donderdag 15 februari 2024

Vanaf Apeldoorn via Deventer naar Nunspeet.

Vandaag moest manlief al bijtijds bloedprikken in het ziekenhuis in Apeldoorn. Gelukkig ging dat allemaal zonder problemen.

Daarna ging het richting de Velduilen in de buurt van Deventer, waar helaas niet erg veel te zien was. Het regende ook behoorlijk op dat moment, en dat was ws de oorzaak dat de Velduilen het lieten afweten.

Maar volgens de weerapp zou het met een half uurtje droog worden, en daarom besloten we daar gewoon te blijven wachten, in de hoop dat het droog zou worden, en de Velduilen de jacht zouden inzetten.

En zoals we hadden gehoopt, gebeurde ook, rond 11.30u lieten de Velduilen zich zien aan beide kanten van de weg. 1 Velduil was volop aan het jagen , en de andere kwam tot onze grote verbazing op een tak in het gras voor onze neus zitten.

De Velduil keek ons recht in de ogen aan, het was of hij of zij dwars door ons heen keek, met die prachtige doordringende gele ogen. We werden er bijna een beetje verlegen van.

Op een gegeven moment vond de Velduil het genoeg, en begon hij of zij met de jacht, een paar seconden later was de Velduil verdwenen achter de dijk .

Daarna ging het door naar Nunspeet, waar al een aantal dagen een groepje Pestvogels zich bevonden. Bij aankomst waren er helaas geen Pestvogels te bekennen. Er liepen nog een paar mensen te zoeken naar de vogels, maar helaas de Pestvogels lieten zich niet zien. Maar geduld is zoals (bijna) altijd een schone zaak , want na een kwartier wachten , meende ik toch het geluid te horen van een Pestvogel . Even later ontdekte ik hem ook in een boom, maar helaas vloog hij weer weg. Na nog een minuut of 10 wachten, kwam er een groep vogels aangevlogen , die met z’n allen in een boompje gingen zitten, het waren maar liefst 10 Pestvogels.

Het was alweer een aantal jaren geleden (2017) dat ik Pestvogels had gezien (weken lang bij ons in de wijk in Eerbeek), dus ik was blij dat het groepje zich liet horen en zien.

Manlief kon vanaf de parkeerplaats, vanuit de auto met verrekijker, de groep gelukkig ook goed bekijken .

Wat een topdag vandaag !

 

Pestvogel – Bombycilla garrulus

Velduil – Asio flammeus

Velduil – Asio flammeus

 


 


 

dinsdag 30 januari 2024

Het Sallandse Korhoen

 

Vandaag zijn we speciaal op pad gegaan voor het Korhoen, of eigenlijk moet ik zeggen dat ik alleen op pad zou gaan, want manlief kan helaas het wandelen nog niet aan.

Het Korhoen komt alleen nog op de Sallandse Heuvelrug voor . Vroeger kwam hij als broedvogel ook voor in de provincies Drenthe, Friesland, Brabant en Gelderland. Begin jaren 80 verdween het Korhoen geleidelijk aan in die provincies.

Eerlijk gezegd heb ik nog nooit een Korhoen gezien, en het is maar de vraag of ik er vandaag 1 ga zien, maar ja voor mijn gevoel is het nu of nooit.

Want het is maar de vraag of de Korhoenders het op de Sallandse Heuvelrug vol gaan houden, want het schijnt nog steeds niet echt goed te gaan  ondanks de uitbreiding met Zweedse Korhoenders.

Hoe dan ook manlief heeft mij op een parkeerplaats (alleen voor mensen met een vergunning) uitgezet, en zelf is hij toen op een parkeerplaats een eind verderop gaan staan, want de was .

Na een tijd gelopen te hebben, kwam ik op een plek terecht waar nog een paar mensen stonden, net als ik hoopten zij ook om een glimp van een Korhoen op te vangen.  We hadden een prachtig uitzicht over een mooi dal, met naaldbomen en stukken heide, niet toegankelijk voor mensen. Het pad waar wij stonden zou per 1 februari ook worden afgesloten .

Ik besefte mij dat ik wel enorm veel geluk had gehad, dat wij juist vandaag hadden besloten om richting de Sallandse Heuvelrug te gaan.

Het was een kwestie van veel geduld en geluk hebben. En geluk hadden we, want opeens zagen we een vogel in de verte vliegen, en die leek te landen in een Denneboom. Maar het duurde even voor de vogel zichtbaar werd voor ons . Het bleek een Korhoenderhaan te zijn die op zijn gemak begon te eten van de dennennaalden (het Korhoen is in staat om dennennaalden te kunnen verteren).

