het meten is weten (specialist haar woorden) omdat die bepaalde schildklierscan met contrast (schildklierscintigrafie) niet gemaakt kan worden . Als die scan gemaakt kan worden april/mei (als de contrast uit mijn lijf is) , dan pas kan ze duidelijkheid geven.
We gaan het zien allemaal, ik voel mij gelukkig niet meer zo lamlendig als dat ik mij voor de feestdagen voelde, eind januari moet manlief weer voor de APK, en dat is toch even andere koek van Kaatje.

Oranje Passiebloemvlnder.

De overtreffende Trap

Manlief kwam opeens vanmorgen met de melding dat er een Grote Trap was waargenomen in de buurt van Brielle, achter Rotterdam . Hij was in de veronderstelling dat wij er al een keer 1 gezien hadden. Nee joh, dat was de Kleine Trap was mijn antwoord.
De vogel was nog maar net gemeld, en er was helaas nog geen foto . Maar dit kon haast geen vergissing zijn, maar ja we wisten het niet zeker. We zaten in dubio , gaan we, of gaan we niet, wil je of wil je niet, was de vraag van manlief . Eigenlijk was het mij te ver, en de gok te groot, voor het zelfde geld was de vogel gevlogen bij aankomst .
Maar het liet mij niet meer los , een Grote Trap in Nederland , dat was al bijna 10 jaar geleden, en een vogel die erg in aantallen achteruit is gegaan, en alleen als dwaalgast Nederland soms aandoet, en bovendien, ik had er nog nooit 1 gezien .
De grootste populatie van de Grote Trap (Otis Tarda) komt nog voor in Spanje, en een paar kleine populaties in o.a. in Duitsland en Oostenrijk .
De Grote Trap is echt groot , de mannetjes hebben een spanwijdte van bijna 2.50 meter. De Grote Trap in Brielle zou een vrouwtje zijn, en die zijn een stukje kleiner, met een spanwijdte van bijna 2 meter .
Nadat de eerste foto’s van een goede kennis binnen kwamen op mijn mobieltje (hij was daar al aanwezig) , besloten wij ook om te gaan. Gekkenwerk natuurlijk, maar het was voor ons (mijn) gevoel nu of nooit .
We hadden heel veel geluk , bij aankomst was de Grote Trap nog steeds aanwezig, net als heel veel bewonderaars .
Wat een fantastische vogel om te zien. De 1 noemt het dier een gans op hoge poten, de andere een kleine Emoe, of een kalkoen, en voor mij is het een soort van prehistorische vogel.
Echt een heel gaaf dier om te zien. De vogel was rustig haar kostje bij elkaar aan het zoeken op de grond, en vloog soms een stukje verderop. Ze droeg wel een ring (Groen LT) , en ze was ook gezenderd.

Grote Trap – Otis tarda

Waarschijnlijk komt ze uit een Duits fokproject, waar ze sinds de zomer verdwenen is.
In o.a. Duitsland proberen ze de vogel te redden van de ondergang, door eieren uit te laten broeden door broedmachines , het is daarom ook goed mogelijk dat de vogel als een ontsnapte vogel/een escape de boeken ingaat. In Nederland beslist daar de C.D.N.A. (Commissie Dwaalgasten Nederlandse Avifauna) over.
Eerlijk gezegd, is voor mij deze vogel gewoon een wilde vogel, want ze weet zich prima te redden in het wild, en dat al sinds de zomer, en ze is vanuit Duitsland naar achter Rotterdam gevlogen.
Ik hoop dat het haar goed gaat, en dat de soort het gaat overleven, want het zou doodzonde zijn als deze prachtige vogel zou uitsterven.

12 jaren 27 december in beeld

Hoe zag het er buiten uit, op de 3e kerstdag de laatste jaren in Eerbeek

27-12-2019

 https://anneliesnatuurlijk.nl/12-jaren-27-december-in-beeld/

Geluksmoment

Hoe bijzonder.
Vandaag voor het eerst sinds weken weer een klein rondje gelopen. Ik was nog maar een stukje onderweg in onze wijk in Eerbeek, toen er 6 Kraanvogels over mij heen kwamen gevlogen.

Kraanvogel - Grus grus