Geluk moet je hebben !

Maandagmorgen, ik werd wakker,en gelijk bekroop mij een onbehagelijk gevoel. Al snel wist ik het weer,de volgende morgen naar de tandarts. De derde tandartsweek was in gegaan, daarna nog 1 week te gaan. Een aantal van mijn kiezen bleken er slechter aan toe te zijn dan met het blote oog waarneembaar. Waarschijnlijk is mijn medicijn gebruik daar debet aan, maar ja, een keuze om die te laten staan heb ik niet . Dan overleven waarschijnlijk mijn kiezen, maar dan leg ik zelf het loodje . Twee, mogelijk drie, zijn niet meer te redden, dus dat is trekken geblazen, en omdat ik bloedverdunners gebruik, gaat er maar 1 per keer getrokken worden. Nummer 1 ging er redelijk uit, en met 2 kleine hechtingen erin was het allemaal redelijk te doen. Maar de week erop met nummer 2 ging het helemaal mis, die moest er in stukken uit gehaald worden. Maar goed, de tandarts heeft mij een rit naar de kaakchirurg kunnen besparen, maar het kostte wel de nodige tijd, zodat ik er de oorzaak van was dat de wachtkamer behoorlijk vol raakte. In verband met eventuele nabloedingen moest ik nog wel even een tijdje in de wachtkamer blijven zitten voor het geval dat. Na nog een tijdje in de wachtkamer te hebben gezeten, mocht ik naar huis, 1 kies armer en 3 hechtingen rijker. Maar ondanks dat het herstel redelijk ging, was ik er die maandagmorgen niet gerust op . Geert stelde dan ook voor om die middag een stukje te gaan wandelen op de heide. De voorbereidingen voor de fractie vergadering had hij al helemaal klaar, en daarom leek het hem wel goed om even afleiding te zoeken. De jongste dochter had ook wel zin om mee te gaan, dus zo gezegd zo gedaan. Het was die dag best wel lekker weer, niet te koud of te warm, maar op de heide bij Hoog Buurlo stond een straffe wind, daarom besloot ik ook mijn dikke vest aan te houden. Nog had ik het koud, dat terwijl dochter en manlief vrolijk met ontblote armen rondliepen. Er vlogen redelijk wat libellen en vlinders rond, nou ja vliegen, ze werden eerder overal neer gekwakt door de wind. Jammer want een foto maken werd zo wel heel moeilijk. Maar toch die middag nog wel mooie foto’s kunnen maken van een Roodborsttapuit, in dit geval een vrouwtje. Verder niet erg veel vogels gezien, maar toch was het volop genieten. Doordat Geert last van zijn voet kreeg besloten we een korte route terug naar de auto te nemen. Nadat we rechts van ons een vennetje hadden gepaseerd, en even stil bleven staan om naar de Boerenzwaluwen te kijken, moesten we even later aan de kant voor een bestelautootje met daarin een natuurfotograaf(dit maakte de afbeeldingen en de tekst op de auto ons duidelijk). Hierdoor kwam het dat onze dochter iets achterop liep. Ze riep mij op een gegeven moment dat er een beest over de weg liep. Zij dacht in eerste instantie dat het om een Lieveheersbeestje ging. Bij haar aangekomen zag ik gelijk dat het om een spin ging, en wel een heel bijzondere spin. Onze dochter natuurlijk de Hemel in geprezen, maar zij was alleen maar blij dat ze de spin niet op haar kamer was tegengekomen. Wat een prachtige spin, die Lentevuurspin, ook wel Lieveheersbeestjesspin genoemd. Ik had wel eens een foto gezien van de Lentevuurspin, maar dat ik ooit de spin nog eens in het echt zou zien, daar had ik nog niet eens op durven te hopen. Een zeldzaam beestje dat ook nog eens alleen op de Veluwe voor komt. Deze spin betrof een mannetje , de vrouwtjes zijn zwart, en leven voornamelijk in hun holletje onder de grond, die zie je dus al helemaal nooit. Dit mannetje was was waarschijnlijk op zoek naar een vrouwtje. Na een paar foto’s gemaakt te hebben heb ik voor alle zekerheid de spin toch maar even geholpen en de zandweg over gezet. Daar los gelaten in de vegetatie. Voor het zelfde geld was die natuurfotograaf weer over de zandweg terug komen rijden, en dan was het einde verhaal voor de spin(wat zal die man balen als hij ooit te weten komt waar hij langs is gereden). Thuis gekomen voor alle zekerheid toch maar even gekeken naar informatie over de spin, ook al wist ik het zo goed als zeker. In ieder geval; de tandarts was de rest van de dag vergeten en uit mijn hoofd. Helaas, de dag erop slaagde de reddingspoging van kies nr.3 niet. Mijn voorgevoelens waren juist geweest. de wortelkanaal behandeling moest halverwege de behandeling gestaakt worden. Voorzien van een noodvulling kon ik naar huis en moest ik de volgende dag terug komen om de kies alsnog te laten trekken. Nog 1 tandartsweek te gaan. Voorlopige stand; 3 kiezen armer(en dan heb ik het nog niet eens over de rekening). Nu maar hopen dat de rest wel is te redden, en dat ik de komende jaren ook geen valpartijen meer meemaak. Dat was in mijn geval niet echt bevorderlijk voor mijn gebit. Wat dat betreft kun je maar beter in de natuur rondlopen want daar is het over het algemeen zachter vallen dan op het asfalt. In ieder geval hoop ik dat mijn gebit er weer een tijdje tegen kan en dat de halfjaarlijkse controle weer voldoende zal zijn. Maar hoe dan ook, ik heb hem gezien……………. de Lentevuurspin.

