Gisteren zijn we nog een keer weer naar de Grote Trap geweest, in de
buurt van Brielle, achter Rotterdam, en daarna wilden we nog even door
naar de Maasvlakte .
Het was een een fantastische dag, het weer was goed, en de Grote Trap
was nog steeds aanwezig, en liet zich veel beter zien dan de vorige
keer. Omdat het nog zo rustig in Oostvoorne was, konden we op een
veilige plek met de auto staan, en kon ik vanuit de auto fotograferen,
en daardoor was het beter vol te houden.
Die Grote Trap was echt genieten , wat een geweldig vogel is het
toch, helemaal uit de omgeving van Brandenburg Duitsland (ongeveer 600
km), komen vliegen, waar ze als ei in het wild geraapt is vorig jaar,
uitgebroed door een broedmachine, en beschermd opgegroeid in een soort
van reservaat daar. Ook werd ze is daar voorzien van een zender en een
ring (BA38676 Groen LT), en vervolgens is ze ergens in november 2019 er
vandoor gegaan. Of ze conform het CDNA-handboek
goed, dan wel afgekeurd gaat worden, m.a.w.of ze als wild, of als tam
wordt gezien, maakt mij eerlijk gezegd niet zoveel uit. De vogel is
geheel zelfstandig naar Nederland gevolgen, en kan zichzelf moeiteloos
en zelfstandig van voedsel voorzien.
Grote Trap – Otis tarda
Daarna ging het richting de Maasvlakte, waar het tot onze grote
verbazing behoorlijk druk was. Enorm veel Kitesurfers probeerden op de
been te blijven, en dat lukte lang niet altijd. Het werd steeds drukker ,
en we besloten dan ook richting huis te gaan .
Kitesurfen Maasvlakte
Op het moment dat we
wilden gaan, zag ik bij toeval het zeldzame plantje Zeewolfsmelk naast
het asfalt, altijd weer leuk.
Zeewolfsmelk - Euphorbia paralias
We namen eerst nog een stukje snelweg , en daarna hebben we een
toeristische route genomen.
Kinderdijk
Doodmoe kwamen we weer thuis, maar het was
het meer dan waard, deze dag neemt niemand ons meer af. Ons weekje
vakantie zit er helaas weer op, morgen is het weer terug naar de
werkelijkheid van alledag .
De specialist heeft aan het eind van de morgen gebeld over de uitslag van de echo van de schildklier.
Zoals ik eigenlijk wel had verwacht zijn er meerdere knobbeltjes
(Nodules) ontdekt in de schildklier, maar geen van die knobbels ziet
eruit alsof die kwaadaardig zou zijn, m.a.w. ze zijn zo goed als zeker
goedaardig. Bovendien schijnen vrouwen van mijn leeftijd wel vaker last
van knobbeltjes te hebben in de schildklier .
Het medicijn (strumazol) lijkt nu eindelijk zijn werk te doen , want
de waarde van het schildklierhormoon FT4 is nu goed, die was 37, voor de
kerst 34 , en nu 16 (moet tussen 9 en 24 zijn ) .
De waarde van het hypofyse hormoon wat de schildklier aanstuurt de
TSH is nog steeds onmeetbaar laag <0.001 (moet tussen 0,4 – 4,0 ).
Om te voorkomen dat de schildklier nu te langzaam gaat werken moet ik
de strumazol (medicijn) gaan halveren, en over 3/4 weken moet ik dan
weer weer bloedprikken.
Het is nog steeds niet duidelijk of de knobbels de oorzaak zijn van
de schildklierproblemen, of dat de contrastvloeistof (jodiumhoudend) van
het buikonderzoek de oorzaak is . Voorlopig blijft het meten is weten
(specialist haar woorden) omdat die bepaalde schildklierscan met
contrast (schildklierscintigrafie) niet gemaakt kan worden . Als die
scan gemaakt kan worden april/mei (als de contrast uit mijn lijf is) ,
dan pas kan ze duidelijkheid geven.
We gaan het zien allemaal, ik voel mij gelukkig niet meer zo
lamlendig als dat ik mij voor de feestdagen voelde, eind januari moet
manlief weer voor de APK, en dat is toch even andere koek van Kaatje.
Manlief kwam opeens vanmorgen met de melding dat er een Grote Trap
was waargenomen in de buurt van Brielle, achter Rotterdam . Hij was in
de veronderstelling dat wij er al een keer 1 gezien hadden. Nee joh, dat
was de Kleine Trap was mijn antwoord.
De vogel was nog maar net gemeld, en er was helaas nog geen foto .
Maar dit kon haast geen vergissing zijn, maar ja we wisten het niet
zeker. We zaten in dubio , gaan we, of gaan we niet, wil je of wil je
niet, was de vraag van manlief . Eigenlijk was het mij te ver, en de gok
te groot, voor het zelfde geld was de vogel gevlogen bij aankomst .
Maar het liet mij niet meer los , een Grote Trap in Nederland , dat
was al bijna 10 jaar geleden, en een vogel die erg in aantallen
achteruit is gegaan, en alleen als dwaalgast Nederland soms aandoet, en
bovendien, ik had er nog nooit 1 gezien .
De grootste populatie van de Grote Trap (Otis Tarda) komt nog voor in
Spanje, en een paar kleine populaties in o.a. in Duitsland en
Oostenrijk .
