Oh neeeeee !

Oh neeeeee! zit ik nog de hele dag met die aanloopster opgescheept, en ze eet ook nog eens mijn brokken op want haar baasjes zijn volgens het papiertje in het adreskokertje pas vanaf 17.00u bereikbaar.

Zo Baas zo Hond

Zo baas zo hond, daar begon het even op te lijken. Vorige week eindelijk de stap gezet om naar de dierenarts te gaan met Ulli de hond. We konden er niet meer onderuit, want hij moest zijn jaarlijkse inentingen hebben, en eerlijk gezegd dat was het probleem ook niet, want Ulli gedraagt zich altijd voorbeeldig bij de dierenarts. Maar er leek zich wel bij Ulli een probleem te ontwikkelen. Heel langzaam groeide er iets hards op zijn borstbeen, een best wel redelijk bult(tje)voor zo'n klein hondje. Het bultje zat niet los, maar leek vast te zitten op zijn borst been De wederhelft van Onze Vage Kennis opperde, dat het best weleens een vetbul(tje) kon zijn. Maar helaas het nare gevoel bleef. Ze zeggen altijd dat de baas op zijn hond gaat lijken, maar in het geval van manlief en Ulli gaat dat zeker niet op, want manlief heeft zoals hij dat altijd zo mooi zegt, een hele brede scheiding op zijn hoofd. Ulli daarin tegen heeft zeker als het haar wat langer is het haar van een poedel. Nee bij de dierenarts kreeg ik het gevoel dat de hond op zijn baas ging lijken, ik hoorde ineens weer de woorden; celletjes, aanprikken, aankleuren en Patholoog voorbij komen. En natuurlijk stem je met dat voorstel in, want ondanks dat Ulli er geen last van leek te hebben, wil je toch weten wat er daar op het borstbeen zich aan het ontwikkelen is. Ulli gaf geen krimp toen er materiaal werd aangeprikt uit het bultje op zijn borstbeen. Ongeveer een week tot 10 dagen zou het duren voor we de uitslag zouden krijgen. Gelukkig was op wat tandsteen en de gebruikelijke anaalklieren na, alles OK De afgelopen week spookte het wel steeds door mijn hoofd, wat als het kwaadaardig blijkt te zijn. Maar aan de andere kant had ik dan ook weer zo iets van, dat zou toch wel allemaal heel toevallig zijn. Vanmorgen overwon de spanning het dan toch. Dus de tuin in om de Hedera wat terug te snoeien. Maar wat de geest wil, wil nog niet zeggen dat mijn handen dat kunnen uitvoeren, in ieder geval niet altijd, maar gelukkig schoot de buurvrouw mij te hulp. Ondertussen begon het steeds harder te regenen, dus we besloten om te stoppen en naar binnen te gaan. Ondertussen kreeg ik in toenemende mate last van hoofdpijn. En ineens ligt daar vanmiddag sneller dan verwacht de brief met de uitslag op de mat, met een begeleidende handmatig brief van de dierenarts erbij.

 Het bleek dat er helemaal geen telefoonnummer van ons bekend was in de praktijk. De uitslag gaf aan dat het om een lipoom ging, een goedaardige vetbult. En dan is het even van PFFFFF even laten doordringen, en vervolgens een berichtje doen naar manlief en de dochters. Toch nog maar even de dierenartsenpraktijk gebeld, om te bedanken. Nadat we jarenlang bij de zelfde dierenarts waren geweest, kregen wij een jaar geleden het bericht dat hij er mee op zou houden. De praktijk zou op een andere plek wel worden overgenomen door een dierenartsen maatschap, maar voor ons is zoiets niet vanzelf sprekend om daar dan ook naar toe te gaan. Na lang wikken en wegen besloten we toch om naar een andere dierenartsen maatschap te gaan. We hoorden al goede verhalen overr deze dierenartsen, en ook onze dochter en schoonzoon die net als ons op zoek moesten voor hun kat naar een andere dierenarts, waren zeer te spreken over deze dierenartsen. Onze eerste indruk is in ieder geval heel goed, maar voorlopig hoop ik dat we er een jaartje kunnen wegblijven, want dan betekend dat, dat het met Ulli goed gaat, en kunnen onze kleinzonen ook life nog van hem genieten, ook al vinden ze de "sprekende" Ulli geweldig!

Slakkengangetje

Het gaat allemaal veel trager dan gehoopt, want het blijkt toch een hele klus te zijn om de inhoud van de ene website naar de andere website overbrengen, maar het begint er al aardig op te lijken.
Er zit denk ik niets anders op dan het verstand op 0 te zetten, en de blik op oneindig.

Gláucio moet blijven !

