Ulli een vriend voor het leven.

12.5 jaar lang was Ulli ons maatje, en is hij niet van onze zijde geweken, en wij niet van zijn zijde.
Het kwam niet onverwachts , we zagen het al een tijdje aankomen, hij begon zich steeds meer als een oude hond te gedragen, en dat was ook niet zo raar, hij was per slot van rekening al een hond op leeftijd.

Ulli – 05-05-2007

Eerst dachten we nog dat het warme weer aan het begin van deze zomer daar debet aan was, want warm weer is nooit zo zijn dingetje geweest, hij had het al snel te warm met zijn donkere vacht.
Vorig jaar ontdekte ik een tumor aan zijn poot, tussen de tenen, verborgen onder de haren. De dierenarts heeft de tumor onder narcose gelukkig  kunnen wegnemen , maar het genezingsproces daarentegen verliep moeizaam . Al met al zag het er allemaal niet goed uit. We wisten dat Ulli in zijn reserve tijd was gekomen.
Na een maand leek Ulli weer de oude, alsof er nooit een tumor was geweest, en gedroeg hij zich weer als een jonge hond.
De verandering ontstond eigenlijk heel geleidelijk aan. De grote wandelingen werden steeds minder ver, anders liepen we het risico dat we hem een stuk moesten dragen (wat ons een paar keer is overkomen). Ook de dagelijkse wandelingen werden steeds korter, maar duurde wel steeds langer, omdat Ulli steeds meer begon te sjokken.
Ulli zijn gezichtsvermogen liet het ook afweten, zijn zicht leek steeds minder te worden, en wij kregen er een nieuwe taak bij, we werden ongevraagd  blinde hond geleider.
Ulli vertrouwde ons letterlijk en figuurlijk blindelings buiten, zodat we hem konden helpen met het nemen van obstakels buiten . Ook in huis gaf zijn blindheid eigenlijk geen problemen, als alles maar op de zelfde plaats bleef staan. Ondanks alles leek Ulli nog te genieten van het leven. Als er iemand binnen kwam, was hij nog net zo blij als voorheen.
Af en toe kwam de oude Ulli zelfs weer even tevoorschijn, en dan stormde hij zonder ook maar iets te zien de tuin in om een kat te verjagen (die er niet was) omdat een Merel in de tuin aan het alarmeren was. Maar hij vergat ook veel van zijn goede manieren, want hij begon alles wat ook maar eetbaar was van de tafel te pakken.
Tijdens onze vakantie lieten we bepaalde uitstapjes vallen die we van plan waren om te doen, omdat het voor Ulli niet meer te doen was, of we pasten onze uitstapjes aan. Het was even niet anders. Onze jongste dochter bood aan om een dag op te passen op Ulli, en zo konden we ook nog een dagje Texel doen. Al met al hebben we toch genoten van onze ‘aangepaste’ vakantie .
Maar Ulli begon steeds meer in te leveren . Hij gaf steeds sneller aan dat hij er uit moest, om zijn behoeftes te doen. Regelmatig kwam het voor dat hij er ook ’s nachts een keer uit moest. We konden hem niet meer een paar uur alleen laten.  De laatste dagen durfden we hem zelfs helemaal niet meer alleen te laten.

Ondanks dat er niets was veranderd in huis knalde hij opeens overal tegen aan . Soms leek het erop of hij door een dichte deur wilde heen lopen, ondanks dat hij er al tegen aan was gelopen, probeerde hij het even daarna gewoonweg weer en knalde er net zo hard weer tegen aan.. Hij werd steeds onrustiger, en hij begon steeds meer te piepen, weliswaar heel zachtjes maar toch, de reden was ons niet altijd helemaal duidelijk.
Eigenlijk bestond het leven van Ulli alleen nog maar uit eten, drinken, plassen en poepen. Buiten snapte hij er helemaal niets meer van, hij leek letterlijk en figuurlijk de weg kwijt te zijn, en dan wilde hij niet meer verder, en dat liet hij duidelijk merken door in de riem te gaan hangen, en zijn poten te spreiden, om zo resoluut te laten zien, ik weiger om nog 1 stap te doen.
Tussen de wandelingen door, viel hij thuis letterlijk en figuurlijk steeds in een diepe slaap. Hij ging dan zitten, en liet zich vervolgens op zijn zij vallen, en dan leek hij totaal van de wereld te zijn . Ook al zag je dat zijn oren nog op geluid reageerde, hij nam niet meer de moeite om overeind te komen als er iemand binnen kwam, sterker nog hij bleef gewoon roerloos liggen.
De nacht voor zijn overlijden werd hij ineens heel onrustig. Hij bleef maar hijgen, en piepen. Eerst dachten we nog dat hij hoge nood had, maar dat was niet de oorzaak. Tijdens een kort rondje deed hij nog wel zijn behoefte, maar van hoge nood kon je niet echt spreken. Hij kon zich helemaal niet meer oriënteren buiten, maar ook in huis knalde hij overal tegen aan. Hij probeerde onder de lage tafel in de kamer door te kruipen, zich achter de bank te wringen , hij kon op zijn manier nergens meer rust vinden. Die nacht heb ik op een matrasje samen met hem op de vloer in de kamer gelegen. Uiteindelijk kwam hij tot rust, en viel hij weer in slaap in een bijna comateuze toestand.
Uiteindelijk hebben we die zelfde middag de hulp van de dierenarts ingeroepen.
We proberen nu onze weg te vinden zonder Ulli, en dat zal waarschijnlijk niet meevallen. Het kan ook niet anders bijna 12.5 jaar heeft hij deel uitgemaakt van ons gezin . Hij maakte ons mee in goede en in slechte tijden.
Ulli in ons hart blijf je ons maatje voor altijd ❤️

