woensdag 4 maart 2015

Woensdag 4 maart “rustdag”

Vandaag geen ziekenhuis toestanden, en konden we eindelijk in ons hoofd eens met andere dingen bezig zijn, alhoewel er natuurlijk nog wel een aantal telefoontjes waren ivm met het ziek zijn van manlief. Vandaag is het een week geleden, dat alles begon, en net als vorige week zijn de kleinzoons bij ons. Vorige week ontwikkelde bij de oudste van de 2 zich gaandeweg een fikse oorontsteking. Vandaag zijn beiden gelukkig in goede doen. Even geen tijd vandaag om aan alle narigheid te denken. Opa is een beetje ziek geven de kleinzoons aan, en ze lijken manlief meer met rust te laten dan anders. Toch gaat alles niet aan hun voorbij. Beiden lijken veel meer van alles mee te krijgen, dan dat je dat zo in de gaten hebt, want 1 van de 2 gaat zelfs naar de gang met zijn speelgoedmobieltje om net als opa daarvoor, zo geeft hij aan, ook even met de dokter te bellen. Ook zijn ze opvallend rustig als opa even een tijdje op bed gaat liggen.. De dag vliegt voorbij, vooral de wandeling met Ulli de hond, voor beiden altijd een hoogtepunt, was nu helemaal een hoogtepunt, omdat er een Dieseltrein over het VSM spoor reed, dus de dag kon niet meer stuk voor deze 2 treinliefhebbers. Manlief had mooi even het rijk alleen en kon even een beetje bijtanken. Als onze kleinzoons door hun moeder weer worden opgehaald, en ik hun uitzwaai, voel ik opeens hoe moe ik ben, moe maar wel voldaan. Bedankt jongens dat jullie ons zonder dat jullie het in de gaten hadden, door deze dag hebben heen geholpen. Morgen gaan we eens horen wat de toekomst voor ons in petto heeft, en dan in het bijzonder voor manlief, Morgen wordt hoe dan ook, een hele spannende dag. Deze maand is het, heel bizar, de week van de Darmkankermaand, In Gelre ziekenhuis Apeldoorn is deze week een opblaasbare darm tentoongesteld, waar je door heen kunt lopen, Je kunt daar zien hoe darmpoliepen en andere darmafwijkingen eruit zien. Ook is er een stand met folders over allerlei darmaandoeningen en folders van patiëntenorganisaties.

dinsdag 3 maart 2015

Dinsdag 3 maart Start van het traject

Samen met onze oudste dochter gingen manlief en ik vanmorgen weer richting het ziekenhuis. Het begon met het prikken van bloed op bepaalde waarden, onder anderen om de activiteit van de tumor in beeld te brengen, en daarna was het door naar de MDL verpleegkundige. Wat is jullie verteld, is haar opening, dus manlief begint te vertellen, en benoemd al in de eerste woorden die hij uitspreekt het beestje bij naam. Mooi zegt ze, dat is een goede start, dan hebben wij het over het zelfde, en komen jullie niet gaandeweg dit gesprek er pas achter, dat we het over Darmkanker hebben, want zo vertelde ze, niet iedereen beseft wat er nu precies aan de hand is, na een slecht nieuws gesprek. Allereerst, vervolgde de verpleegkundige haar gesprek, het krijgen van Dikkedarm kanker is gewoonweg dikke pech hebben, iedereen kan het krijgen, en je kunt het helaas niet voorkomen, dus ga jezelf nooit verwijten maken, het krijgen van Dikkedarm kanker is gewoon pech hebben. Ondertussen kreeg manlief een grote kan met een soort van limonade aangeboden, dit was de contrast vloeistof die opgedronken moest worden om straks de organen in de buikholte goed in beeld te brengen met de CT scan die manlief aansluitend na het gesprek met de MDL verpleegkundige nog zou krijgen. Vervolgens werd er aan de hand van een kaartje met daarop het maagdarm stelsel afgebeeld precies uitgelegd, en vervolgens getekend waar de "middenmotor" zoals de specialist de tumor had beschreven, zich bevond. Van de poliepen die ook verwijderd waren verwachten ze niet echt problemen. De tumor blijkt groter te zijn dan wij dachten 5 cm lengte, nog geen afsluiting, maar het moet allemaal niet te lang duren. Want dat is natuurlijk het laatste waar je op zit te wachten, dat er een afsluiting van de darm ontstaat, want dat is een levensgevaarlijke situatie. Daarom krijgt Manlief nu ook de specialist die het eerste ruimte in de agenda heeft, en worden al gemaakte afspraken naar voren gehaald, en krijgt manlief de komende tijd met een andere specialist te maken. Even later kreeg manlief een prachtige Patiënten informatie map aangereikt,  waarin zich vragenlijsten, telefoonnummers, folders, brochures, en alle afspraken zich voor de komende tijd al bevonden, tot en met het preoperatief onderzoek/gesprek,dat zal plaats vinden voor de operatie .

