woensdag 4 december 2013

Zand, Zee & Zon

Na een een niet al te beste nachtrust, (om de haverklap wakker), een lekker ontbijtje, de laarzen aangetrokken en richting strand. Het was nog behoorlijk heiig, maar het leek steeds heldere te worden. We liepen vanaf het huis door een boslaantje richting de duinen, onderweg heel duidelijk een Groen Specht horen roepen, maar hij of zij liet zich niet zien. Opvallend zoveel Kool en Pimpelmeesjes als we tegen kwamen. Bij de duinen aangekomen, zagen we in de verte boven op een duin een prachtige Schotse Hooglander staan,en opeens stond die volop in de zon. Tegen alle verwachting in werd het mooi weer, koud maar geen wind en een zonnetje. De zee was prachtig, in de verte een paar boten, en golven met prachtige schuimkoppen..

Oostkapelle 03-12-2013

 

    Overal waren Zilvermeeuwen, en Scholeksters hun kostje bij elkaar aan het scharrelen. Zo her en der waren er ook kleine groepen Steenlopertjes druk bezig hun maaltijd bij elkaar aan het zoeken, evenals een prachtig Drieteenstrandlopertje. 

Drieteenstrandloper - Calidris-alba

Nog nooit in het echt gezien, maar wat een grappige druktemaker. Het koste me heel wat moeite om een beetje foto te maken, had ik hem in beeld, dan was hij roetz, al weer uit beeld gelopen . De drieteenstrandloper is bij uitstek een vogel die de wintermaanden aan de kust doorbrengt, en de rest van het jaar in de landen rond de Poolcirkel. En zo kon het gebeuren dat we al genietend bij het plaatsje Domburg uitkwamen. 

 Tot onze verbazing verscheen even later een Terreinwagen van de Douane op het strand. Wat die daar toch te zoeken had, geen idee, ook de boot van de Kustwacht, kwam niet eens zover van ons vandaan langs ons heen gevaren. Wij besloten in ieder geval om de zelfde weg weer terug te gaan. 1 Afslag eerder dan de weg naar het huisje besloten we van het strand af te gaan. Dat viel even tegen, wat een kuitenbijter was dat pad over het duin heen. Maar ook dit was weer meer dan de moeite waard, want toen we bovenaan gekomen achterom keken, hadden we een prachtig uitzicht. Even na dat we de duinen hadden verlaten, liepen we in een laan met prachtige bomen. Na de lunch, met de auto richting het plaatsje Veere, ook daar weer een prachtige wandeling gemaakt over de Veerse stadswallen, ook een echte aanrader. En daar dook ineens uit het niets samen met een paar Futen, en een paar Dodaars een Kuifduiker op.

Veere 03-12-2013

Op de terugweg een prachtige zonsondergang, wat wil een mens nog meer. Nu op dit moment lekker de kachel aan en op de achtergrond hoor ik het weerbericht. Morgen regen, overmorgen storm, en de dag dat we weer naar huis moeten sneeuw. Hoe dan ook over het weer vandaag hadden we niet te klagen. Vannacht hopelijk beter slapen, en morgen…. We laten ons verrassen

