Geelgors dialect

Het was al weer een tijdje geleden dat ik in mijn eentje erop uit was geweest in de natuur. Gewoon op mijn dooie gemakje lekker rondstruinen ergens in een natuurgebied in de buurt. Weken lang alleen maar met de gezondheid van manlief bezig geweest, het leek wel of er niets anders meer was. Ineens doet het er allemaal niet mee toe, en probeer je alleen nog maar te overleven, in manlief zijn geval zelfs letterlijk en figuurlijk. Vooral het wachten, de onzekerheid, de angst, het werkte allemaal heel verlammend. En dan ineens krijg je goed nieuws, er zijn geen kankercellen meer gevonden bij manlief. Dan is er blijheid, en heb je voor het gevoel het grootste geluk van de wereld, en kun je samen weer de hele wereld aan. Maar een poosje daarna, voel je pas hoe moe je bent, en ineens slaat die vermoeidheid in alle hevigheid toe, en vraag je je af waar de tijd toch is gebleven. Toen manlief in het ziekenhuis belande in de laatste week van februari was het nog winter en behoorlijk koud. Nu weken later is het volop lente, en komt het besef dat al die mooie veranderingen in de natuur langs je heen zijn gegaan. Vorige week was het een mooie middagdag, en manlief bood aan om mij ergens af te zetten. Het klonk voor mij als muziek in de oren, we pakken de draad weer op. En zo kon het gebeuren dat ik op een heerlijke middag vorige week liep rond te struinen op de Empesche en Tondensche Heide in de buurt van Eerbeek. Een prachtig Natura 2000 gebied, en waar ik al een tijdlang (Blog 14 maart 2014) niet geweest was. Het gebied is behoorlijk op de schop gegaan, heel even leken voor mij gevoel de herstel werkzaamheden verkeerd uit te pakken. Maar gelukkig,het gaat met het gebied de goede kant op. Empesche en Tondensche Heide in Brummen

Empese en Tondense Heide

Empese en Tondense Heide

Empese en Tondense Heide

Empese en Tondense Heide

Empese en Tondense Heide

Empese en Tondense Heide

Het was op die dag nog behoorlijk rustig, voor wat de vogels en de insecten betrof, maar toch had ik het geluk, dat een prachtige Geelgors man in een boom naast mij, zijn zeer bescheiden deuntje begon te zingen, en lukte het mij voor het eerst dat ik daar een filmopname van kon maken.

Geelgors – Emberiza citrinella ♂️

Vandaag kreeg ik via Youtube een mailtje met de vraag waar de opname gemaakt was, en op welke datum, dit in verband met een gezamelijk project van de Charlesuniversiteit in Praag;en een aantal andere instellingen,.onder anderen ook in Engeland en Nieuw Zeeland In dit project worden geluidsopnamen van Geelgorzen verzameld, want het blijkt dat Geelgorzen op verschillende plekken in de wereld, verschillende Dialect typen van zang hebben. Nooit geweten dat dit onderzoek bestond, wel leuk dat door deze geluidsopname wereldwijd de Empesche en Tondensche Heide in Brummen weer even op de kaart wordt gezet. In ieder geval was het een prachtige middag, en hopelijk zullen er nog velen volgen, want dat zou betekenen dat het met manlief zijn gezondheid weer voorspoedig gaat.

 http://www.yellowhammers.net/recording/view/4418
 Verschillende typen zang
 Wereldkaart met de plekken van verschillende typen zang
 

Een prachtige dag in april

Vandaag waren de Opi en Omi van onze kleinzoons 60 jaar getrouwd. Een hele bijzondere dag voor beiden, omdat ze daar niet meer op gerekend hadden. Opi en Omi zijn de overgrootouders van onze kleinzoons. Gisteren sprak ik Omi nog even, toen ik met onze kleinzoons en Ulli de hond aan de wandel was. Omi was heel nieuwsgierig of we al een uitslag van het weefselonderzoek binnen hadden, van manlief, maar dat was nog niet het geval, want die zouden we vandaag krijgen. Och wat spannend was haar antwoord, ik vind het allemaal zo erg voor Geert. Even later ging het gelukkig ook nog even over hun trouwdag. Ze vertelde dat ze een brief hadden gekregen van de koning en de koningin, en een brief van de commissaris van de koning in Gelderland. Op de dag zelf zouden ze 's middags ook nog de nieuwe burgemeester van Brummen op bezoek krijgen. Na haar een dikke knuffel gegeven te hebben, ging ik met de kleinzoons weer richting huis. Vandaag liep ik weer langs hun huis, dat nu versierd was met een boog met witte roosjes, 60 jaar wat een tijd. Even later zaten manlief en ik weer in de wachtruimte van het ziekenhuis, en weer even later liepen we voor de chirurg uit, met lood in de schoenen richting haar spreekkamer. Nog weer even later stonden we lachend een nieuwe afspraak te maken voor volgende week. Manlief is schoon zoals dat zo mooi heet, geen kankercellen gevonden in 21 lymfklieren. Manlief was de afgelopen tijd al ruim 10 kilo lichter geworden, en ik voelde mij opeens 10 kilo lichter. Geen kankercellen meer, geen chemo ! Toen we buiten stonden, viel het ons pas op hoe mooi weer het was, eigenlijk te warm voor onze dikke vesten. 9 april 2015 in alle opzichten een bijzondere dag ! Eindelijk Lente !

