De tijd tikt maar door !

Waar is de zomer toch gebleven.
Ik heb het allemaal niet meer mee gekregen.
De vogels hebben elkaar voor de grote trek weer gevonden.
Ook het burlen van de Edelherten is weer begonnen.
De herfst kleurt de bladeren al bijna rood,
ik huil van binnen maar houdt mij groot.
Een nacht ging voorbij, maar er was geen rust.
nu zie ik je daar liggen, volkomen uitgeblust.
Gestreden heb je, maar nu is het goed,
Het zijn de ogen van de mensen om je heen die je steeds zoekt.
Sorry zeg je ik kan de mijne niet openhouden.
Jullie gaan toch niet weg, kan ik daarop vertrouwen.
Voor even praat je weer honderd uit,
Voor wat dat betreft, is je boek nog lang niet uit.
Een prachtig boek met mooie verhalen,
op zo’n moment lig je echt te stralen.
Sorry maar we moeten nu echt weer gaan.
zodat je even kunt slapen gaan.
Maar morgenvroeg zijn we weer terug.
Gelukkig zeg je, dat is alweer vlug.
Doe de groeten aan iedereen,
zorg goed voor jezelf en blijf op de been.
Buitengekomen denk ik hardop.
Misschien is ze morgen gewoon weer op.
Maar ik weet dat ik mijzelf voor de gek zit te houden,
en dat we haar niet eeuwig bij ons kunnen houden.
Helaas de tijd staat niet stil maar raast voorbij als een trein.
De toekomst kan morgen het verleden zijn.

Te Koop Mezenlaan 99, Dieren

                     Te Koop

              Mezenlaan 99, Dieren

                                             € 124.000 k.k.

Stilstaan.

Het leven staat voor mijn gevoel een beetje stil, of is alles in een stroomversnelling terecht gekomen ?
Ik weet het niet.
Ik wil van alles doen, maar voor mijn  gevoel kom ik tot niets.
Toch is er veel gebeurd, en heb ik heel veel gedaan.
De herfst komt eraan, raar !
Gisteren was het nog meer dan 30 graden.
Voor het eerst sinds lange tijd is er weer regen gevallen, en het ziet er buiten somber uit vergeleken met gisteren.
De ruimte waar in ik mij begeef is echter gevuld met een warm licht.
Er is stilte, naast mij ligt een groot opengeslagen boek, waarin met prachtig handschrift allemaal namen geschreven staan.
Het zijn de namen van mensen die overleden zijn.
Het boek is behoorlijk dik , en er staan heel veel namen in.
Ik blader er heel voorzichtig in, en kom opeens tot het besef, dat binnenkort ook de naam van mijn schoonmoeder daar in zal staan.
Wegwezen, is het enige dat ik nog kan denken.
Als ik de trap afloop, zie ik dat de grote kaars in de hal uit is.
Gisteren brande die opeens.
De kaars bleek te zijn aangestoken, omdat er die dag een gast die in het huis verbleef, was overleden.
Vanuit de huiskamer hoor ik de stem van mijn schoonmoeder.
Ze verteld honderd uit over vroeger.
Ze wil nog zoveel dingen doorgeven aan haar kinderen
Maar de tijd is bezig haar in te halen.
Ze lacht maar haar ogen staan vermoeid.
Kopje koffie ? vraagt een gastvrouw aan mij,.
Ik ken haar nog niet dus ik stel me voor, en geef gelijktijdig aan dat
Ik ook zelf wel mijn koffie wel in kan doen.
Nee hoor geen sprake van, ga lekker zitten is het antwoord.
Even later wenst ze ons nog een fijne avond, en gaat ze richting huis.
Grote bewondering heb ik voor de gastvrouwen die ik de afgelopen week heb ontmoet.
Even later verschijnt de verpleegkundige die mijn schoonmoeder heeft ontvangen, nu alweer een week geleden.
Ze is er tot nu toe bijna iedere dag, ‘s morgens en ‘s avonds, meer op haar werkplek dan thuis.
Ook hier hebben de bezuinigingen toegeslagen.
Het is nog maar een week geleden dat Geert en ik de spulletjes van mijn schoonmoeder aan het inpakken waren.
Ze gaat naar de andere kant verteld ze aan haar huiskamergenoten in het verpleeghuis, waar ze een week is geweest, om na een valpartij en operatie te revalideren.
Helaas is er veel meer aan de hand, en lijkt ze na bijna een jaar het gevecht tegen een levensbedreigende ziekte te verliezen.
Een aantal van de huiskamergenoten schrikt daar behoorlijk van, en kunnen de tranen in hun ogen niet bedwingen.
Met de andere kant bedoelde mijn schoonmoeder het Hospice, en iedereen weet bijna wat dat betekend als je daar naar toe gaat.
De verwachting is dat je binnen 3 maanden komt te overlijden.
Het was haar weloverwogen keuze om naar de Hospice te gaan, en het lijkt een goede keuze.
Het geeft haar een gevoel van veiligheid en rust.
Als we afscheid van haar hebben genomen om naar huis te gaan, komen we weer langs de kaars in de hal.
Heel even vraag ik mij af wanneer de kaars weer zal branden, en of dat voor mijn schoonmoeder zal zijn.
Ik hoop dat dat nog ver weg is , eigenlijk wil ik er nog niet te lang bij stilstaan.
Morgen is er hopelijk weer een dag.