Lentevuurspin – Eresus sandaliatus

 

De paden op de lanen in……..

Wij(Geert en ik) zijn tegenwoordig aan de wandel. Hele stukken bos en heide worden door ons verkend. Als het niet al te warm weer is gaat Ulli, de hond, mee en af en toe zijn we in het gezelschap van onze jongste dochter. Hoe raar kan het allemaal lopen. Jaren lang in mijn uppie zo goed en kwaad als het ging alleen maar in de wijk waar wij wonen rond gelopen. Natuurlijk wel altijd in gezelschap van de hond, en de laatste jaren ook altijd de camera om de nek. Als de tijd en de mogelijkheid er was zette Geert mij af bij het Alba(gat)plas een voormalige zandafgraving in de buurt van Apeldoorn dat nu een ,een prachtig stukje natuur is. Of hij bracht mij naar de Leuvenheimse beek in de buurt van Brummen. Op die plekken was en is het altijd genieten voor mij, altijd is er wel wat te zien. Zo kon het bij de beek zomaar gebeuren dat ik terwijl ik daar aan de kant zat, er een Ringslang kwam aanzwemmen, en dat die de oever opging vlakbij de plek waar ik zat. Ik durfde me nauwelijks te bewegen, bang om de slang te verstoren. Uiteindelijk na een aantal foto’s te hebben gemaakt, ben ik zo voorzichtig mogelijk weggeslopen, omdat ik het zitten niet meer vol kon houden. Een bunzing, een eekhoorn, reeen en zelfs edelherten heb ik daar in de buurt gezien, maar helaas tot mij grote spijt nooit een vos. Een ander dier dat ik in ieder geval in de buurt van de beek nooit zou tegenkomen, en de laatste jaren sinds ik het fotograferen weer heb opgepakt ook niet meer ben tegen gekomen, was het wilde zwijn. Woon je notabene midden op de Veluwe, en nog geen wild zwijn op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. En dan opeens begin november vorig jaar staat je leven op de kop, en kom je helemaal nergens meer, maar op de 1 of andere manier doet dat het er ook niet meer toe. En Geert maar grappen dat hij alleen maar naar het ziekenhuis ging om te fietsen, en zeker niet de bedoeling had om daar te blijven, maar helaas voor hem dacht de Cardioloog daar heel anders over. Het verstand gaat op nul en de blik op oneindig, en je hoopt,en je maakt er het beste van samen met je kinderen. Nu, een half jaar later, hebben we samen al heel wat kilometers gelopen met z’n beiden. In het kader van de revalidatie moest Geert meer gaan bewegen. 2 x in de week fysiofit, en in Geert zijn geval “wandelen”. Wij zijn niet een ideale loopcombinatie, want Geert loopt vele malen sneller dan ik loop, en ook komt daar nog bij dat ik herhaaldelijk even een foto moet maken, als ik een vogel of iets anders zie, maar we genieten allebei met volle teugen. En zo gebeurde het toch nog weer heel onverwachts,(al hoewel Geert al een vermoeden had dat ze in de buurt waren)dat we opeens met wilde zwijnen oog in oog stonden. Een aantal volwassen dieren met hun jongen bevonden zich naast het bospad., waarop wij liepen. Onze jongste dochter die met ons meeliep zou ze nog bijna voorbij lopen, maar gelukkig konden wij haar net op tijd waarschuwen. Op het moment dat de groep het bospad wilde oversteken , kregen ze ons pas in de gaten. 1 van de moederdieren stond even oog in oog met onze dochter, gromde wat en besloot vervolgens om in alle rust, samen met haar jongen, het pad over te steken. Op dat moment kon Ulli onze hond zich niet meer stil houden, hij begon luidkeels te piepen, de terriër in hem ontwaakte. Helemaal vol over deze ontmoeting vervolgende wij het pad, om ze vervolgens een eind verderop weer tegen te komen. Op zo’n moment kan je dag dan niet meer stuk. Nog geen week later zagen we weer een grote groep volwassen dieren met jongen. Vandaag zijn wij voor het eerst op de grote zandverstuiving bij Kootwijk geweest (Kootwijkerzand). Een prachtig indrukwekkend gebied. Je voelt je bijna alleen op de wereld. Het gebied heeft wel wat weg van het decor van”Once upon a time in the west “een woestijn maar dan zonder cactussen en schedels van dieren, en ook de temperatuur van vandaag leek er totaal niet op, want die was de hele dag nog niet in de dubbele cijfers gekomen. Nog maar net op de zandverstuiving aangekomen landde vlak voor ons, in een boom, een prachtige Tapuit man (vogel), die er even het gemak van nam. De wandeling was behoorlijk zwaar door dat mulle zand, zelfs Ulli de hond was na afloop helemaal totaal loss, maar die heeft aan de lange riem ook heel wat meer meters gemaakt. Op die zandverstuiving voel je je ineens zo nietig, en ineens realiseer je dan, dat dit hele wandel gebeuren een jaar geleden niet mogelijk was geweest. Als Geert zijn gezondheid hem een half jaar geleden niet in de steek had gelaten, dan hadden wij zo’n wandeling als vandaag nooit kunnen volhouden.

Wat dat betreft is de uitspraak van Johan Cruiff hier van toepassing………………… …….ieder nadeel heb z’n voordeel!

