maandag 10 augustus 2015

Vakantie 2015 Op zoek naar de voormalige woning van Uschi

Maandag 10 augutus
Vandaag besloten we richting Wembach te gaan in de buurt van Schönau im Schwarwald gelegen in het Zuidelijke deel van het Zwarte Woud. Ruim 25 jaar geleden toen we nog in Zwitserland woonde, kwamen we daar regelmatig op bezoek bij onze collega Uschi . Zij woonde in mij herinnering in een prachtige oude boerderij. Ook onze oudste dochter heeft nog steeds een zichtbare herinnering aan 1 van die bezoekjes, en dat was het litteken die de Bepaald niet vriendelijke boerderij kat haar bezorgde
De dag begon alweer goed, tijdens het uitlaten van Ulli, zag ik 2 Eekhoorns,

en een paar Roodstaarten, waaronder nog een jonge vogel. Op de terugweg zag ik een klein vlindertje vliegen
Het lukte om het vlindertje goed in beeld te krijgen met mij camera, en daardoor viel mij gelijk het kleine staartje op. Dit moest het zeldzame Staartblauwtje zijn, een vlindertje dat zowel In Nederland als in het Zwarte Woud zeldzaam is. En alsof dat nog niet genoeg was kwam er ook nog een Purpermotje aangevlogen, ook in Nederland een zeldzaam dagvliegend vlindertje uit de microfamilie die heel veel lijkt op het algemene Muntvlindertje. Mijn dag kon dus al niet meer stuk.
 Het werd een prachtige rit, en onderweg werd er op mooie plekken gestopt en werden de benen gestrekt. Op 1 plek onderweg in het Simonswald kwamen we een prachtige gratis toegankelijke speeltuin tegen. Nadat de kleinzoons waren uitgespeeld besloten we om naast de speeltuin op een veldje zoals onze kleinzoons het noemde, te picknicken . Langs de speeltuin liep een pad en daarnaast was een prachtige heldere beek.

Aangrenzend aan de Beek was een prachtig natuurgebied, maar de aanwezige wespen deden ons besluiten om snel weer te vertrekken. We kwamen door de bekende universiteitsstad Freiburg heen, die in ieder geval in onze ogen veel mooier was dan we verwacht hadden. Onderweg kwamen we nog een andere mooie plek tegen Schauinsland , een 1284 meter hoge berg, waar bovenop een soort van parkeerplaats was, langs de doorgaande weg,de Schauinslandstrasse, met een heel mooi uitzicht, en waar ook een wandelroute op uitkwam. Aan het begin van de wandelroute stond een klein schuurtje/huisje dat zijn beste tijd had gehad. Het deels ingestorte huisje maakte behoorlijk indruk op de kleinzoons, en ik vertelde hun dat dit het huisje van de drie biggetjes was uit het sprookje dat ik hun al eens verteld had, het huisje dat omver werd geblazen door de grote boze wolf. Hoezo zijn mensen bang voor de eventuele komst van de wolf in Nederland, en ik werkte er ook nog eens aan mee. Onze kleinzoons vonden het verhaal in ieder geval heel acceptabel. Daarna gingen we weer verder, richting Wembach, en voor ik er goed en wel erg in had, hoorde ik manlief zeggen….daar heb je het huis.
De herkenning was er gelijk, het kronkelende smalle beekje nog steeds door het weiland naast het huis, en het leek een beetje of de tijd 25 jaar stil had gestaan. Uschi was uit het huis getrokken en in een andere plaats in een appartement gaan wonen, toen ze van haar man ging scheiden. Ook daar zijn we nog op bezoek geweest. Uschi had er toen erge moeite mee dat wij na 3 jaar weer terug gingen naar Nederland. Eerst al de scheiding van haar man, en toen kwamen wij ook nog eens met de mededeling dat we terug gingen. Helaas ging het contact daarna ook heel snel verloren. Maar voor ons was het een bijzonder moment om het huis terug te zien, en natuurlijk ook leuk voor onze oudste dochter. Nadat we de nodige foto’s hadden gemaakt, ging het weer verder, nadat er eerst in het aangrenzende Schönau im Schwarwald nog boodschappen werden gedaan.
Onderweg kwamen we nog de hele toeristische hoogste berg van het Zwarte woud tegen de Feldberg met een hoogte van 1493 meter, en we kwamen langs nog een andere toeristische plek de Titisee bij Neustadt . Maar de Feldberg en de Titisee lieten we beiden voor wat het was. Het werd tijd om weer terug naar het huisje te gaan. Ondertussen leken de voorspellingen te gaan uitkomen dat er onweer op komst was. Er vormde zich hoe langer hoe meer wolken aan de lucht. Na de warme maaltijd kwam de Ree weer eventjes op bezoek . Maar ook die avond zaten wij de hele avond buiten , het onweer bleek langs ons heen te gaan, en omdat het droog bleef, kwamen er verschillende nachtvlinders op de buitenlamp af, geen zeldzame maar voor mij wel bijzonder. De mooie Lindeknotsvlinder had ik zelfs nog nooit eerder gezien.Het was wederom een prachtige dag geweest.