Rups van de Ligusterpijlstaart

Prachtige rups van de Ligusterpijlstaart (Sphinx ligustri)🐛die al wat bruinig wordt op de rug. Deze ongeveer 9 cm grote rups gaat zich binnenkort verpoppen diep in de grond, om volgend jaar als een prachtige vlinder🦋te voorschijn te komen.🍀

Ligusterpijlstaart – Sphinx ligustri

Zomersneeuw (Schoraas) in Eerbeek.

Dan laat je gisteravond om 23.30u de hond uit, en dan ben je ineens getuige van een zeldzaam schouwspel .
Vanuit het niets begonnen honderden (misschien wel duizend) witte eendagsvliegen/haften (Ephoron virgo) te vliegen in het licht van de lantaarnpalen, waardoor het leek alsof het begon te sneeuwen. Onder de lantaarnpalen op de grond, krioelde het eveneens van de eendagsvliegen/haften, waarvan je het wapperen van de vleugels zelfs kon horen. De meesten vonden een vroegtijdig einde in spinnenrag wat onder lampen hing. Ze hebben maar 1 doel, zich voortplanten, en vervolgens te sterven binnen een paar uur. Na ongeveer 3 kwartier was alles weer verdwenen, alsof het nooit had plaats gevonden.

Schoraas of Zomersneeuw – Ephoron virgo

Vanmorgen vond ik alleen nog wat dode exemplaren, of de vleugels. Normaal komt dit fenomeen voor langs de grote rivieren, geen idee waarom dit in Eerbeek plaats vond. Via de onderstaande link (2016) is meer info te vinden, over Zomersneeuw, met prachtige beelden van Ruben Smit.
Naturetoday : Zomersneeuw is er weer

De Oranje page

Vanmorgen toch maar even richting Apeldoorn, want er waren daar op 2 plekken Sleedoornpages waargenomen.
In 2011 heb ik (is deze) deze vlindersoort voor het laatst waargenomen in Eerbeek, en helaas heb ik maar 1 foto kunnen maken toen. Ik hoopte dan ook op een nieuwe kans.
We waren nog lekker vroeg, en de warmte was nog aangenaam. Manlief bleef in de auto, en ik ging met Ulli onze hond, richting een bedrijventerrein, waar al 2 mannen het zelfde idee hadden opgevat . Er kwamen een paar Eikenpages uit de bomen zetten, en er vloog een aantal Witjes en Bruine zandoogjes rond, maar daar bleef het helaas bij. Na een uurtje hield ik het voor gezien, het werd te warm voor Ulli, ook al stonden we in de schaduw. Op de terugweg naar huis besloot ik nog even op die andere plek te gaan kijken. Manlief en Ulli bleven achter in de auto op een schaduwrijke plek. Ook daar was helaas niets te zien, en het was ook niet echt een plek om de Sleedoornpage te zien. Ik besloot dan ook op een andere plek te gaan staan die meer aan de voorwaarden voldeed. Er stonden op die plek bomen, en bloeiende planten waaronder ook Late guldenroede , een bloeier waarop je de Sleedoornpages kunt aantreffen.
Binnen een paar minuten kwamen 2 vlinders al fladderend aangevlogen, een Bruin zandoogje en tot mijn grote verbazing een Sleedoornpage. Beiden bezochten de bloemen van de Kale jonker (Cirsium palustre), en had ik het grootste geluk van de wereld, om foto’s en een video te kunnen maken . Na een paar minuten had het afgevlogen Bruine Zandoogje er genoeg van , en joeg de Sleedoornpage de bomen in.

Sleedoornpage - Thecla-betulae

Manlief was blij dat ik weer snel terug was, en ook nog eens met foto’s, want het begon langzaam warm te worden onder de bomen op die parkeerplaats.
Gelukkig zijn er in, Apeldoorn en enkele andere plaatsen in Nederland nog enkele plekken waar de zeldzame Sleedoornpage (Thecla betulae) 🦋soms gezien wordt, maar het is wel een kwestie van heel veel geluk🍀en meestal veel geduld hebben, voor er een 1tje uit de boom naar beneden komt fladderen.

Genomineerd voor het GeldersGroenLintje

Kreeg ik toch tot mijn verbazing een mailtje namens het bestuur van GroenLinks Gelderland dat mijn inzet voor het natuurbeleid in de regio Brummen werd opgemerkt, en dat ik gekandideerd was voor het Gelders Groen Lintje. Of ik geen bezwaar had tegen de kandidaatstelling, en of ik aanwezig zou zijn bij de uitreiking.