El dia de la Rosa

Oei, nog maar net begonnen met een blog, en nu al dreigt het bijhouden daarvan in het slop te raken. Maar ik had een goede reden vind ik zelf. Wat hebben we veel mee gemaakt de afgelopen tijd. Oudste dochter en haar vriend getrouwd, (een fantastische dag) en ook nog te horen gekregen dat als alles voorspoedig gaat we opa en oma worden van een tweeling. Het geluk komt ons echt tegemoet de laatste tijd. Dat was eind van vorig jaar toch wel even anders. Ineens beland je man, mijn liefste en al ruim 30 jaar mijn grote steun en toeverlaat geheel onverwacht in het ziekenhuis met hartproblemen, en je wereld lijkt in te storten. En dan merk je hoe sterk je kunt zijn, en dat je er nog eens extra bewust van bent dat je het ontzettend hebt getroffen met die drie meiden van mij ( ons), met hun partners. Gelukkig is alles goed afgelopen, er zitten wat nieuwe onderdelen in zoals Geert placht te roepen, en volgens hem kan hij weer jaren mee. En eerlijk is eerlijk, je komt er nu pas achter dat het proces bij hem al een tijdje gaande was, het is er echt ingeslopen, zo goed als hij zich nu weer voelt heeft hij zich in geen tijden meer gevoeld. En zo kon het dan toch gebeuren dat wij gisteren maar liefst 30 jaar getrouwd waren In het weekend hadden wij dit al in kleine kring gevierd, en van de kinderen kregen wij een waardebon aangeboden goed voor een rondvaart door de Biesbosch, echt een fantastisch cadeau, een wens gaat, wat dat betreft, in vervulling. Op de dag zelf( 23 april) de val van het kabinet Rutte, (opgeruimd staat netjes)een betere dag hadden ze niet kunnen uitzoeken, maar het had ook gerust eerder gemogen . En dan nog het beste nieuws van de dag, een goede uitslag van de 20 weken echo van de tweeling, niet anders verwacht, gezien de voorgaande echo’s, maar toch even een spannend moment, omdat ze nu heel gericht naar mogelijke afwijkingen gingen zoeken. 23 april, de dag, kon voor ons niet meer stuk. Het getal 23 beschouw ik altijd al als mij geluksgetal (geboren op de 23ste), vandaar dat ik ook heel graag wilde trouwen op de 23ste, en dat gebeurde dus ook op 23 april 1982. Tot mijn verbazing stond er gisteravond ineens een berichtje van Carmen uit de vriendenkring op facebook, met een foto op het nieuwsoverzicht , waarop zij te zien is met een rode roos , met de volgende tekst in het Spaans………. La Rosa de San Jordi , para toda la gente que quiero xxx Dan begin je toch een beetje nieuwsgierig te worden en dan ga je googelen, en kom je erachter dat in Spanje(geboorteland van Carmen) El dia de la Rosa (De Dag van de Roos)gevierd wordt 23 april is de sterfdag van Sant Jordi bij ons beter bekend als Sint Joris, en dat is in veel landen en zeker in Spanje een bijzondere dag. Die dag lijkt een beetje op Valentijnsdag. Historisch gezien gaven de mannen vrouwen rozen Toch leuk om er na 30 jaar achter te komen dat je wel op een heel bijzondere dag getrouwd bent, namelijk op El dia de la Rosa.