Een opkikkertje

Gisteren was het een week geleden, dat manlief geopereerd werd, en het gaat gelukkig best wel goed naar de omstandigheden.
Natuurlijk is het even afwachten, hoe het na woensdag gaat zonder morfine.
Weliswaar is manlief ruim 10 kilo lichter uit de strijd gekomen, en ook de goede eetlust, is nog lang niet terug, maar de gang zit er weer in. Voordat die eetkust weer terug is, gaan soms wel een paar weken voorbij schijnt het.
Overdag is hij gelukkig steeds meer op, maar hij is nog wel behoorlijk snel moe.
Maar de huisarts die gisteren op bezoek kwam beaamde onze mening, dat de morfine natuurlijk daar ook debet aan kan zijn.
Manlief viel natuurlijk dit weekend met de neus in de boter, het ontslag uit het ziekenhuis had natuurlijk niet op een beter moment kunnen komen.
Zaterdags eerst al het Nederlandse elftal, en zondag de Formule 1, met de zoon van Verstappen.
Hij genoot van de volgens hem mooie race, die hij tussen het slapen door mooi kon zien.
Het is een feit, thuis lekker in eigen omgeving herstellen en revalideren, gaat vaak veel sneller dan in het ziekenhuis.
Grote spelbreker is natuurlijk wel het weer, even een klein rondje lopen, was natuurlijk ideeaal, maar ja de regen en de wind, zijn niet bepaald gunstig voor iemand die op dit moment zo'n slechte weerstand heeft.
Bovendien is het bijna levensgevaarlijk om buiten te lopen, overal vallen op dit moment de takken om je heen, en daarvoor hoef je niet eens in een bos te lopen.
Er breekt nog wel een spannende tijd aan, maar helaas is dat niet anders, we zijn wel wat gewend de laatste jaren.

Al die mooie boeketten, kaarten, mailtjes, telefoontjes, en bezoekjes helpen je natuurlijk ook door deze tijd heen.
Wel heel opvallend, dat er in deze tijd heel veel kaarten in de bus komen met een (op)kikkertje.
Mooie kaarten met foto's van Boomkikkers, getekende kikkers, maar ook driedimensionale kaarten met kikkers.
Buiten in onze kleine vijver zijn er de echte Bruine kikkers, druk bezig om voor het nageslacht te zorgen, het leven in de vijver komt weer op gang, na maanden van winterslaap.
In e wintermaanden hebben de Bruine kikkers zich op de bodem van de vijver verscholen, terwijl alles in hun lijfje op een laag pitje werd gezet, zoals de hartslag en de stofwisseling.
Doordat de omgevingstemperatuur nu weer stijgt, worden de koudbloedige kikkers opeens weer actief.
Ik vraag mij af of door dit gebeuren de uitdrukking een opkikkertje ontstaan is.

Hoe dan ook opkikkertjes doen een mens goed, en dan heb ik het niet eens over die andere opkikker.....een borrel.

Bruine Kikker - Rana temporaria

Zetelroof

Weer thuis !