Hieronder de link naar enkele foto's van deze dag
https://anneliesnatuurlijk.nl/vakantie-tennenbronn-zwarte-woud-duitsland-de-voormalige-woning-van-uschi/


zondag 9 augustus 2015

Vakantie 2015 – De omgeving verkennen

Zondag 9 augustus 7.30 u liep ik al te wandelen met Ulli, in het bos gelegen naast het park. Het was er heerlijk rustig alleen de vogels lieten zich horen. Mijn hele lichaam voelde nog enigszins verstijft aan, door die valpartij van de avond ervoor, en de elleboog bloed nog steeds een beetje, dat heb je met bloedverdunners al snel . Maar al die ongemakken had ik al snel opzij gezet, want een eindje verder op kwam ineens een Eekhoorn uit een boom zetten, en het lukte mij zowaar om het diertje op de foto te zetten. Nadat ik met Ulli weer terug was bij het huisje gingen manlief en ik samen met onze kleinzoons verse broodjes halen bij de bakkerskar op het park. Na het ontbijt gingen we een ritje maken in de omgeving. Koekoeksklokken zijn de trots van het Zwarte Woud en dat is duidelijk zichtbaar. Aan de weg van Gutach naar Triberg bevind zich een koekoeksklok ter grote van een huis. Deze werkende koekoeksklok heeft een winkeltje waar voor de liefhebber honderden koekoeksklokken te koop worden aangeboden. Ook een echte Ruïne was er in de buurt van Tennenbronn, namelijk de Ruïne Waldau. Onderweg in de buurt van Lauterbach zagen we nog een bijzondere, tegen een helling aangelegde terrasvormige begraafplaats. Maar wat vooral opviel was de mooie omgeving , en de hoogte verschillen. Regelmatig kwamen we op weggetjes met een stijgingspercentage van 19%. En totaal onverwachts zag ik onderweg op een draad een jonge Grauwe Klauwier zitten, een vogel die je ook in Nederland kunt waarnemen, maar die ik nog nooit eerder had gezien. Na het ritje besloten we om een badje op te zetten voor de kleinzoons, want de temperatuur liet voor wat betreft de warmte, bepaald niet te wensen over. Na een paar uur hielden de kleinzoons het badje voorgezien, want ze wilden weer mee om Ulli uit te laten. ze hoorden de geluiden van sprinkhanen, dus ik stelde voor om op speurtocht te gaan naar sprinkhanen. Er werd er al snel 1 gevonden, niet door op het geluid af te gaan, maar omdat de sprinkhaan in kwestie opsprong toen we er langs kwamen. En natuurlijk moest de sprinkhaan in dit geval een vrouwtje Kleine Groene Sabelsprinkhaan (in werkelijkheid helemaal niet zo klein)ook op de foto. En oma had het geluk dat het ook nog eens een sprinkhaan betrof die in Nederland heel zeldzaam is. Na het avondeten kwam opeens een wel heel onverwachte gast even buurten. We hebben Ulli voor de zekerheid altijd vast liggen aan een lange speciale lijn, en die avond bleek maar weer eens dat dat niet geheel onverstandig is . Ulli is en blijft een terriër , en hij had dan ook als eerste in de gaten dat er in de struiken zich een dier bevond. Ik zag het aan zijn lichaamshouding. Eigenlijk verwachte ik een Eekhoorn die achter de struiken vandaan zou komen, maar het was, zo hoorde ik later van een buurman een ongeveer 4 a 5 jaar oude Reegeit, die op haar dooie gemak de tuin inliep, en begon te eten van de struiken. Vervolgens volgde er een wasbeurt, en naar een poosje verdween ze tussen in de begroeiing naast ons huisje, en ging nog net in het zicht van ons op haar gemak liggen her te kauwen.