Mijn eerste fotocamera

Afgelopen week schreef mijn oudste broer een berichtje in mijn gastenboek die op de website staat, daarin herinnerde hij mij aan het feit dat ik vroeger als kind ook al in de weer was met een fotocamera, en ach, dan dwalen je gedachten weer af naar die tijd. Ik was 12/13 jaar oud toen ik mij eerste fotocamera kocht, van mijn spaarcentjes. Een camera van nog geen 15 gulden (de prijs exact weet ik niet meer). Het was een DIANA fotocamera(mijn broer wist nog welk merk het was), de filmrolletjes waren nog bijna duurder dan de camera zelf, om over het ontwikkelen en afdrukken daarvan maar niet te praten, en alles was in zwart/wit. Maar ik had het geluk dat mijn buurjongen die een stuk ouder was, in het bezit was van een donkere kamer, ook wel Doka genoemd. Gerrit (mijn buurjongen) fotografeerde zelf ook, zijn foto’s stonden regelmatig in de krant, de toenmalige Graafschapbode (Doetinchem) maar of hij nu freelancer voor die krant was, dat weet ik niet meer. In ieder geval als Gerrit zijn films moest ontwikkelen, dan ontwikkelde hij ook mijn filmpjes, helemaal voor niets, anders had ik die hobby met mijn zakgeld niet kunnen betalen. Aan modellen geen gebrek, mijn broertjes en zusje waren vooral de pineut, maar het liefste ging ik er op uit, koeien en paarden, en andere dieren op de foto zetten. Thuis kreeg ik dan vaak te horen dat dat zonde van het filmpje was, want wat had je nu aan een koe op de foto, werd er dan gezegd. Maar Gerrit nam het dan voor mij op, hij sprak zijn verbazing uit over de foto’s die ik maakte met dat goedkope toestelletje, en een enkele foto drukte hij zelfs af als ansichtkaart. Later toen ik vakantiewerk ging doen, en mij eerste geld verdiende kwam er een echte Kodakcamera. Die camera was vooral heel handig bij het maken van verslagen tijdens mijn stages in de diverse zorginstellingen. Nu kon ik voor het eerst in kleur fotograferen. Nu jaren later zijn de zwart/wit foto’s in bijna perfecte staat, maar de foto’s in kleur zijn vervaagd en roodachtig verkleurd, best wel jammer. Tot een jaar of 25 was ik best wel fanatiek met fotograferen bezig, maar daarna werd dat ineens stukken minder. Waar dat aan lag? Misschien omdat ik inmiddels was getrouwd, de oudste dochter was inmiddels geboren, ik ging parttime werken en in huis was een Practica camera waar ik totaal niet mee overweg kon. Feit is dat Geert toen het meest fotografeerde. Vanaf de geboorte van onze jongste dochter waren wij in het gelukkige bezit van een JVC videocamera. Meters film zijn er toen door mij gemaakt met die camera en zijn opvolger de Sony. En opeens was daar ook op foto gebied de ontdekking van de eeuw de digitale camera, wat een uitvinding. Jaren heeft een Sony digitale compact camera dienst gedaan. Ideaal zo’n digitale camera, bevalt een foto niet, wissen en klaar. En toen was daar de vriend van onze middelste dochter. Hij was op zoek naar een andere camera, en tegen een schappelijk prijsje kon ik zijn camera, een Canon, overnemen. Inmiddels ben ik al weer 2 camera’s verder. De eerste Canon was een beetje snel versleten, de tweede was na een valpartij van mijzelf(camera in de hand) behoorlijk van slag, dus belande die helaas al snel in de kast, raar want uiterlijk kwam die camera stukken meer ongeschonden uit de strijd dan ik zelf. De camera die ik nu gebruik, de Canon Power Shot SX30, bevalt gelukkig prima, en ik hoop er nog lang mee te kunnen fotograferen. Die camera heb ik bijna altijd bij me, dat was trouwens wel even een stap om te nemen, je hebt het gevoel dat iedereen je zit aan te gapen als je met de camera om de nek, met de hond, je rondje loopt. Gelukkig kon ik dat station snel achter mij laten, in het dorp zijn ze er inmiddels wel aan gewend geraakt. Er wordt nu niet meer achterdochtig gevraagd waarom ik hun raam aan het fotograferen ben (boom met Staartmees voor het bewuste raam), nee, nu is het meestal; wat zie je daar toch zitten, ik zie helemaal niets. Het mooiste vind ik nog dat ik nu kan laten zien wat ik allemaal ben tegengekomen, en thuis nog eens op mij gemak kan uitzoeken wat ik op de foto heb gezet, en in mijn geval is het lekker buiten zijn en genieten van al het moois om mij heen. Maar 1 van mijn eerste foto’s gemaakt met mijn allereerste fotocamera, van een roodbonte koe in Winterswijk blijft speciaal.

 