Patiënten informatie map Gelre Ziekenhuizen

Het hele traject is er 1 persoon aan hem gekoppeld die alles voor hem regelt, en die ook notuleert bij het Multidisciplinair overleg, waarin aanstaande donderdag manlief besproken gaat worden Vervolgens werd er heel veel uitleg gegeven, en alle gegevens werden nog eens stuk voor stuk doorgenomen. Het is ook goed mogelijk dat manlief voor de operatie chemotherapie krijgt, of alleen maar na de operatie. of misschien beiden,of misschien ook helemaal niets. Wat vandaag wel duidelijk is geworden, is dat hij geen Stoma krijgt omdat de tumor anders dan vaak het geval is, rechts boven in de darm zit ,en een stoma in dit geval geen enkele zin heeft. in ieder geval kreeg manlief op het hart gedrukt dat hij zijn gewicht goed in de gaten moest houden, en onder gèèn voorwaarde mag afvallen. Na het gesprek met de MDL verpleegkundige ging het richting de CT scan, en dat was in een mum van tijd klaar, voor ons gevoel.. Donderdag gaat een echt spannende dag worden, want dan krijgen we de uitslag bij de MDL specialist (uitzaaiingen of niet, wel of niet door de wand heen gegroeid.) kort gezegd, is er genezing mogelijk. De operatie moet hoe dan ook plaats vinden, dat is een ding wat zeker is . Na het gesprek met de MDL specialist, is er aansluitend weer een gesprek met de MDL verpleegkundige. Maar zover is het nog niet, voor het donderdag is, duurt nog lang, ben ik bang.

maandag 2 maart 2015

Maandag 2 maart

We hebben een heel goed maar vermoeiend weekend achter de rug, Best wel veel aanloop, van kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden. Vanmorgen had ik het gevoel of er iets in mijn keel zat, zoveel gesprekken gevoerd aan de telefoon.. Nu maar hopen dat ik niemand vergeten ben. Vanavond alle blogs gepupubliceerd, die ik al wel gemaakt had van de afgelopen dagen, maar die nog steeds in concept waren opgeslagen. Manlief is behoorlijk kalm onder de situatie, maar zijn spreuk, ''Samen doen samen sterk' is even op de achtergrond geraakt. Een nieuw motto heeft hij zich nu eigen gemaakt, ' Het komt zoals het komt" We hebben ook beiden iets van, dat er nog een behoorlijke weg te gaan is, maar dat het uiteindelijk gaat goed komen. Maar vanmorgen was het toch wel weer een beetje spannend, wachtende op het het telefoontje van de MDL verpleegkundige,ook de dochters wachten vol spanning op het telefoontje. Tegen de middag werden we gebeld. Morgen krijgt manlief een gesprek over de voortgang van het traject, en aansluitend een CT scan met contrastvloeistof. We raakten beiden een beetje ontroerd, als er 's middags een Orchidee wordt bezorgd door de bloemist, namens de collega 's van het team waar manlief maar een paar maanden mee heeft samengewerkt. Er wordt zo meegeleefd, dat we er af en toe verlegen van worden. Het spijt Manlief enorm dat hij niet afscheid kon nemen van de cliënten in zijn wijk. Met ingang van vandaag is er een nieuwe wijkindeling, en de wijk waar manlief in werkzaam was wordt opgedeeld over andere wijken. Vandaag zou onze voorjaarsvakantie beginnen, niet dat we weg zouden gaan, maar dit is wel het andere uiterste. Gaandeweg de dag heeft manlief het idee dat het allemaal weer wat moeizamer gaat. Morgen voor de gesprekken en de scan is het is weer bloedprikken op Hb onder anderen. Het zou ons niets verbazen dat het HB gehalte weer aan het zakken is Gelukkig heeft onze oudste dochter aangeboden om morgen te rijden, en hoeven we daar ons geen zorgen over te maken.