Vandaag toch wel even geschrokken van de reactie van mijn partij op het gegeven dat er nog zoveel kinderen buiten het kinderpardon vallen. Vanavond was er op tv met EenVandaag het verhaal van Gláucio (13) en zijn zus Márcia (18). te zien. Gláucio is in Nederland geboren, en zijn zusje kwam hier met haar ouders op 3-jarige leeftijd in Nederland wonen. (bekijk HIER het item) Wilt je Gláucio en zijn familie ook helpen? Dan kunt je de petitie nog steeds ondertekenen Teken ook de petitie

  

Bijzondere ontmoetingen

Vanmorgen weer eens richting het Deelerwoud gegaan.
We waren, zo leek het, alleen op de wereld. De eerste uren was er geen mens te bekennen. Nog maar nauwelijks goed en wel aan de wandel, zag ik een Wespendief in een boom zitten, maar helaas de vogel ging er vandoor, en daardoor had ik alleen maar blauwe lucht op de foto staan. Vervolgens het zelfde verhaal met een Koekoek. Steeds als ik de vogel had ontdekt, ging hij er vandoor op het moment dat ik een foto wilde maken.
Maar ondanks dat geen van de vogels voor mij even wilde poseren, was het toch volop genieten.
Opeens zag ik vanuit mijn ooghoek iets bewegen, en gebaarde ik manlief om stil te staan, een moment later kwam er een prachtige Vos aangelopen. Het was ondertussen al warm geworden, en de Vos had maar 1 doel, en dat was water. Op een gegeven moment had ze ons in de gaten, heel even keek ze richting ons, en besloot toen toch om wat te gaan drinken. Gelukkig had Ulli de hond haar niet gezien, want die reageerde niet. Na het drinken, maakte ze nog even een sanitaire stop, en daarna liep de Vos weer net zo rustig weg, als dat zij ook gekomen was. Een fantastisch mooi dier, en ik ben er maar vanuit gegaan dat het een vrouwtje was, omdat ze zittend ging plassen, net als een vrouwtjes hond.

Vos – Vulpes vulpes

 Even later ontdekte manlief een mooie zeldzame spin, namelijk de Lentevuurspin – Eresus sandaliatus in dit geval een mannetje. We hadden deze spin 1 keer eerder gezien, maar nog niet in dit gebied. Het vrouwtje van deze spinnensoort is zwart, maar het mannetje heeft wel iets van een Lieveheersbeestje weg.

Lentevuurspin – Eresus sandaliatus

 Even later zagen we allemaal Edelherten in de verte lopen, het kon gewoon niet op vandaag, en ondertussen bleef de Koekoek maar roepen, en voor ons uitvliegen.
Een eind verderop staarden  2 paar grote ogen mij aan in het lange droge gras. Het waren geen echte ogen, maar de op ogen lijkende vlekken, op de vleugels van een nachtvlinder, de Nachtpauwoog – Saturnia pavonia, een hele mooie grote vlinder, waarvan ik tot nu toe nog alleen maar de rups had gezien.

Nachtpauwoog – Saturnia pavonia

En terwijl we weer verder liepen , werd de Koekoek ineens achterna gezeten door een paar kleine vogels, terwijl ik de vogels aan het nakijken was, hield manlief het wandelpad gelukkig in de gaten, want het had niet veel gescheeld of ik had bovenop een overstekende Rugstreeppad – Bufo calamita
 gestaan.

Rugstreeppad – Epidalea calamita

De Koekoek was vandaag een brug te ver, maar voor de rest was het echt een heerlijke wandel morgen, met heerlijk weer, en met voor mij als hoogtepunt een onverwachte ontmoeting met een prachtige Vos

Overstappen

Maar misschien had er boven dit blog beter kunnen staan 3X is scheepsrecht.
Maar laat ik bij het begin beginnen.
Op de 12e sterfdag van mijn vader 3 januari 2012 kocht ik mijn eerste domeinnaam; anneliesvanklinken.nl. en een hostingpakket bij hoe kan het ook anders, een hostingbedrijf.

Website activeren

We hadden een paar heftige jaren achter de rug. de slopende ziekte Alzheimer die mijn schoonvader trof, en zijn uiteindelijk overlijden, en alsof dat nog niet genoeg was kreeg manlief hartproblemen.
Maar 2012 waren we goed ingegaan, want dat jaar zouden we als alles goed zou gaan voor het eerst opa en oma worden, en ook nog eens van een tweeling.
Ik moest gewoon dingen van mij afschrijven, en ik wilde ergens mijn digitale natuurfoto’s overzichtelijk onderbrengen, dat en nog veel meer waren belangrijke aanleidingen om een website te beginnen.
Met vallen en opstaan, lukte mij het uiteindelijk om een website te maken, een hele klus maar wel leuk.
5 maart 2012 verscheen mijn eerste blog op anneliesvanklinken.nl