Wij durfden ons nauwelijks te verroeren, en gelukkig lukte mijn schoonzoon het om Ulli naar binnen te loodsen, want die vond het allemaal wel heel spannend. Na een poosje stond de Ree op en liep ze heel gericht naar de buren, waar ze appels begon te eten. Regelmatig kwam ze bij de buren langs zo vertelde de Duitse buurman. Soms zagen ze haar dagen niet en dan opeens was ze er weer. Toch was ze haar schuwheid niet verloren, want een andere buurman een arts, die ook natuurfotografie als hobby had, vond ze even wat teveel van het goede, en met een paar sprongen verdween ze even later uit ons zicht.

De avond brachten we weer buiten door, en zo vloog de zondag voorbij, en dus het weekend voorbij.

Hieronder de link naar enkele foto's van deze dag
https://anneliesnatuurlijk.nl/vakantie-tennenbronn-zwarte-woud-duitsland-de-omgeving-verkennen/






zaterdag 8 augustus 2015

Vakantie 2015 – De dag van vertrek.

We vertrokken ongeveer op de tijd dat we hadden gepland, namelijk om 4.30u .
En het regende .
We zouden tot ongeveer Alzey in Duitsland de snelweg nemen, en daarna de rest van de reis binnen door gaan.
Toen we Nederland bij Venlo verlieten werd het al wat lichter, en nog belangrijker het werd droger, en warmer.
Om 15.00u hadden we al 32 graden op de thermometer staan.
Onze oudste dochter en haar gezin zouden veel later dan ons aan de reis beginnen, en zij waren van plan om alleen maar de snelweg te nemen.
Maar wij waren al volop aan het genieten, en zagen het landschap veranderen. We besloten nog even een stukje Frankrijk mee te pakken.
Toen we in het Zwarte Woud reden, vloog ons de eerste Rode Wouw al tegemoet. Jammer dat we toen niet konden stoppen, dus ik moest tijdens het rijden een foto maken, daarom is de foto is helaas niet scherp.
Na een prachtige rit kwamen we op de plaats van bestemming aan begroet door een prachtige Roodstaart. Dat was alvast een goed begin.
Ons huisje bleek aan al onze verwachtingen te voldoen, en voordat de (klein)kinderen arriveerde hadden manlief en ik nog een half uur de tijd om alle breekbare spullen van het huisje omhoog te zetten. Beter voorkomen dan genezen toch !
En wat een ruimte om het huisje, en wat een natuur om ons heen. Nadat alles was uitgepakt, en wij helemaal geïnstalleerd waren, gingen Manlief dochter, en schoonzoon boodschappen doen, terwijl ik samen met de kleinzoons Ulli de hond ging uitlaten, een mooie gelegenheid om de omgeving te verkennen.
En wat voor een omgeving, ik had niet beter kunnen wensen. Onze dochter had al heel snel een Eekhoorn gepot in 1 van de bomen naast het huis, maar ik had te laat in de gaten wat zij met haar gebaren bedoelde. misschien kreeg ik eindelijk deze week een kans om eens een Eekhoorn fatsoenlijk op de foto te zetten. Na het eten konden de kleinzoons zich heerlijk uitleven in de grote tuin, en er was natuurlijk gebak omdat opa jarig was .
De hele avond hebben we buiten doorgebracht, en het was volop genieten. We hadden een kaars aan. maar ook de buitenlamp, en daar kwamen Nachtvlinders op af, waaronder 2 voor Nederlandse begrippen behoorlijk zeldzame exemplaren, de Bruine granietuil, en de Groene bergspanner. Tot zover verliep alles prima, totdat ik Ulli de hond ging uitlaten.
Ik liep gewoon op een redelijk goed verlicht verhard pad, en hoe het kwam, weet ik niet, maar ik kwam aan het struikelen en daardoor ging ik behoorlijk hard onderuit, en ik kwam terecht op mijn rechter zij, met als gevolg een behoorlijk schaafwond op de knie, en een lelijke wond op de elleboog, en toen ik was opgestaan viel even later ook nog eens een tand uit de mond, die bleek tot diep in de wortel te zijn afgebroken.
Manlief grapte nog, je hebt je in ieder geval keurig aan de afspraak gehouden door niet voor de vakantie te vallen (dat was namelijk in 2010 het geval) .maar ik kon er niet zo om lachen.
Maar ik nam mij voor dat die valpartij de vakantie niet mocht beïnvloeden, en dat is gelukkig aardig gelukt. Helaas heeft mijn camera die ik bij mij had ook een flinke tik gekregen. Hij doet het nog, maar hij maakt hoe langer hoe meer geluid met het filmen, en het lukt minder goed om dingen scherp op de foto te krijgen. Ook heeft het vertrouwen van Ulli de hond in mij een behoorlijke deuk opgelopen, want bij iedere onverwachtse beweging van mij springt hij opzij met de staart tussen de poten.
Hieronder de link naar enkele foto's van deze dag