Oostkapelle 03-12-2013

Voor meer foto's https://anneliesnatuurlijk.nl/zand-zee-en-zon/

dinsdag 3 december 2013

Prachtplekprijs Oostkapelle

Vandaag was het dan eindelijk zover. We durfden niet te hopen, bang dat er weer iets tussen zou komen. Maar om 10.00u vanmorgen reden we de straat uit rechtsaf de Groeneweg op. In het huis van mijn schoonmoeder waren de nieuwe bewoners druk aan het klussenl. Gelukkig voor ons is het nu even de boel de boel laten, Eerbeek zal het een paar dagen zonder ons moeten doen. Nog nooit in december er tussen uit gegaan, en al helemaal niet met z'n tweetjes, (want daar kwamen wij achter, dat was alweer 30 jaar geleden). We waren ook nu niet helemaal met z'n tweetjes want op de achterbank zat vol verwachting Ulli de hond. Geen idee wat er ging gebeuren, maar hij was al lang blij, dat hij van de partij was. Wat was die prijs die ik in het voorjaar met de Prachtplek verkiezing van Staatsbosbeheer gewonnen had welkom, nu meer dan ooit. Geert had de Tomtom zo ingesteld dat we de snelwegen zouden vermijden, dus het beloofde een mooie rit te worden. En dat werd het ook, alles beter dan de snelweg. En een mooie rit was het zeker, de zon scheen, en we werden getracteerd op prachtige landschappen. Toen we 1 maal de Oosterscheldekering over waren, begonnen we al aardig in de buurt van Oostkapelle te komen. Maar eerst maakten we nog even een omweggetje naar het plaatsje Nieuwerkerk, want daar moest een straat zijn die vernoemd was naar een weth.van Klinken. En hoe kon het ook anders,ik moest daar even een foto van maken.


Nieuwerkerk Geert de ex wethouder samen met dat bord op de foto, en wie weet wat de toekomst weer brengt. Niet veel later reden we Oostkapelle binnen, en weer uit, op zoek naar de Duinbeekseweg. We hadden het al snel gevonden het huisje waar we moesten zijn. Een prachtig huisje in een bosachtige omgeving met de mooie naam 't Uusje. En tot onze grote verbazing moesten we, om de auto achter het huis te parkeren de Groene weg eerst op. Zo iets verzin je toch niet. Het huis bleek ook nog huisnummer 23 te hebben.(mijn geluksnummer).
‘t Uusje Oostkapelle



En de eerste indruk.......geweldig mooie plek. Snel de boel uitgepakt, en toen richting strand ,ongeveer 500 meter lopen. Het was al na vieren, en de zon begon al te verkleuren. En heel bijzonder, het ene moment loop je nog in het bos, het andere moment prachtige duinen en de zee. Ulli was gelijk helemaal in zijn element. We hadden geluk de ondergaande zon gaf een prachtig goudkleurig licht. 

Oostkapelle 02-12-201

Toen we weer richting het huis liepen stond heel dichtbij in de duinen, ons een ree met argusogen te bekijken.

Ree - Capreolus capreolus


Zoveel moois in korte tijd, onze week kan niet meer stuk. 's Avonds ook nog een heerlijk 5 sterren dinner klaargemaakt door chefkok Geert, met een heerlijk rood wijntje erbij, aangeboden door Staatsbosbeheer. Wat wil een mens nog meer. 


 

vrijdag 22 november 2013

Barmsijsjes

Ze zijn er weer de Barmsijsjes.
Altijd in de herfst/winter hoop ik deze vogeltjes weer te zien.
Steeds speur ik dan ook de Berken bij ons in de wijk af.
De laaste weken bevonden zich  in de rozenbottelstruiken onder de bewuste Berken, grote groepen Groenlingen, en in de buurt ook nog een paar Goudvinken maar van Barmsijsjes nog geen spoor.
Vorig jaar zelfs helemaal geen Barmsijsjes gezien.
De Grote Barmsijs-Carduelis-flammea is een wintergast uit de Scandinavische landen.
De vogels zijn niet zeldzaam, maar toch wel bijzonder als je de diertjes te zien krijgt.
Dat geld ook voor het kleine neefje de Kleine Barmsijs -Carduelis-cabaret
Deze schijnt trouwens wel af en toe wel te broeden in Nederland.
De Barmsijsjes behoren tot de familie van de Vinken (Fringillidae)
De 2 soorten zijn onderling moeilijk van elkaar te onderscheiden.
De Kleine Barmsijs oogt wat bruiner van kleur, en de lichte strepen op de vleugels vallen wat minder op.
De vogels hangen aan dunne twijgjes om zaden te eten, en zijn vooral in Berken te vinden.
Ze zijn moeilijk op de foto te krigen, en helemaal als het donker weer is.
En dat was helaas vandaag het geval.
In het voorjaar van 2011 was er gedurende een aantal dagen een mooie groep van  Kleine Barmsijsjes & Grote Barmsijsjes bij ons in de buurt aanwezig.
Op mijn melding van de waarneming kwamen toen verschillende Vogelspotters/Fotografen af.uit heel Nederland.
Zo ook een onderwijzer elders uit het land, die op een vakantiepark in de buurt verbleef, en die ik heel toevallig tegen kwam terwijl hij Goudvinken aan het fotograferen was.
Toen ik hem met de hond naderde, vroeg hij of het mij bekend was of er ergens in de buurt Barmsijsjes  waren.
Beter had hij het toen natuurlijk niet kunnen treffen, de meldster bevond zich tegenover hem.
Hij was dan ook heel blij dat ik hem de plek aanwees.
We hebben nog altijd contact via de mail.
Hij is inmiddels met pensioen, en heeft nu alle tijd voor zijn prachtige hobby.
Ik hoop dat de Barmsijsjes voorlopig  nog even blijven.
Afwachten of ze er morgen weer zijn 