De Ooievaars

Het was volop genieten van het mooie voorjaarsweer, de afgelopen week. Overal zie je over de de bomen en struiken een waas van groen verschijnen. De katjes bloeien volop, en de eerste Hommels en Bijen komen al weer op het stuifmeel af. In de middag zijn de Citroenvlinders en de Kleine vos ook al weer volop aanwezig.Maar goed dat heeft ook wel een beetje een keerzijde, en dat is dat de hooikoorts ook weer de kop opsteekt.
Buiten is het trouwens sowieso niet helemaal veilig op dit moment,want hoe vaak de afgelopen week al bijna een Houtduif tegen mij aan is gevlogen is al bijna niet meer op 1 hand te tellen. Of ze zitten hun rivaal achterna, of ze zijn blind van liefde. En alle vogels zijn druk in de weer met het verzamelen van takjes, veertjes, mos, en de Kauwtjes verzamelen zelfs papier, maar hoe kan het ook anders in een papiermakersdorp als Eerbeek.
De Tjiffen zijn ook weer terug van weggeweest, en weer volop hoorbaar, nu is het wachten nog op de Zwartkop en de Braamsluiper, en dan zijn de zangers in de buurt weer op sterkte.
De Ooievaars van de Boerenstraat zijn ook weer terug op hun nest in de oude boom. Deze boom stond volgens mij op de nominatie om omgezaagd te worden, want hij was al van de meeste takken ontdaan, maar de beide Ooievaars hebben de gelegenheid aangegrepen om er een pracht van een natuurlijk nest in te bouwen. Het mannetje komt uit het voormalige Oost Duitsland, volgens zijn ring is hij daar in de buurt geringd, het vrouwtje is helemaal ringloos.
Het nest is wel een blikvanger, zo dicht bij een drukke straat langs het kanaal. Afgelopen week was er even een kaper op de kust, maar die werd door het stel probleemloos weggejaagd. Met de ooievaars gaat het prima zo te zien, overal in de omgeving zijn de nesten op een hoge paal bijna bezet, dat was nog niet eens zolang geleden, wel eventjes anders. Toen de kinderen nog klein waren fietsen wij vaak richting Hall daar stond een Ooievaarsnest die ieder jaar bewoond was (voor zover ik het weet was dat de eerste in de buurt). Ieder jaar werden een aantal jongen door het ouder paar groot gebracht. De jongen kwamen dan ook aan eten niets te kort want daar zorgde van Galen wel voor, de trotse eigenaar van het weiland waar het Ooievaarsnest zich bevond. Mooie momenten bij van Galen waren, als de jongen voor het eerst hun vliegpogingen deden, en toen de jongen zich aansloten bij een grote groep Ooievaars , die een tijd lang samen met de jongen in cirkels rondvlogen, en vervolgens richting de IJssel gingen.
Vroeger betekende de terugkeer van de Ooievaar dat de lente was begonnen.
De Ooievaar bracht geluk. Een huis met een Ooievaarsnest op het dak, zou beschermd zijn voor brand, blikseminslag, en andere ongelukken. Mensen wilden daarom graag een Ooievaar op hun dak hebben, daarom ook maakten veel mensen al een begin van een nest op het dak, in de hoop dat de Ooievaars daar op af zouden komen. Ooievaars zoeken hun voedsel meestal in de buurt van water, zoals meertjes sloten en moerassen,volgens de legende waren dat de plekken waar de zielen van ongeboren kinderen ronddwaalden. Een Ooievaar nam dan de ziel van een ongeboren kindje mee, en die leverde hij dan af bij de mensen die voor hem een nest hadden gebouwd. Omdat vroeger er niet openlijk over sex werd gepraat, werd er verteld aan kinderen dat baby’s gebracht werden door een Ooievaar. De kersverse moeder moest dan een poosje op bed blijven liggen omdat heel per ongeluk de Ooievaar haar had gebeten. Soms had de baby in de nek ook wel eens een rood vlekje, daarvan werd dan gezegd dat de Ooievaar daar de baby had vast gehouden(Ooievaarsbeet).

Ooievaar – Ciconia ciconia

Vandaar dat er nu nog steeds(vaak) een Ooievaar in de tuin geplaatst wordt waar een baby is geboren. Als alles voorspoedig gaat gaan wij die traditie zeker voortzetten, als de eerste kleinkinderen worden geboren.
Wel vraag ik mij nu steeds af welke verklaring de mensen gaven in de winter als er een baby was geboren, of is dat het Boerenkool verhaal.