En eindelijk, uiteindelijk toch nog weer sneller dan verwacht, mochten we gisteren manlief weer ophalen.uit het ziekenhuis. Bijna was het niet doorgegaan omdat de urineblaas moeite had om weer opgang te komen. Na de verwijdering van een urinekatheter zie je dit wel vaker gebeuren. De blaas is even lui geworden, en het lukt dan vaak niet om goed uit te plassen. Het gevolg daarvan is dat er steeds urine in de blaas blijft staan, en dat wil je voorkomen, want dat is een kweekbodem voor bacteriën, met als gevolg een urineweginfectie. Onze Vage kennis wilde heel graag mee om manlief op te halen. Ruim op tijd waren we bij het ziekenhuis. We namen een rolstoel uit de hal mee, en toen ging het richting de afdeling waar manlief nog in afwachting was van het definitieve groene licht. Gelukkig werd het groene licht door de dienstdoende arts gegeven , en na afscheid te hebben genomen, van de verpleging, en medepatiënten ging het richting de liften. In de lift rukte manlief het polsbandje af, eindelijk weer buitenlucht opsnuiven. Maar zover was het nog niet , eerst moesten er nog medicijnen opgehaald worden bij de Apotheek in het ziekenhuis. Voor 3 maanden ijzertabletten erbij, medicijnen om Jichtaanvallen te voorkomen, en de morfine, die hij tot en met woensdag samen met de 8 x 500mg paracetamol nog moet slikken. Gelukkig had de verpleging het goed geregeld, en stond alles al klaar, als we nog echt de recepten hadden moeten inleveren, hadden we per recept 30 euro moeten betalen, omdat het weekend was. Onderweg viel de spanning eraf, en werd er gelachen. En onze Vage kennis heeft zo’n smakelijke lach, die ook nog eens heel aanstekend werkt, dat manlief volop zijn buik moest vast houden, om te voorkomen dat de buik ging schudden van het lachen. Heerlijk gewoon. Rond 11.00u zat manlief helemaal geïnstalleerd achter een glas thee. Nadat onze Vage kennis richting huis was gegaan, kwam even later onze oudste dochter met manlief en de kinderen binnen. Ze kwamen verse broodjes brengen, dronken even een kopje koffie mee, en even later waren manlief en ik samen met onze jongste dochter weer alleen. Nadat we een broodje hadden gegeten was manlief ook helemaal schoon aan de latten.

Gelukkig kon hij gelijk op bed gaan liggen, omdat er een bed in de woonkamer staat. En voor het eerst sliep hij weer uren achterelkaar met Ulli de hond aan het voeteneinde op het bed. Later op de middag kwam onze middelste dochter met haar vriend ook nog eventjes op bezoek. Daarna was het een beetje eten, want de trek in eten is nog niet echt aanwezig, en toen was het weer een paar uurtjes plat voor manlief. Maar toen was hij ook weer fit genoeg om de hele wedstrijd van het Nederlandse elftal te kijken, die thuis moesten spelen tegen Turkije. Ondertussen kon ik mooi alle blogs over de afgelopen weken, en die ik nog in concept had staan online zetten. Vannacht heeft manlief gelukkig ook prima geslapen. De dagen dat hij in het ziekenhuis lag,heeft hij maar 1 nacht goed geslapen, en dat was toen hij helemaal KO ging van de morfine. Naar de omstandigheden gaat het redelijk goed. Wel een beetje vertekend beeld natuurlijk, omdat hij nog steeds morfine krijgt. en ook nog 8×500 mg paracetamol. Maar door de morfine heeft hij minder pijn, en daardoor kan hij wel iets beter bewegen, en daardoor wordt alles weer wat soepeler. Hij is er natuurlijk nog lang niet, en we weten natuurlijk nog steeds niet of er nog chemo nodig is, want dat horen we pas op de eerste controleafspraak. Die afspraak krijgen we nog opgestuurd. Voorlopig is het lekker in eigen omgeving verder herstellen en revalideren.

 

Vooruitgang

Het gaat ineens veel beter met manlief, de bloeddruk is goed, en hij heeft geen temperatuur meer. De darmen zijn redelijk op gang, en hij heeft zich helemaal zelfstandig kunnen douchen. De hechtingen van de buik wond zien er rustig uit, maar ja dat zegt natuurlijk niets over de hechtingen van de Dikke darm zelf. De pijn is in ieder geval nu redelijk te doen met de morfine tabletten en de paracetamol. Het ziet er naar uit als alles goed blijft gaan dat hij morgen naar huis mag. Op deze waarschijnlijk laatste avond in het ziekenhuis, werden we in ieder geval nog even getrakteerd op een fantastische mooie zonsondergang. Hier in huis staat er inmiddels een bed in de kamer, en de slingers zijn opgehangen, Morgen gaan onze Vage kennis en ik hem ophalen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Room with a view

Bericht uit Darmstad

Vannacht heeft manlief een hele zware nacht gehad, omdat de darmen zich voor het eerst geleegd hebben. Ondanks de morfine ging dit gepaard met heel veel pijn Maar aan de andere kant is dit heel goed nieuws, want het betekend dat de darmen de draad weer hebben opgepakt. In de loop van de dag is de morfine pomp verwijderd, en nu krijgt manlief de morfine in tabletvorm. Hij heeft vandaag voor het eerst weer wat gelopen op de afdeling. maar de rest van de dag bracht hij slapende door. Geen wonder ook door zo'n zware nacht. Maar hoe dan ook er lijkt een stijgende lijn in te zitten, maar morgen naar huis gaan zoals hem voor de operatie werd beloofd, dat zie ik nog niet zo snel gebeuren, en dat geeft ook niet,als het maar goed komt.