Grote Barmsijs - Carduelis-flammea

 

donderdag 21 november 2013

Zorg om de zorg

Het is weer eens zover. Het is blijkbaar van alle tijden. Het kabinet wil/moet gaan sleutelen aan de zorg. Zelf ben ik jaren in de gezondheidzorg werkzaam geweest, en regelmatig kwamen er onzalige berichten uit Den Haag. Meestal schikten wij ons als verzorgende/verpleegkundige in die bezuinigingsmaatregelen. Hoe moet je als verzorgende of verpleegkundige nu gaan staken, je kunt toch moeilijk het werk gaan neerleggen. De eerste bezuiniging waar ik als leerling ziekenverzorgende mee te maken kreeg was dat op het moment dat ik mijn diploma op zak zou hebben, dat ik op straat zou komen te staan.


 Van de groep van 15 leerlingen mochten er 2 blijven. Zo kon het gebeuren dat ik met een diploma op zak een maand in de WW kwam. Maar door overal en nergens te solliciteren kwam ik uiteindelijk toch nog weer snel onder dak. Op die manier kwam ik te werken in Wolfheze in het psychiatrisch ziekenhuis, nu Pro Persona  Ik draaide daar heel vaak nachtdiensten, altijd 7 nachten achter elkaar, maar vaak veel meer. Altijd in je eentje de wacht over ongeveer 30 oudere mannen. 2 x per nacht kwam een loopwacht van een ander paviljoen je even met de ronden helpen, maar soms ook niet, omdat er geen personeel was. Maar soms waren er noodsituaties, was dat het geval dan kon je een beroep doen op het nachthoofd, die in haar/zijn eentje de eindverantwoording had over ongeveer 900 patienten, zo werden toen de bewoners/clienten genoemd. Regelmatig toch wel hachelijke situaties meegemaakt omdat je in je eentje soms geen kant op kon. Moesten er leuke dingen georganiseerd worden dan deed je dat veelal in je vrije tijd. Zelf ben ik ooit mijn halve vakantie bezig geweest om een thema dag (voor de afdeling waar ik werkte) voor het zomerfeest te organiseren, dat ieder jaar gehouden werd. Het was hard werken, maar door een groot saamhorigheidsgevoel onder het personeel lukte het meestal wel om de zaak draaiende te houden. Toch besloot Den Haag eind jaren 70 dat er bezuinigd moest worden. Dit werd ons de mensen die werkte in de zorg echt te dol. Zo onstond in samenweking met de vakbonden de actie " Help, de verpleging verzuipt" De actie riep op tot meer handen aan het bed, en het betrof een ludieke actie. Het hoofd van het paviljoen waar ik werkte was zeer actief bij de AbvaKabo, en heel erg goed in het organiseren van acties. En zo kon het gebeuren dat er een prima stiptheidsactie op poten werd gezet in Wolfheze. In het pesoneelscentrum bevonden zich op de dag van de actie allemaal personeels leden die een vrije dag hadden. Maar ze waren niet echt vrij want ze konden op ieder moment opgeroepen worden om op hun afdeling bij te springen, als de nood aan de man was. Ieder moment kon de telefoon gaan, en kwam er een Witkar (soort bestelbus op stroom) voorrijden om diegene die nodig was op te halen. De bedoeling van die dag was om de zorg volgens het boekje te gaan leveren. Niet dat dat niet gebeurde, maar om aan die verwachting te voldoen, konden wij als personeel vaak niet eens een pauze nemen. Telkens als er op enig moment personeel te kort was om goede zorg te leveren, werd dat genoteerd, en de tijdsduur werd op de minuut nauwkeurig in kaart gebracht. Er werden die dag zelfs opnamen gemaakt binnen ons paviljoen, en uitgezonden op de televisie. Aan het einde van de dag bleek dat er een behoorlijk aantal manuren te kort was. Uiteindelijk heeft die actie wel resultaat gehad. Maar op een gegeven moment moest er toch salaris ingeleverd worden. Begin jaren 80 was het weer zover. Er onstond een verschrikkelijke onrust omdat er een functiewaardering systeem op poten werd gezet. Het gevolg was dat de meesten van mijn collega's er behoorlijk in salaris op achteruit gingen, of totaal niet meer konden groeien in hun schaal. De laatste jaren worden niet alleen maar de mensen die in de zorg werken getroffen, maar nu ook de mensen die de zorg nodig hebben. Er staat van alles te gebeuren in de gezondheidszorg, en ik hou mijn hart vast. Hoe gaat dat straks allemaal uitpakken ???. Is er in de toekomst nog zorg voor mensen die zorg nodig hebben ??? Is dit de toekomst voor mensen die in de zorg werken ???