https://anneliesnatuurlijk.nl/vakantie-tennenbronn-zwarte-woud-duitsland-de-dag-van-vertrek/



vrijdag 31 juli 2015

Moeilijk momentje

Heel lang heb ik een paar koppeltjes Kingduiven en 1 koppeltje lachduifjes gehad, en ook opvangduiven. Vorig jaar is mijn laatste oude Kingduif dood gegaan, en mijn laatste lachduif van 21 jaar. Maar we hebben ( inmiddels al weer 6 jaar) nog steeds 1 behoorlijk oude witte postduif (doffer) met 1 poot die niet kan vliegen, en op de bodem van de volière leeft. Deze duif komt nog uit de voormalige vogelopvang in Brummen. De laatste Kingduif die dood ging was de duivin van deze
 overgebleven doffer. die we de naam Stompy hebben gegeven,
Stompy 06-08-2009



Omdat ik uit ervaring weet dat duiven elkaar behoorlijk kunnen toetakelen zeker als 1 van de 2 niet in staat is om te vliegen, besloot ik om geen duif er meer bij te nemen, en Stompy zolang als nodig is te verzorgen. De andere reden is dat er dagen zijn dat ik soms heel veel pijn in mijn gewrichten heb, met name in de winter, en dan is het moeilijk om de volière schoon te houden. Tot nu toe had ik geluk en werd ik niet geconfonteerd met een gewonde of verzwakte (post)duif. Maar afgelopen maandag was het zover, ik zag een duif zitten op een plein, die een slechte indruk maakte. De duif liet zich zo pakken, en gelijk viel het mij op dat de duif behoorlijk mager was omdat het bostbeen behoorlijk uitstak., en dat hij of zij ongeringd was. Gelukkig begon de duif bij thuiskomst gelijk te eten, en een paar uur later was de waterige mest al veranderd in wat steviger mest. Deze duif was alleen maar uitgehongerd, die zou het gaan halen daarvan was ik overtuigd.. De volgende dag de instanties ingelicht die zorgen voor de registratie van gevonden en vermiste dieren.Amivedie een instantie die al heel lang bestaat, en de Hereniging, die vooral op de socialmedia actief is. Helaas niemand die een duif, als vermist had opgegeven, Gelukkig knapte de duif zienderogen op, maar helaas nog steeds geen melding van een eigenaar. Onze oude duif Stompy liet duidelijk merken dat hij bang was, want hij kwam zijn binnenhok niet meer uit.
Stompy 31-07-2015


 Daarom, en ook om de reden dat ik eigenlijk vorig jaar al besloten had om niet meer aan nieuwe duiven te beginnen, heb ik naar lang wikken en wegen toch besloten om de duif te laten ophalen door de dierenambulance. De duif zit nu in het dierenasiel Kuipershoek Apeldoorn/Klarenbeek. Het was even een heel moeilijk moment, maar als je besluit een dier te houden, dan moet je er ook goed voor kunnen en blijven zorgen, en helaas weet ik dat ik daar niet meer voor garant kan staan.. Stompy zit er gelukkig niet mee, want nadat de duif opgehaald was hobbelde hij weer door de volière heen. Ik hoop dat er zich nog een eigenaar gaat melden., of anders een nieuwe eigenaar, want het is echt een mooie duif Blog Het einde van het kingstijdperk
Sierduif 27 -07-2015