Een Top(per)dag

Oei het was alweer een week geleden het laatste Klinkertje, ik had mij nog wel zo voorgenomen om iedere dag tenminste iets op te schrijven, maar daar komt dus weinig van merk ik nu .Aan inspiratie ontbreekt het niet, maar aan tijd , en een goede verdeling van de energie. Een rare week . De laatste tijd weer een beetje aan het klungelen met de gezondheid, allemaal niet ernstig maar toch. Ik zal blij zijn als die nieuwe medicatie zijn werk gaat doen, want ik voel mij er niet helemaal happy bij met al dat vocht vasthouden. Blij dat ik wel even uitstel heb gekregen van het trekken van 2 kiezen, als je bloedverdunners gebruikt is dit toch even een verhaal apart, en bovendien heb ik nergens last van. alleen op de foto is te zien dat het niet best gesteld is met de de kiezen. Hoe het kan weet ik niet, maar altijd als ik naar de tandarts moet , is er wel een tandartsen item op de televisie, heel frappant net of het er nog eens lekker in gewreven moet worden. Maar goed dat trekken van die kiezen zou eigenlijk afgelopen donderdag gebeuren, maar dat ging dus niet door ,omdat de tandarts zich toch beter wilde voorbereiden aan de hand van een overzichtsfoto van de gehele kaak. Ik blij!! Voorlopig wordt dat mooi over de trouwdag van mijn dochter en aanstaande schoonzoon getild. Aan het begin van de middag van die zelfde donderdag heeft Geert mij naar de Leuvenheimse beek gebracht, om precies te zijn de beek bij landgoed de Kievit. Daar heerlijk een paar uurtjes gebleven. Het was het mooiste voorjaarsweer van de wereld, met weliswaar een sterk aromatische mestlucht(de boeren waren mest aan het uitrijden)maar dat mocht de pret niet drukken. In de modder aan het begin van het wandelpad vond ik een paar voetprenten van een Das, waarvan ik wist dat ze daar moesten zitten , maar nog nooit iets van bewijs had kunnen vinden. Een eindje verderop in de struiken zat een grote groep Ringmussen. en een klein groepje Geelgorzen. 1 man Geelgors ging op een gegeven moment zo mooi vrij op een tak zitten, zodat ik eindelijk eens een mooie foto kon maken. Wat een prachtige vogels zijn het toch. In de lucht boven mij waren de Buizerds met hun bruidsvlucht bezig, en naast mij in de begroeiing gedroegen 2 Fazanthanen zich als 2 kemphanen, zich totaal niet van mij bewust . Een rij bomen verder meende ik het geluid van de Zwarte specht te horen, maar jammer genoeg niet gezien, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Toen Geert mij om ongeveer 16.00 uur weer kwam op halen, gingen wij via het Soerense Broek langs het Kanaal weer richting huis. Onderweg bij een weiland nog even een tijdje stil gestaan, omdat tegen de rand van het bos aan, een Reegeit op haar gemak stond te grazen. Toen we eenmaal op de weg langs het Apeldoorns/Dierens kanaal reden op weg naar huis, speurde ik gewoonte getrouw het kanaal af. Wilde eenden, Meerkoeten, Futen, nog meer Wilde eenden, maar ineens meen ik 2 Toppers te zien. Moet ik terug vraagt Geert, graag natuurlijk, maar geen gevaarlijke capriolen uithalen, dadelijk heb ik het mis, en zijn het “gewoon”Kuifeenden(de 2 soorten lijken namelijk op het eerste gezicht best veel op elkaar). Gelukkig kan Geert dichtbij de