Parkeerplaats voor personeel


Dit onderstaande filmpje van Hans Gadiot. kwam ik vanmorgen tegen op facebook. Zover zal het niet komen, maar toch het gaat er allemaal zeker niet beter op worden lijkt mij. Vaak moet ik denken aan een film uit 1973, die toen veel indruk op mij gemaakt heeft. Soylent Green Soylent Green is een sciencefictionfilm uit 1973,gebaseerd op het boek Make Room! Make Room! dat gaat over overbevolking, en alle bijkomende problematiek, en het speelt zich af in New York in 2022



 
Psychiatrisch Ziekenhuis Wolfheze Boszicht Achter Eind jaren 70

Psychiatrisch Ziekenhuis Wolfheze Boszicht Voor Eind jaren 70

dinsdag 19 november 2013

Laag Soeren - Soerense Broek

Nog maar pas geleden dat Natuurmonumenten dit gebied heeft afgegraven. Eerst weilanden, en nu dit. Geweldig ! Dat beloofd wat voor de toekomst Laag Soeren - Soerense Broek

Soerense-Broek - Laag-Soeren

 

zondag 17 november 2013

Er op uit.

Vandaag weer eens ouderwets een eind gewandeld.
Nu niet in de buurt van Hoenderloo, maar in de bossen rond Eerbeek, en heel even een stukje Loenermark mee gepakt..
Het eerste gedeelte bij Camping  Coldenhove , en in de buurt van de sprengenkoppen * was het nog heerlijk rustig.
Sprengenkoppen bij Eerbeek



Maar hoe dichter we bij de Loenermark kwamen , hoe drukker het werd.
Het was nog redelijk vroeg, en andere wandelaars waren er nog niet te bekennen, maar wel veel mannen op mountainbikers.
Ik voelde mij af en toe net een grammofoonplaat of een CDeetje dat bleef hangen.
Goede morgen, goeie morgen, morgen, ...sorry !, als ik het niet zo snel in de gaten had, en bijna voor een botsing zorgde.
Aardige mensen die moutainbikers, maar af en toe is wel even schrikken, omdat je ze niet altijd hoort aankomen.
Vooral op de Loenermark aangekomen werd het even heel erg druk.
De heide op de Loenermark lag er trouwens als een plaatje  bij.