zaterdag 28 februari 2015

De Achtbaan

Helllep, we zitten in een achtbaan, en ik wil er nu eindelijk wel eens uit. Ik dacht heel even dat we tot stilstand waren gekomen, maar hij gaat alweer, en eigenlijk ben ik nog niet helemaal bijgekomen van de vorige loopings. Ik wordt van het idee alleen al misselijk van angst dat we die volgende looping in gaan, of we dat nou willen of niet. Eruit springen is helaas ook geen optie of we nou willen of niet, we zullen deze (hopelijk) laatste looping moeten nemen. Wat baal ik ervan dat onze dochters en schoonzonen ook in deze Achtbaan zitten, maar als ik na ze achterom kijk, zie ik gelukkig hoewel ze allemaal behoorlijk pips zien, dat ze min of meer allemaal redelijk rechtop zitten, en naar ons toe het gebaar maken van, het komt allemaal goed, en ondertussen elkaar ook de hand vast houden. Wat een stelletje fantastische mensen ! Wat is het goed om te weten dat familie, vrienden, en onze "vage kennis" al hebben laten weten dat ze klaar staan om ons op te vangen, ook al weet ik dat sommigen van hen op dit moment ook in een soortgelijke Achtbaan zitten. Aan alle kanten van de Achtbaan weet ik dat er mensen staan, die vooral met die vorige looping ons bijstonden waar ze maar konden. Aan de linkerkant van de Achtbaan, zie ik jammer genoeg niet zoveel mensen meer staan, maar misschien komt dat, omdat ik het allemaal niet zo goed kan zien omdat er tranen in mijn ogen staan. Maar helaas we krijgen geen tijd om er lang bij stil te staan, voor ons wacht nog een zware looping. Er zit niets anders op dan; diep zuchten, het verstand op nul, en de blik op oneindig, en vooral elkaar stevig de hand vast houden, en hopen dat we straks als de Achtbaan tot stilstand is gekomen, welliswaar nog duizelend van de rit, aan onze kleinkinderen kunnen vertellen...... Ooit zaten we in een Achtbaan toen jullie nog klein waren, en dat viel echt niet mee die Achtbaan, vooral dat laatste gedeelte was moeilijk, maar Opa, Oma, Papa, Mama, tantes en ooms, maar vooral Opa hebben het uiteindelijk gered ook al heeft Opa er letterlijk en figuurlijk littekens aan overgehouden. 