plek de auto parkeren en kan ik de auto uit . Al snel zie ik de 2 een eindje verderop dicht bij de kant zwemmen, en zie ik het al dat ze een lichte rug hebben, nu weet ik het zeker het gaat om 2 Toppermannen. Ik sluip naderbij ondertussen steeds een foto makend( dan heb ik in ieder geval iets van bewijs mochten ze weg vliegen). Ter hoogte van de plek besluit ik niet over te steken, stel dat ik te dichtbij kom en de vogels vliegen verschrikt weg, dat wil ik hoe dan ook niet op mijn geweten hebben. Het verkeer wat langs mij heen raast blijkt als een pracht van een camouflage te werken. ze hadden mij totaal niet in de gaten, en zwommen al met al een paar meter van mij af. Nu moest ik alleen nog maar op het juiste moment de plaatjes schieten, tussen het passerende verkeer door, en dat lukte gelukkig. Maar opeens vlogen de dieren op, niet door mij opgeschrikt, maar door een toevallige passant , die aan de andere kant van het Kanaal liep, zich nergens van bewust. Voor de 2 Toppers was de afstand blijkbaar nog niet ver genoeg tussen hen en die persoon, want als 2 torpedoboten doken ze onder water, om een eind verder weer te voorschijn te komen. Dit herhaalde zich enkele malen. Ik kon zo gauw geen ringen ontdekken toen ze opvlogen. 1 ding was voor mij door dat gebeuren in ieder geval duidelijk geworden, dit moest gezien het gedrag om 2 wilde vogels gaan. Terug in de auto, blij natuurlijk, een niet alledaagse waarneming en nog goed op de foto gekregen ook. Doordat ik er niet eerder aan toe kwam, kon ik pas laat in de avond een melding maken van de Toppers(hier in de omgeving zijn dat zeldzaamheden, het zijn toch vogels die van voornamelijk brak water houden). Ik hoopte in ieder geval dat de vogels er de volgende dag ook nog zouden zitten dan konden de andere vogelaars in de omgeving van Apeldoorn eventueel ook nog de vogels in levende lijve zien. Maar al snel viel het mij op dat de waarneming niet 1,2,3 werd goedgekeurd, en ik voelde de bui al hangen. De volgende dag kwamen de eerste mailtjes al binnen via Facebook. Ruim 12 kilometer verderop van de vindplaats van de Toppers, is er in de buurt van het kanaal een bedrijf dat handelt in onder anderen allerlei soorten watervogels. Dus al heel snel werd er verondersteld dat de vogels daar ontsnapt waren. Alles is natuurlijk mogelijk .maar het gedrag van de vogels wees daar voor mijn gevoel totaal niet op en bovendien had ik bij het opvliegen zo gauw geen ringen kunnen ontdekken. Dus ik opperde thuis de wens dat er andere vogelaars op de Toppers zouden afkomen, en dat die eventueel mijn waarneming konden ondersteunen. En mijn jongste dochter maar denken dat ik de zangersgroep de Toppers bedoelde totaal niet mij muziek, vandaar dat zij er ook helemaal niets van begreep waarom ik het toch steeds over de Toppers had. Gelukkig kwamen er de volgende dag een paar mensen(ervaren vogelaars, waaronder een waarnemingbeheerder, dat is iemand van de staf van Waarneming.nl) op de Toppers af die mijn relaas over de vogels konden beamen, en stond ik niet meer alleen in mij pleidooi, over de schuwheid van de vogels, en “mijn” Toppers werden alsnog goed gekeurd op de site Waarneming.nl. Hoe dan ook een Top(per)dag