Vanmiddag 29 juni werd de prijs uitgereikt door GroenLinks Gedeputeerde Jan van der Meer in Molenplaats Sonsbeek in Arnhem. We zouden wel naar Arnhem gaan, maar uiteindelijk hebben we afgezegd i.v.m. de warmte .
Marleen Heinen (Eigen Zinnig Zutphen) heeft uiteindelijk het GeldersGroenLintje gewonnen.
Ik had nooit verwacht, dat ik door een jury van GroenLinks Gelderland genomineerd zou worden voor het GeldersGroenLintje, en ik ben dan ook heel erg blij met deze waardering en opsteker , ook al heb ik uiteindelijk het lintje niet gekregen. 👍🍀
https://gelderland.groenlinks.nl/nieuws/genomineerden-gelders-groen-lintje-bekend
https://gelderland.groenlinks.nl/nieuws/marleen-heinen-wint-lintje-op-gelders-groen-gala

Mijn Berm Bloeit brengt Brummen in Beeld

De afgelopen tijd heb ik voor het IVN Eerbeek e.o. in Eerbeek en Hall een paar (bloeiende)bermen geïnventariseerd  in het kader van het Project ”Mijn Berm Bloeit ” .
Erg leuk om te doen, ook al bleek op de avond van de presentatie, dat de Bermen in de gemeente Brummen onder het landelijk gemiddelde scoorden.
Een aantal bermen scoorden een nectarindex van 5 , maar het merendeel scoorde een nectarindex van 1 (5 =hoog, 1=laag).

Droevig nieuws natuurlijk, maar ik had eerlijk gezegd niet anders verwacht. In de Gemeente Brummen wordt er helaas wat af geklepeld.
Klepelen mag dan heel goedkoop lijken , maar het heeft direct en indirect hele negatieve gevolgen voor de biodiversiteit, de flora en de insecten. Alles wordt met klepelen kapot geslagen en gekneusd. Het overgebleven materiaal wordt niet afgevoerd, maar blijft liggen, waardoor de ondergrond verzuurt. In Eerbeek is dit al een aantal jaren het geval, met als gevolg dat bijna alle bloeiende planten uit de bermen zijn verdwenen, en er hoge grassen voor terug zijn gekomen. Hele planten vol met zeldzame rupsen werden kapot geslagen, zeldzame planten krijgen geen tijd om zich uit te zaaien, en verdwijnen als sneeuw voor de zon. Niets ontkomt aan de vernielzucht van de klepelmachine.

Verschillende keren heb ik aan de bel getrokken, maar helaas niets hielp. Vorig jaar heb ik nog met een ambtenaar (Groenbeheer) door het buitengebied van Eerbeek gelopen, in de hoop dat er wat zou veranderen . Helaas zit alles vast getimmerd in meerjarige bestekken (aanbestedingen).
Als het goed is lopen die aanbestedingen volgend jaar af, vandaar dat IVN Eerbeek e.o. het nu een goed moment vind, om bij de gemeente aan de bel te trekken.
Vanavond zaten we (IVN Eerbeek e.o.) dan ook samen met het Landschaps Netwerk Brummen bij de verantwoordelijk ambtenaar en zijn opvolger aan tafel in het gemeentehuis van Brummen. De bijeenkomst verliep goed, maar de belangrijkste spelers zaten helaas niet aan tafel namelijk ”de Politiek”.
Landschaps Netwerk Brummen wilde na afloop nog een aantal bermen extra geïnventariseerd hebben, en in oktober van dit jaar wordt er nog een rondje bermen gedaan door vrijwilligers en IVN Eerbeek e.o.
Wordt vervolgd….
Mijn Berm Bloeit! is een initiatief van FLORON en De Vlinderstichting.

Tranen van geluk

Tot bijna 2.00u hebben manlief en ik opgezeten, maar er kwam geen telefoontje vanuit het ziekenhuis . De bevalling van onze dochter was al een behoorlijke tijd aan de gang.
We hadden zo met haar en onze schoonzoon te doen, maar we konden niets anders dan afwachten.
Voor mij werd het een onrustige nacht . Een uur later was ik al weer wakker . Toch lukte het me om uiteindelijk nog een paar uurtjes slaap te pakken, maar om 7.30u stond ik alweer naast het bed, klaar wakker, en met een knallende koppijn.
Gelukkig zakte de koppijn weer snel af, toen ik eenmaal het bed uit was. Op het moment dat ik rond 8.30u Ulli onze hond wilde uitlaten ging de telefoon…..onze dochter, ze had een pittige nacht achter de rug zo vertelde ze, en of we wat kleren konden meenemen naar het ziekenhuis en …….beschuit met …., verder kwam ze niet, ik schoot vol, en aan de andere kant van de telefoon schoot onze dochter ook vol.
Om een lang verhaal kort te maken, we hebben na onze 2 kleizoons er nu een kleindochter bij, en gelukkig is met haar, en onze dochter alles goed.