vrijdag 27 februari 2015

Vrijdag 27 Februari De uitslag

Om 14.00u waren onze middelste dochter en ik al in het ziekenhuis, we waren natuurlijk te vroeg, maar het duurde wel erg lang. Even later kwam de mededeling van de verpleegkundige, dat hij nog niet goed aanspreekbaar was dus ze hielden hem nog een half uurtje langer. Maar het duurde en het duurde maar, totdat de verpleegkundige een telefoontje kreeg, en dit even later verder afhandelde op de gang. Ik kon aan haar stem horen dat ze enigzins verbaasd was, maar even later kwam ze vertellen dat het nog langer ging duren, want hij was nog steeds niet helemaal goed wakker. Willen julie koffie of wat anders, je mag ook gerust even naar beneden gaan, even een andere omgeving. Als jullie om 17.00u maar terug zijn, want dan komt de arts met de uitslag. Ik zelf ben er dan niet, maar mijn collega neemt het dan over, en zij weet ervan. dat jullie nog terug komen. Onze dochter en ik besloten om naar beneden te gaan, en daar troffen we Manlief zijn collega aan, die daar ook op familie bezoek was. Dankzij onze middelste dochter en haar is Manlief met zijn nieuwe werkgever in contact gebracht. Hoe raar kan het lopen. Ze vertelde dat er heel wat collega's maar ook cliëntten gevraagd hadden naar Manlief, maar ook geschrokken waren dat Manlief in het ziekenhuis lag. Na een half uurtje gingen onze middelste dochter en ik weer naar boven. Manlief was gelukkig weer op de kamer, en schoot even vol toen hij ons weer zag, want hij had allemaal flarden van gesprekken opgevangen over biopten en poliepen. Inmiddels was er een andere verleegkundige, want de vroege dienst was al naar huis. Ze was even verbaasd over Geert zijn reactie, maar die was alweer helemaal rustig. even later kwam de oudste dochter ook binnen, nu was alleen het wachten nog op de jongste die met de bus van Arnhem naar Apeldoorn moest komen. Omdat de arts met de uitslag zich verlaat had, was zij gelukkig op tijd om bij het gesprek aanwezig te zijn. En toen werd ons voorgesteld of we liever even in een kamertje ernaast wilden plaats nemen. Manlief werd van het infuus losgekoppeld, en zo gingen we met ons vijfjes naar de kamer ernaast..Even later kwamen de arts en de verpleegkundige binnen, en we wisten alle 5 dat dit misse boel was.. De arts nam alle tijd, gaf overal heel duidelijk antwoord op, en gaf ook aan dat hij op enkele vragen nog geen antwoord kon geven. Duidelijk was in ieder geval dat Manlief Dikke darm kanker had. Bovenin rechts in de buikholte was een zo goed als zeker kwaadaardige tumor gevonden, had en zo vertelde hij, om maar eens in voetbaltermen te spreken er is sprake van een redelijke grote middenmotor. Ook de omgeving rond de tumor was aangedaan. Verder waren er nog 2 poliepen verwijderd die door de patholoog onderzocht zouden worden. En dan ineens blijkt dat er bij heel veel gevallen van darmkanker, net zoals bij Manlief nooit vooraf problemen zijn. Geen zichtbaar bloedverlies,geen afvallen, helemaal niets van dat alles. Regelmatig wordt darmkanker bij toeval ontdekt. Manlief mocht mee naar huis en de arts zou zorgen dat er een recept voor ijzermedicatie gefaxt zou worden naar de apotheek. Volgende week maandag,wordt er gestart met een traject, en daarvoor neemt een speciale MDL verpleegkundige contact met Manlief op, om afspraken te maken voor vervolg onderzoeken. Hoe we thuis gekomen zijn geen idee. We waren er allemaal nogal gelaten onder. iedereen had het wel verwacht dat er iets lang niet goed zat. Onze dochters en ik hadden stiekem gehoopt dat het om een maagzweer zou gaan, met al die narigheid van de laatste jaren, had dat natuurlijk zo maar gekund. Terwijl we met ons allen ziten na te praten in ons huis (de oudste was al naar man en kinderen), lijkt er opeens wat te vallen in de keuken. Ulli begint aan te slaan, en een receptenbriefje dat voor het raam hing begon opeens te bewegen, alsof het zachtjes waaide in huis. We keken er allemaal vol verbazing na, pas later gingen we kijken wat er was gevallen, maar we konden niets ontdekken. A room with a view



De dag

‘s Morgens krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Middags krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Avonds krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Nachts kan ik niet slapen, omdat ik verga van de kou.


Vrijdag 27 februari 13.00u

Ik probeerde te eten maar ik kreeg bijna geen hap door de keel, en opeens moet ik een gedichtje opschrijven. het is rond !3.00u en er komt een whatsapp binnen, met de medeling “Ik ga nu”
‘s Morgens krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Middags krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Avonds krijg ik geen hap door de keel, omdat ik van je hou.
‘s Nachts kan ik niet slapen, omdat ik verga van de kou.
Snel mijn dochter bellen, kunnen we tenminste eerder naar het ziekenhuis. Nu eerst even met Ulli wandelen, want die zal het waarschijnlijk een poosje zonder ons moeten doen.