Vanmiddag kregen we een een appje van onze middelste dochter met de
opmerking of we wel gezien hadden dat er 2 seniorenwoningen te huur
werden aangeboden in Eerbeek. Gelukkig dat ze appte, want wij hadden het
nog niet gezien !!
Er werd 1 seniorenwoning met tuin aangeboden (kwamen wij sowieso niet
voor in aanmerking), en een seniorenappartement op de eerste verdieping
bij ons in de buurt .
Wat gaan we doen ????? was de vraag van manlief, waarop ik
antwoordde, als we nu gaan reageren, dan begin maar vast met inpakken
!!!!
Hoe dan ook, we besloten om te reageren. Tot onze verbazing stonden
we gelijk op 1 . Gaat de regeling Voorrang Kleiner Wonen dan toch werken
????
Het is afwachten, dat zeker, maar nog niet eerder hebben wij
meegemaakt dat we met een reactie op een woning, op de eerste plaats
kwamen te staan. We gaan nog een paar spannende dagen tegemoet, want er
gaat iig nog een weekend overheen voor we meer weten, en daarna hebben
mensen a.s. maandag de hele dag tot middernacht nog de tijd om op de
woning te reageren .
Maar hoe dan ook, ik heb er een goed gevoel over !!
Manlief had een tijdje terug Woningcorporatie Veluwonen gebeld met een aantal vragen.
We hadden namelijk al regelmatig gereageerd op een seniorenwoning met
het label ”Voorrang Kleiner Wonen”, omdat wij daar, voor ons gevoel
toch voor in aanmerking zouden komen. Maar tot nu toe zonder resultaat.
Sterker nog, we eindigden steevast in de middelmoot.
Al snel werd het manlief duidelijk, dat hij een aanvraag moest doen
bij een verhuiscoach van de provincie Gelderland. Dus heeft manlief
vervolgens de Provincie Gelderland gebeld voor meer informatie.
Het gaat erom dat een ouder echtpaar (wij dus) verhuist van een
gezinswoning met tuin, naar een appartement. Want dat maakt dat er een
woning vrij komt voor een gezin. Maar om voor de regeling in aanmerking
te komen zouden we eerst een verhuiscoach op bezoek krijgen.
En vandaag was het zover we kregen vanmorgen de verhuiscoach op
bezoek. Het gesprek was voor ons beiden op de 1 of andere manier best
wel confronterend, maar ook heel goed.
Na de laatste crisis van manlief in december waarbij hij bijna de
trap niet meer op kon, werd voor ons heel duidelijk dat we iets anders
moesten en wilden. Ook voor mijzelf wordt het in deze woning met tuin
steeds moeilijker om (zelfstandig) alle ballen in de lucht te houden. We
willen iig voorkomen, dat we straks met een medische urgentie, hals
over kop moeten verhuizen, want dan moet je de eerste de beste woning
accepteren die op dat moment vrijkomt, en dat kan ook elders in de
Stedendriehoek zijn.
Wij willen (hoe dan ook) beiden de regie zolang mogelijk in eigen
hand houden, en dat gaat ons hier in deze woning niet lukken. Wij hebben
eigenlijk maar 1 wens en dat is een gelijkvloers appartement met lift
en balkon.
De verhuiscoach vond zonder meer dat wij in aanmerking komen voor de
regeling ”Voorrang Kleiner Wonen”. Na het gesprek met ons zou hij gelijk
zijn bevindingen delen met Woningcorporatie Veluwonen. Hoe dan ook,
wij krijgen het label, nu is het afwachten of er woningen vrijkomen die
aan de voorwaarden voldoen.
Voor nu kunnen we niets anders doen dan afwachten.
NB Aan het eind van de middag kregen we een telefoontje van
Veluwonen, dat we zelfs een urgentie hebben voor ”Voorrang Kleiner
Wonen”.
Ondanks dat het nog maar een jaar geleden was, begon manlief vooral
met het rechteroog wat waziger te zien. Stiekem hopen we erop dat het
ijzer tekort van de afgelopen maanden de oorzaak is.
Maar na de onderzoeken door de opticien, was de uitkomst toch dat manlief tegen een staar aan begint te lopen.
Het wazig zien is gelukkig nu nog te verhelpen met andere andere
glazen en een andere bril, en dat was voor manlief best wel een
opluchting .
Manlief heeft iig een leuke bril uitgezocht, dus de komende tijd kan hij, als het goed, is er weer een tijdje mee voorruit.