Topper – Aythya marila

 

De zondag

Vandaag toch een beetje aangeslagen door het bericht dat we vanmiddag kregen van mijn zwager. Geheel onverwachts is zijn vader overleden. In en in triest natuurlijk, je weet dat dat lot ons allemaal een keer treft, en zeker als iemand al op leeftijd is, maar het lijkt bijna altijd te vroeg. Voor mijn zwager betekent het dat met het overlijden van zijn vader, hij en zijn zussen in 1 keer kind af zijn, omdat de moeder al een aantal jaren geleden is overleden. Voor de kinderen van mijn zwager en zus ook een heel verlies, ze hebben nu helemaal geen opa meer. Geregeld sta je even bij dat feit stil, en onwillekeurig kom je terecht bij de dag dat mijn eigen schoonvader overleed, en bij de dag dat mijn vader overleed. Waarom brengt het leed van een ander je bijna altijd weer terecht bij je eigen ongeveer vergelijkbaar leed? Maar ondanks het voorafgaande, was het vandaag voor ons toch een prachtige dag. We hebben heerlijk gewandeld in het Deeler Woud ,oog in oog gestaan met een twaalftal Edelherten(misschien stonden er nog wel meer)genoten van de vogels die overal aan het fluiten waren, en het geroffel van de spechten, en dat alles overgoten met een heerlijk temperatuurtje. De dag zou helemaal af zijn geweest als wij een Wild zwijn zouden zijn tegen gekomen, wel overal sporen, maar daar bleef het dan ook bij . Maar op weg naar huis dwalen mijn gedachten toch weer af naar mijn zus en zwager, en hun kinderen. hoe zouden zij de rest van de dag doorgekomen zijn. In het bos hadden wij het vanmiddag soms even behoorlijk zwaar, omdat de weg vrij stijl omhoog ging, maar dat alles valt natuurlijk in het niets bij de weg die mijn zus en zwager en hun kinderen de komende tijd nog te gaan hebben.

Edelhert – Cervus elaphus