Hospice

De Postcodeloterij

En toen hadden we opeens een fiets gewonnen, bij de Postcodeloterij.

Postcodeloterijfiets

 

Winterswijk Parel in de Achterhoek

Winterswijk: dorp met stadse allure Achterhoekse parel http://www.telegraaf.nl/reiskrant/article21824389.ece

Teken besmet

Nieuwe bacterie in vier procent van Nederlandse teken http://www.natuurbericht.nl/?id=11203

Schapenteek – Ixodes ricinus

 

2 paar voetjes

Vorig jaar deze tijd, waren we in afwachting van de geboorte van onze kleinkinderen.
Want dat het om een tweeling ging, dat wisten we al een tijdje.
Onze dochter had weken in het ziekenhuis gelegen, maar de laatste weken mocht ze thuis doorbrengen.
Met 1 van de laatste controles werd besloten dat het tijd was dat de kinderen geboren zouden worden.
Zo kon het gebeuren dat wij, manlief en ik, de volgende dag vol verwondering de kleine gerimpelde voetjes van onze jongste kleinzoon Koen aan het bewonderen waren.

Een kleinzoon met alles er op en aan, zoals dat zo mooi dan heet.
Een half uur later stond ik met prikkelende tranen in mijn ogen naar de voetjes van onze oudste kleinzoon Daan te kijken.
Helemaal ingespalkt om alle bedrading goed op de plaats te houden, en nog kleiner dan de voetjes van zijn broertje.

 Maar na een aantal spannende dagen mocht onze oudste kleinzoon de couveuse uit, en van de intensive care af, en lagen beide broertjes voor het eerst bij elkaar sinds de geboorte.
Nog een aantal dagen later mochten de broertjes met hun ouders naar huis.
De beide broertjes lagen vanaf het moment dat ze weer thuis waren weer bij elkaar .
Toen viel pas goed op dat Daan een stuk kleiner dan Koen was.
Maar dat ze weer samen waren deed hun goed, en vooral Daan begon al snel met een inhaal slag. Nog steeds net ietsje kleiner dan zijn broertje, en iets lichter, nog net met alles een fractie later,
Wij zien nog steeds de verschillen, maar de buitenwereld al lang niet meer.
Vandaag nog maar weer eens even het Blog gelezen van 25 augustus van vorige jaar, geschreven een aantal dagen na de geboorte van de jongens……..Blog ; oma worden, oma zijn. waarin ik schrijf, dat de zorgen op dat moment nog even de overhand hebben, maar dat we strakjes hand in hand lopen.
Inmiddels zijn beiden druk bezig met de wereld om hun heen aan het ontdekken, en lijkt het niet lang meer te duren, voordat de eerste stappen zelfstandig zonder steun worden gedaan.
Nu nog vinden ze het heerlijk om vastgehouden te worden met het lopen.
Het zal niet lang meer duren, dan lopen manlief en ik inderdaad hand in hand met onze kleinzoons.
Heel af en toe vraag ik mij nu wel eens af , hoe lang het nog zal duren, dat die 2 paar voetjes het op een rennen gaan zetten, en ik het nakijken heb, omdat ik ze niet meer bij kan houden.

 

 

Maar bovenal is het gevoel, dat wij zoveel  geluk hebben, dat wij het opgroeien van onze kleinzoons zo van dichtbij mogen meemaken.