Maar hoe dan ook een staaroperatie komt er wel aan in de komende jaren.
Er komt een vogeltje voor in Nederland, wat je heel goed hoort, maar
nauwelijks te zien krijgt, laat staan dat je hem op de foto krijgt.
Het is een vogel die iets groter is dan een Winterkoning, roodbruin van kleur, met een vuilwitte onderkant.
Hij heeft een verborgen levenswijze, altijd in de buurt van water, in de
dichte begroeiing van de oeverzone, het zijn echte kruip en sluip
vogeltjes .
Je kunt hem herkennen aan een kortdurende harde zang, bijna explosief .
Gelukkig komt de bewuste vogel met de naam Cetti’s Zanger (Cettia
cetti), als broedvogel steeds meer voor in Nederland, dat was een aantal
jaren geleden namelijk niet het geval.
Gehoord had ik Cetti’s Zangers al vaak genoeg, en ook had ik ze al
een paar maal redelijk kunnen zien, maar een foto maken, dat is toch wel
even een andere verhaal .
Vandaag heb ik na lang wachten op 1 plek, eindelijk een Cetti’s Zanger (Cettia cetti) op de foto kunnen zetten.
Net als altijd liet ook deze Cetti’s Zanger zich prima horen, soms
kwam het geluid dichtbij vanuit de rietkraag naast mij, maar toch kon ik
hem maar niet ontdekken. Maar na een uurtje wachten zag ik een Cetti’s
Zanger onder in de rietkraag bewegen . Even later vloog hij laag over
het pad naar het riet aan de andere kant van het pad, maar daar kon ik
hem niet meer terugvinden. Maar opeens klonk vanuit de rietkraag naast
mij weer de explosieve zang, en weer vloog de Cetti’s Zanger naar de
overkant van het pad . Nu kon ik hem wel even volgen in de onderste laag
van het riet.
Ik kon wel een paar foto’s maken van een door het riet kruipende
vogel , maar nu had ik de pech , dat een toevallig passerende wandelaar
mij het zicht ontnam.
Weer was ik de Cetti’s Zanger kwijt, en omdat ik langzamerhand stalbenen
had gekregen van het lange staan, besloot ik het voor gezien te houden.
Na een klein stukje te hebben gelopen , hoor ik opeens een Blauwborst
(Luscinia svecica) zingen.
Ik zag gelijktijdig de Blauwborst ook zitten op een paal, en gelukkig zag hij mij niet .
Onverstoorbaar ging de Blauwborst door met zijn zang, wat dat betreft
kon mijn dag al niet meer stuk. Gelukkig had ik door het bewegen ook
weer wat gevoel terug in mijn benen gekregen, en daarom besloot ik toch
maar weer terug te gaan, en nog een poging bij de Cetti’s Zanger te
wagen.
Op het moment dat ik bijna aankwam op de bewuste plek, komt er opeens
vanuit een struik, een roodbruine vogel, van tak op tak omhoog
geklommen.
Het was de Cetti’s Zanger en hij liet zich eindelijk eens prachtig
bekijken, en ik kreeg zelfs de kans om een paar foto’s en een filmpje te
maken, en op het eind van het filmpje is ook nog even de zang te horen.
Bijna had ik de moed opgegeven, maar achteraf ben ik blij dat ik toch heb doorgezet.
In het Binnenveld bij Wageningen werd afgelopen zondag, aan het eind
van de middag melding gemaakt van een overvliegende Steppekievit
(Vanellus gregarius) .
Gisteren druppelden in de loop van de middag steeds meer meldingen
binnen van de Steppekievit, en ook nog eens met foto. Anders dan zijn
neefje de ‘gewone’ Kievit, is de Steppekievit in Nederland een zeldzame
dwaalgast, of doortrekker, dus ik dacht eerlijk gezegd die is zo weer
vertrokken, die ga ik never en nooit niet zien.
We hadden voor vandaag sowieso het plan gevat om de auto te pakken,
en richting Park Lingezegen in de buurt van Arnhem te gaan, in de hoop
Baardmannetjes, en Blauwborsten te zien. Alles verliep niet helemaal
volgens plan, want tot mijn grote verbazing werd de Steppekievit
vanmorgen wederom gemeld.