Sierduif 27 -07-2015



donderdag 30 juli 2015

Nieuwegein das pas fijn

Afgelopen dinsdag (28 juli ) moest manlief naar de cardioloog voor een APK keuring zoals hij dat zo mooi kan zeggen.
We gingen dan ook richting het ziekenhuis, gelukkig niet echt zenuwachtig, maar een beetje spannend was het wel.
Dat krijg je als je ooit problemen met je hart hebt gehad, je blijft onder controle staan bij de cardioloog.
En nu was het extra spannend , omdat we wisten dat het hart het moeilijk had gehad, door de ernstige bloedarmoede ontstaan door de dikke darm tumor.
Dus aangekomen in het ziekenhuis begon manlief vol frisse moed (maar niet heus) aan zijn Tour de Gelre, zoals onze oudste dochter de fietstest met ECG noemde.
Een aantal jaren geleden werd hij tijdens de fietstest gelijk gearresteerd, zoals de cardioloog dat zo mooi verwoorde, want het was misse boel, en manlief werd gelijk opgenomen.
Hoe het kan weet ik niet, maar het blijft ergens in je achterhoofd rondspoken.
Maar gelukkig gingen  er geen toeters en bellen, manlief had zonder problemen er flink op los getrapt.
Daarna was het een tijdje wachten geblazen, en toen konden we naar binnen toe, en werden we begroet door een cardiologe die gelijk met de deur in huis viel……..alles ziet er prima uit, en ik ben dik tevreden, en ik zie u over een jaar terug bij mij op het spreekuur. Zo verliep het ongeveer als ik het gesprek heel kort samenvat.
Het zuurstof tekort in februari was echt door de ernstige bloedarmoede (die werd veroorzaakt door de tumor) ontstaan, en dat werd nu voor het eerst bevestigd, en dat betekend dat er dus niet opnieuw gedotterd moet worden.
We hadden al die tijd zelf al het gevoel dat de tumor de grote boosdoender was, maar aan de andere kant hoorden we ook steeds de woorden van de verpleging in Nieuwegein nog nagalmen in onze oren….”de meeste patiënten zien we weer terug na het dotteren meestal al na een jaar ”. Mooi niet dus, manlief gooit al een aantal jaren de statistieken in de war, in ieder geval tot nu toe.
We besloten na het gesprek even bij te komen in het ziekenhuis restaurant, met een kopje koffie, want dat hadden we op dat moment hard nodig..Bijna gelijktijdig spraken we de zelfde zin uit ”zo.. we kunnen met een gerust hart weer verder”.
We hebben nu bijna 7 jaren met heel veel narigheid achter de rug, en waarvan het laatste anderhalf jaar misschien nog wel de meeste littekens heeft achter gelaten, volgens een gezegde moeten er nu 7 goede jaren aanbreken, Er zijn geen spiegels gesneuveld, want dat schijnt ook ongeluk te brengen, maar goed een zwarte kat kan ook weer ongeluk brengen, en laat die nu net vanmogen de tuin uitlopen.
Gelukkig zijn wij beiden niet zo bijgelovig, vanaf nu gaat het alleen maar beter worden, en voorlopig is Nieuwegein niet in beeld, sterker nog als het komende jaar goed veloopt, gaat er volgend jaar gestart worden met de afbouw van de medicatie.
Nieuwegein das pas fijn, maar niet heus, waren woorden die ik toen te pas en te onpas gebruikte. We zijn er nog 1x geweest omdat manlief aan een onderzoek meedeed. Het was een onderzoek waarbij 1 groep een behoorlijk duur medicijn 3 maanden langer moest slikken, en een andere groep kreeg die 3 maanden een placebo (nepmedicijn). Beide groepen wisten niet of ze het echte of het nepmedicijn slikten..Helaas hebben we nooit vernomen hoe het onderzoek uiteindelijk is verlopen, en of manlief nu het echte of het nepmedicijn heeft geslikt. Gelukkig is er nu al meer contact geweest met de onderzoekers van het dikkedarmkanker onderzoek,  waar manlief nu aan meedoet.
Nieuwegein je kunt er maar beter niet zijn, en mochten we er ooit nog in de buurt komen, dan slaan we de richting van het doorgaand verkeer in, zeker weten. Zie ook onderstaand Blog: 22-12-2011

 https://anneliesnatuurlijk.nl/nieuwegein-is-niet-fijn/

Richting Nieuwegein

.

St Antonius Ziekenhuis Nieuwegein


Duif gevonden

Update 30-07-2015 Met de duif gaat het gelukkig goed, ziet er al veel beter uit. Sinds vanmiddag verblijft de duif in het dierenasiel Kuipershoek in Apeldoorn Helaas heeft de eigenaar zich nog steeds niet gemeld.

Sierduif 30-07-2015



 28-07-2015 Gisteren bij de Mediamarkt in Deventer liep een sterk vermagerde/verzwakte post/sierduif. Vloog niet weg, de duif kon zo gepakt worden. De duif is niet geringd. Overwegend wit met wat grijze vlekken. De duif zit nu bij ons thuis in Eerbeek . Reageeren kan  via het contaktformulier op https://anneliesnatuurlijk.nl/contact/