 

Heide Loenermark

In plaats dat het wat lichter begon te worden, leek het of er wat meer mist kwam opzetten, en dat gaf een mooi effect.
Toen pas viel het mij op dat op de muts van Geert zich ook allemaal vocht had afgezet.
Muts in de mist


Maar ja toen we de heide weer afgingen, en we weer meer tussen de bomen liepen, was het wat het  licht betreft echt knudde.
En dat was best wel jammer ivm fotograferen.
Toen we weer richting de sprengen liepen, zag Geert ineens een schedel tussen de bladeren liggen, al behoorlijk begroeid met mos.
Schedel Wild Zwijn


Verder waren er geen resten meer van het dier te vinden, maar de schedel moet haast van een Wild Zwijn zijn..*
Een op natuurlijke wijze gestorven dier ?
Toch wel mooi dat zo'n schedel op den duur helemaal opgaat in de omgeving.
Hoe meer we weer in de buurt van de Sprengenkoppen kwamen, hoe drukker het werd.
Volgende keer misschien toch maar weer richting het Deelerwoud, daar is het over het algemeen toch wat rustiger.
Maar hoe dan ook, het was weer eens heerlijk om samen met Geert en Ulli de hond er weer eens op uit te zijn.


* Een spreng, sprang of sprengebeek is een door mensen gegraven of verlegde beek met zodanige gegraven bronnen dat er onder druk staand grondwater aan de oppervlakte wordt gebracht. Op de Veluwe heeft het woord spreng een bijzondere betekenis, spreng wordt hier gebruikt voor een gegraven bron of sprengkop. Een sprengebeek is dan ook een gegraven beek en deze werden met name gebruikt voor de aandrijving van watermolens, voor het maken van papier en/of voor water voor de wasserijen.
Sprengen worden gemaakt door een gat te graven in de helling van een heuvel tot de grondwaterspiegel bereikt is op een plek waar voldoende waterdruk is. Uit deze sprengkop stroomt dan het bronwater eerst naar de oppervlakte en vervolgens door een kanalenstelsel naar de gewenste plek. Soms worden sprengebeken gevormd uit een complex van meerdere sprengkoppen, zoals de koppelsprengen en de heerdersprengen.
Sprengen kunnen water voeren afkomstig uit verschillende aardlagen. Er zijn daarom zowel sprengen met troebel ijzerrijk rood water ('rodolm') en sprengen met helder water. Merkwaardig is, dat veel sprengebeken rood water voeren, terwijl de bijbehorende (dieper uitgegraven) sprengekop geheel helder water voert. De afvoer van zo'n beek hangt voornamelijk af van de druk van het diepe grondwater en is daardoor tamelijk constant.
Bron ;Wikipedia

 .*19-11-2013 -  De schedel bleek inderdaad van een Wild Zwijn zijn, de waarneming kreeg de goedkeuring van de deskundigen op Waarneming.nl

maandag 11 november 2013

De eerste Grote Wintervlinder

Vanmorgen hoorde ik al van verschillende mensen , dat ze de ruiten van hun auto moesten krabben.

De eerste koude nacht had zich voor gedaan.

Enkele daken zagen er zelfs wat wittig uit.

En zoals zo vaak, na een koude nacht scheen  voor het eerst weer eens na lange tijd (voor mijn gevoel) een zonnetje .

Ineens op een lantaarnpaal in de zon, ontdekte ik een prachtige Grote-wintervlinder (Erannis-defoliaria).

Vorig jaar in de herfst/wintermaanden, maar 2 Grote Wintervlinders in totaal gezien in Eerbeek.

Ik heb in februari van dit jaar toen een blog geschreven, over het feit dat er in die periode toen zo weinig nachtvlinders waren.

Ik had toen heel sterk het idee dat dat kwam, door de bestrijding van de Eikenproccessierups ,door de gemeente Brummen  met gif.

Dit is de link naar het blog Waar zijn de wintervlinders gebleven in Eerbeek

Maar opeens was daar in mei het bericht dat de gemeente niet meer actief de Eikenprocessierups ging bestrijden  Regiobode Online

Wel heel opvallend , want het is niet alleen deze Grote Wintervlinder, die ik gezien heb, maar ook al verschillende Kleine Wintervlinders, Herfstspanners, en Jeneverbesspanners.

Hopelijk is dit de eerste van vele Grote Wintervlinders.

Grote wintervlinder – Erannis defoliaria