Dan toch maar via een omweg richting Lingezegen, want naast de
Steppekievit werd in het Binnenveld ook melding gemaakt van een
Poelruiter (Tringa stagnatilis), die ik al wel 1 x eerder had gezien in
de buurt van Deventer. Gisteren werd er ook nog melding gemaakt van een
Steppekiekendief (Circus macrourus), maar die leek vanmorgen verdwenen.
En zo gingen we op goed geluk richting het Binnenveld bij Wageningen.
Bij aankomst had manlief nog volop ruimte om de auto te parkeren op de
kleine parkeerplaats. Manlief bleef achter in de auto, en ik liep
richting een handjevol mannen die door hun telescoop aan het turen
waren.
Toen ik redelijk in de buurt van de mannen kwam, riep 1 van hen mij
toe, dat de Poelruiter mijn kant op kwam vliegen. En tot mijn grote
verbazing stond ik ineens dichtbij een Poelruiter die totaal geen oog
voor mij had, maar na zijn landing in de plas water, gelijk begon te
zoeken naar iets eetbaars.
Ik kon van dichtbij foto’s maken van de Poelruiter, en een filmpje,
dus wat dat betreft kon mijn dag al niet meer stuk. De bewuste man die
mij attent maakte op de Poelruiter, maakte ook nog snel een aantal
foto’s, en toen liepen we gezamenlijk terug naar het groepje wat iets
verderop stond. De voor mij onbekende man, ging weer met zijn telescoop
op zoek naar de Steppekievit, want die was al even niet meer in beeld
geweest . Er waren volop Kieviten aanwezig in het gebied, en heel even
werd er een Bokje (Lymnocryptes minimus) door iemand gezien, maar helaas
niet meer terug gevonden.
Opeens had de onbekende man naast mij de Steppekievit in beeld, en
mocht ik bij hem door de telescoop kijken. Toen ik ongeveer de plek
wist, had ik de Steppekievit al snel in beeld met mijn camera . Wat een
een geluk, ik kon het bijna niet geloven . De Steppekievit zat wel een
eind van ons af , maar toch …….wat een prachtige vogel , en helemaal
toen de zon ook nog eens even begon te schijnen.
Maar na een poosje getuurd te hebben, en nadat ik de onbekende man
had bedankt, toen pas had ik in de gaten hoe koud het was, op die toch
wel open en winderige vlakte. Op het moment dat ik besloot om terug naar
manlief in de auto te gaan, viel het mij op hoe druk het inmiddels was
geworden.
Wat een morgen, nooit verwacht dat ik ooit een Steppekievit zou zien,
en ook nog eens een prachtige Poelruiter van heel dichtbij. Koud maar
voldaan, gingen we richting Park Lingezegen.
In het westelijk gedeelte van Park Lingezegen was het gelukkig wat
minder koud, ook al stond er wel behoorlijk wat wind. Dat maakte dat de
Baardmannetjes zich wel lieten horen, maar nauwelijks omhoog kwamen in
het riet, om over de Cetti’s Zanger (Cettia cetti) maar te zwijgen, die
hoorde en zag ik maar heel kort. Een Blauwborst (Luscinia svecica) liet
zich gelukkig wel goed bekijken en horen, net als de Tjiftjaf
(Phylloscopus collybita).
Eind februari werd er op waarneming.nl melding gemaakt van een
Zwartkoprietzanger (Acrocephalus melanopogon) , in de buurt van de
Blauwe Kamer bij Wageningen/Rhenen.
Als het klopt, en de vogel wordt goed bevonden door de CDNA
(Commissie Dwaalgasten Nederlandse Avifauna) dan zou dit de 3e voor
Nederland zijn. Normaal gesproken bevinden Zwartkoprietzangers zich het
gehele jaar door in Zuid-Europa in de buurt van Middellandse Zee.
De dagen na de vondst van de Zwartkoprietzanger was het behoorlijk
druk op de Grebbedijk in Rhenen. Op 4 maart op een mooie zonnige middag
gingen wij er ook heen . Manlief bleef in de auto zitten, en ik liep
naar de plek toe . Gelukkig was het op dat moment nog niet zo druk, maar
dat veranderde snel . De Zwartkoprietzanger heb ik toen uitstekend
gehoord, maar never en nooit niet gezien.
De afgelopen week zijn we nog een keer geweest, toen de zang gehoord
van de Zwartkoprietzanger, en de bewegingen onder in het riet gezien van
de vogel, maar daar bleef het bij . Het was toen behoorlijk koud daar
op die dijk, en er stond behoorlijk wat koude wind. Maar hoe dan ook
het was wel de moeite waard, ik heb een mooie Zeearend, en een Havik
zien overvliegen, en volop Cetti’s Zangers horen zingen.