De Grote Trap is echt groot , de mannetjes hebben een spanwijdte van
bijna 2.50 meter. De Grote Trap in Brielle zou een vrouwtje zijn, en die
zijn een stukje kleiner, met een spanwijdte van bijna 2 meter .
Nadat de eerste foto’s van een goede kennis binnen kwamen op mijn
mobieltje (hij was daar al aanwezig) , besloten wij ook om te gaan.
Gekkenwerk natuurlijk, maar het was voor ons (mijn) gevoel nu of nooit .
We hadden heel veel geluk , bij aankomst was de Grote Trap nog steeds aanwezig, net als heel veel bewonderaars .
Wat een fantastische vogel om te zien. De 1 noemt het dier een gans
op hoge poten, de andere een kleine Emoe, of een kalkoen, en voor mij is
het een soort van prehistorische vogel.
Echt een heel gaaf dier om te zien. De vogel was rustig haar kostje
bij elkaar aan het zoeken op de grond, en vloog soms een stukje
verderop. Ze droeg wel een ring (Groen LT) , en ze was ook gezenderd.
Grote Trap – Otis tarda
Waarschijnlijk komt ze uit een Duits fokproject, waar ze sinds de zomer verdwenen is.
In o.a. Duitsland proberen ze de vogel te redden van de ondergang,
door eieren uit te laten broeden door broedmachines , het is daarom ook
goed mogelijk dat de vogel als een ontsnapte vogel/een escape de boeken
ingaat. In Nederland beslist daar de C.D.N.A. (Commissie Dwaalgasten Nederlandse Avifauna) over.
Eerlijk gezegd, is voor mij deze vogel gewoon een wilde vogel, want
ze weet zich prima te redden in het wild, en dat al sinds de zomer, en
ze is vanuit Duitsland naar achter Rotterdam gevlogen.
Ik hoop dat het haar goed gaat, en dat de soort het gaat overleven,
want het zou doodzonde zijn als deze prachtige vogel zou uitsterven.
Hoe bijzonder. Vandaag
voor het eerst sinds weken weer een klein rondje gelopen. Ik was nog
maar een stukje onderweg in onze wijk in Eerbeek, toen er 6 Kraanvogels
over mij heen kwamen gevlogen.
Vrijdagmiddag kreeg ik het telefoontje van de Specialist over de uitslag van het bloedonderzoek.
Ik had geen idee hoe laat, en wat duurt wachten dan lang. Aan het eind van de middag belde ze gelukkig.
Helaas had de Strumazol maar weinig gedaan de FT4-test
was van 37 naar 34 gedaald, terwijl dat onder de 24 moet zitten, wat
voor de specialist een haast zekere indicatie is dat de
contrastvloeistof van het darmonderzoek de grote boosdoener is, omdat de
Strumazol tot nu toe maar weinig effect heeft.
Nix niet halveren met de medicijnen, maar helaas gewoon doorgaan.
Volgende week dinsdag 24 december krijg ik de Echo , en dan krijg ik
half januari de uitslag van de specialist, maar eerst moet ik van te
voren het bloed weer laten prikken.
Wachten duurt lang, maar aan de andere kant, even geen ziekenhuisgedoe met de feestdagen, ook voor manlief niet . Diagnose/bloedonderzoek
Onverwacht kon ik vandaag al naar de Internist/Endocrinoloog.
Tot mijn verbazing heb ik niet de ziekte van Graves (autoimmuunziekte ), want er zijn geen antistoffen gevonden.
Blijft over een ontsteking , of een knobbel in de schildklier
(goedaardig). Een scan met contrast Schildklier-scintigram is nu niet
mogelijk, omdat ik kortgeleden nog het darmonderzoek met contrast heb
gehad . Bovendien kan die contrastvloeistof de oorzaak van een eventuele
ontsteking zijn . Onderzoek van de hals bracht nog niet veel
duidelijkheid . De schildklier was in ieder geval wat vergroot .Ook
waren er knobbeltjes te voelen , maar dat kunnen natuurlijk ook
lymfeklieren zijn . De arts snapt niet zo goed dat ik geen pijn heb
gehad.
Binnenkort krijg ik daarom een echo van de schildklier , en over een half jaar krijg ik een Schildklier-scintigram.
Na het consult moest ik weer bloedprikken, omdat de specialist wil
voorkomen dat de schildklier naar de andere kant doorschiet, of te wel
te langzaam wordt. Omdat ik de Strumazol
al een aantal weken slik gaat ze ervan uit dat de Strumazol gehalveerd
kan worden . Vrijdagmiddag wordt ik door haar gebeld over de uitslag,
en over het verdere beleid. (medicatie afstellen) Na de Echo moet ik
weer bij haar terugkomen.
Met de medicijnen moet ik vooralsnog door gaan. Als het knobbels zijn
,van de schildklier zelf ,dan moet ik behandeld worden met radioactief
jodium. Maar goed zover is het nog niet.
Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ik er van moet denken , ik voel
me nog lang niet super. Wat wel fijn is dat het trillen van mijn handen
minder is geworden, en dat het hart weer op een normale manier klopt.
Maar mijn energie is nakkesnada. Afwachten maar wat er vrijdag uit de
bus komt. Verschillende onderzoeken Schildklier