anneliesvanklinken.nl

De blogs werden door mij Klinkertjes genoemd.
Klinkertjes hadden in dit geval niets te maken met bestrating, maar het was hersenspinsel van mijzelf, en het sloeg natuurlijk op mijn achternaam.
Maar ik had het niet getroffen met hostingbedrijf XXX.
Dingen verdwenen van de website, en regelmatig was de website dagen niet te zien op het internet, doordat de server van het bedrijf haperde.
21 juni 2012 besloot ik om bij een ander hostingbedrijf helemaal overnieuw te beginnen.
Klinkertjes, dat moest de naam van de nieuwe website worden, maar helaas de domeinnaam klinkertjes.nl was al in gebruik.
Gelukkig bood het hostingbedrijf ook domeinen aan met een .nu-extensie afkomstig van het Polynesische eilandje Niue.
Het klonk wel goed Klinkertjes.nu, dus dat moest het worden, en anneliesvanklinken.nl werd een verwijzing naar Klinkertjes.nu
En zo werd er een nieuwe start gemaakt, met na lang wikken en wegen WebsiteBaker als CMS.
Het beginnen met een nieuwe website was een mooie afleiding, want geheel onverwachts werd onze dochter bijna 30 weken zwanger werd opgenomen in het Radboudziekenhuis in Nijmegen ivm een dreigende vroeggeboorte, van de tweeling.
Er waren weer heftige tijden aangebroken, dochterlief ging van het ene naar het andere ziekenhuis, maar gelukkig lukte het om de bevalling uit te stellen, maar dat betekende voor haar wel dat ze in het ziekenhuis moest blijven.
Ook manlief deed ondertussen nog even een duit in het zakje, door zijn stem gaande weg te verliezen. Geen poliep op de stembanden, maar een goedaardige zeldzame tumor bleek de oorzaak te zijn. Gelukkig verliep de operatie en het herstel daarna goed, en kwam de stem van manlief weer helemaal terug.
In augustus werden we opa en oma van 2 kleinzonen, maar waarvan de oudste de eerste levensdagen het erg moeilijk had.
Gelukkig bleek onze kleinzoon een echte doorzetter, en mocht hij samen met zijn iets jongere grotere broer een week later samen met hun moeder mee naar huis.
Ondertussen ging de gezondheid van mijn schoonmoeder steeds meer achteruit. In de herfst van 2012 kreeg zij te horen dat ze niet lang meer te leven had.
De paar maanden die waren voorspeld werden uiteindelijk een jaar, en kon ze langer dan verwacht van haar achterkleinzoons genieten.
Klinkertjes.nu ondertussen, groeide en groeide maar. Nog steeds had ik als CMS WebsiteBaker in gebruik, met allemaal subsites daar aangehangen, met als CMS WordPress.
WebsiteBaker was de kapstok, en alle menuonderdelen bestonden uit een opzichzelfstaande WordPress site. Op een gegeven moment besloot ik om WebsiteBaker vaarwel te zeggen, en de website in zijn geheel over te zetten op WordPress.
Een beslissing waar ik nooit spijt van heb gehad, ook al heeft het mij wel even de nodige moeite gekost als amateurtje om het geheel weer aan de praat te krijgen.
En toen ging het mis.
De hoster maakte de melding dat alle websites zouden verhuizen naar een nieuwe server.
Bij iedereen lukte dat, maar met de klinkertjes.nu dus niet. Iedere poging mislukte.
Uiteindelijk lukte het voor de buitenwereld de boel over te zetten.
Maar alleen zichtbaar voor mij aan de achterkant van Klinkertjes.nu is er van alles mis, de site zal op een gegeven moment weer helemaal opnieuw opgebouwd moeten worden.
Ter compensatie kreeg ik dan ook een jaar lang hosting aangeboden
Niet alleen met de website ging het niet goed, ook in ons privé leven leek alles mis te lopen, met als dieptepunt toch wel de dikkedarmkanker die manlief trof.
Nu ons leven weer in wat rustiger vaarwater lijkt te komen, ben ik mij maar eens gaan buigen over Klinkertjes.nu
Conclusie ; uithuilen en weer opnieuw beginnen.
Dat betekend de start van een nieuwe website, met een naam die voor mij een bijzondere betekenis heeft; Shappa.
Shappa is volgens sommige verhalen een meisjesnaam die gebruikt wordt door de Sioux indianen in Amerika, en die Rode Donder betekend.
Als (roodharig) kind kreeg ik Rode of rooie Donder als scheldnaam wel eens naar mij toegeslingerd, en natuurlijk is rood ook verbonden aan mijn politieke voorkeur.
Deze naam moest het worden, alleen een rooie kater mankeert er nog aan volgens onze oudste dochter.
Maar er wordt ook beweerd dat de betekenis van de naam Smerig betekend.
Ik weet het natuurlijk ook niet zeker, maar ik houdt mij maar vast aan Rode Donder.
Het logo van Shappa is de kop van een Vos.
Een in mijn ogen prachtig dier met een vachtkleur zoals vroeger mijn haren waren.
De Vos die overal de schuld van krijgt, en die schaamteloos bejaagd wordt, waarbij zelfs de zogende moederdieren en de welpen niet worden ontzien.
In ieder geval, voor de volgers van Klinkertjes.nu betekent het, dat over een aantal maanden alles over gaat naar Shappa.nl en voor de nieuwe volgers van Shappa.nl betekent het dat ze voor meer informatie de eerste maanden nog worden doorverwezen naar Klinkertjes.nu
Ik kan alleen maar zeggen, sorry voor al het ongemak
© Annelies

 

Zo Baas zo Hond