Voor mijzelf had ik het besluit genomen om er niet meer naar toe te
gaan, maar het bleef kriebelen. Vandaag besloot ik toch te gaan voor een
herkansing, een zichtwaarneming, en misschien wel een foto.
Aangekomen op de dijk was het nog vrij rustig, en eerlijk gezegd heb
ik mij geen moment verveeld. In de verte kwamen groepen Kraanvogels
over, en ook de Havik kwam liet zich weer zien. Ik zag Staartmeesjes, en
een IJsvogel, en op verschillende plekken hoorde ik de Cetti’s Zangers
weer zingen. Een eind verderop liet een Groene specht zich ook een paar
maal horen.
Geleidelijk aan werd het wel wat drukker op de dijk, ook wel fijn,
want nu konden meerdere ogen naar beneden in het riet turen, en meer
kans op een zichtwaarneming.
En eindelijk na een tijd wachten kwam vandaag mijn wens uit, en de
wens van velen met mij. Op een gegeven moment liet de
Zwartkoprietzanger zich op momenten weer kort horen, en opeens kwam hij
heel even een klein stukje omhoog vanuit het riet. Ik heb hem (al was
het kort) goed kunnen zien, maar een foto is helaas niet gelukt, want
een arm van iemand anders ontnam mij op dat moment het beeld . Het is
helaas niet anders geen foto, en niet op bewegend beeld, maar ik heb hem
wel gezien .
NB 14 maart is de Zwartkoprietzanger voor het laatst gezien en op 15
maart voor het laatst gehoord. Helaas geen herkansing meer, moeten we
toch een keer naar Griekenland, grapte ik tegen manlief.
Horen is scoren ! Zwartkoprietzanger – Acrocephalus melanopogon Rhenen – Hoornwerk aan de Grebbe Grebbedijk (Utr.)
Een Oehoe, de grootste uilensoort in Nederland bevind zich al een
tijdje in de buurt van Zwolle. Maar tot aan vandaag liet ik dat mooi aan
mij voorbij gaan . Te veel mensen daar, te druk wat mij betreft.
Maar vandaag toch maar de stoute schoenen aangetrokken, voorzien van een
paraplu, en regenjas ging het met de auto richting Zwolle.
Het weer was er niet naar voor mooie plaatjes, het was bewolkt en
regenachtig, dus ik gokte erop dat er niet veel mensen daar aanwezig
zouden zijn.
Er stonden een aantal Mammoetbomen (Sequoiadendron giganteum) bij
elkaar midden in het park/bos, wat een geweldige bomen zijn dat toch,
van wel 37 meter hoog, en een omtrek van ruim 5 meter . Ik had nog nooit
op 1 plaats er zoveel bij elkaar gezien.
Gelukkig zat de Oehoe daar niet in .
Naar even gezocht te hebben vond ik de Oehoe wel, of beter gezegd er
stonden een paar mensen in de buurt van een hoge boom naar boven te
kijken. Heel hoog in die boom (gelukkig geen Mammoetboom) wat verscholen
achter takken ontdekte ik de Oehoe ook .
Het was gelukkig op dat moment droog, maar de Oehoe vond het nodig om
de tijd zo veel mogelijk slapend door te brengen. Zo nu en dan ging er 1
oog open, maar dat was het dan ook .
In de buurt van de boom was wel van alles te zien en te horen, vooral
Staartmeesjes lieten zich regelmatig even horen. Een klein formaat
Bruine kikker begaf zich op de stam van een boom, omringd door heel veel
Wilde narcissen, en Bosanemonen.
Het begon na een tijdje weer zachtjes te regenen, en daardoor leek er
in de boom wat leven in de brouwerij te komen, want de Oehoe begon het
verenpak uit te schudden en te poetsen .
Een onvoorzichtige Eekhoorn die in de buurt van de de Oehoe kwam,
trok even zijn/ haar aandacht, maar die had geluk dat de Oehoe op dat
moment het te druk had met zijn verenpak in orde te brengen.
Daarna was het weer rust in de boom , en ik besloot (inmiddels had ik
het behoorlijk koud gekregen) weer richting de parkeerplaats te gaan.
Zo werd een regenachtige dag toch nog een onvergetelijke dag .
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)