Na een tijd daar te hebben gestaan , kwamen er nog een paar mensen bij. We hadden natuurlijk stille hoop dat het Korhoen nog wat dichterbij zou komen, maar dat zat er niet in. De vogel ging nog wel in een andere boom zitten, maar dat was niet echt dichterbij.

Ik was eerlijk gezegd al lang blij dat ik voor het eerst in mijn leven een Korhoen had gezien.

 

Korhoen – Lyrurus tetrix

Korhoen – Lyrurus tetrix

Sallandse Heuvelrug

Sallandse Heuvelrug

 


 

zondag 28 januari 2024

De Velduil

 

Omdat de omstandigheden het de laatste maanden niet echt toelieten, is er van wandelen, laat staan van het fotograferen weinig tot niets gekomen.

Ook het bloggen stond door de omstandigheden helaas op een laag pitje.

Maar heel voorzichtig proberen manlief en ik de draad weer wat op te pakken, ook al al komt er van het echte wandelen voorlopig nog niets, maar het begin is er weer.Vandaag ging een lang gekoesterde wens van mij in vervulling om een Velduil (Asio flammeus) van dichtbij op de foto te kunnen zetten.

Al een tijdje houden zich een paar Velduilen op langs de IJssel. We hadden er al 1 op flinke afstand zien vliegen , maar dat was al weer ruim een maand geleden.

Vanmiddag hadden we geluk, ter plekke aangekomen, zagen we een Velduil op een paal in het water zitten.

Het gebied is normaal vrij toegankelijk, om te wandelen, maar dat zat er vandaag niet echt in .

Door het terugtrekkende hoge water, viel het gebied langzaam aan, op steeds meer plekken ”droog”, maar het was voor een groot gedeelte nog nauwelijks begaanbaar. De paal waarop de Velduil aan het rusten was, werd nog helemaal door het water van de de IJssel omgeven.

Op zo’n moment ben ik superblij met mijn camera, die van veraf behoorlijk foto’s en video’s kan maken, alsof je heel dichtbij staat. De Velduil, was een uiltje aan het knappen, maar na een poosje daar gestaan te hebben, kwam er toch wat beweging.

Het verenpak werd uitgebreid gepoetst en opgeschud, de omgeving werd van voor tot achter geïnspecteerd, met die prachtige geel gekleurde ogen,  en vervolgens werd er een braakbal uitgespuugd, maar daar bleef het dan ook bij, want de Velduil ging weer heerlijk verder met zijn of haar dutje.

Wij gingen weer richting huis , maar wat een middag, eindelijk weer een zonnetje , een prachtige Velduil, maar nog belangrijker met de gezondheid van manlief lijkt het langzamerhand weer wat beter te gaan, de donkere dagen lijken eindelijk (letterlijk en figuurlijk) voorbij te zijn .

 

Velduil – Asio flammeus

Velduil – Asio flammeus

Velduil – Asio flammeus

 



 

Tuinvogeltelling 2024

Ik heb vandaag meegedaan aan de Nationale Tuinvogeltelling. Leuk om te doen, en het kost je maar een half uurtje tijd.

8 soorten heb ik geteld, dat is hetzelfde aantal dan vorig jaar, maar minder dan in andere jaren.

De Huismussen hebben het gelukkig erg naar hun zin bij ons in de tuin . Er verblijft een behoorlijke grote groep bij ons in de tuin (klimop) ze zijn wel wat lastig te tellen.

Voor wie mee wil doen, je kan dit hele weekend nog tellen . https://www.vogelbescherming.nl/tuinvogeltelling

Vogeltelling 2024

 

vrijdag 19 januari 2024

Goed nieuws !

 

Vandaag werd manlief gebeld door de MDL verpleegkundige over de uitslag van darmonderzoek(en). Ze hadden tijdens het eerste onderzoek 1 kleine poliep verwijderd, en gelukkig is die onschuldig . Tijdens het 2e onderzoek bleek, dat de rest van de darm er gelukkig goed uitzag.

Er is geen reden tot verder onderzoek van de darm. Over 5 jaar krijgt manlief opnieuw een coloscopie.

Een pak van ons hart eerlijk gezegd, je moet er toch niet aan denken dat die dikke darm kanker weer terug was . Manlief heeft nog 1 ijzerinfuus voor de boeg , en ergens in de 2e helft van februari wordt hij weer bij de oncoloog verwacht . We gaan het zien, dit hoofdstuk kunnen we weer afsluiten.


 

donderdag 18 januari 2024

Het 4e IJzerinfuus

 Vandaag moest manlief voor zijn 4e ijzerinfuus. Eindelijk heeft hij het gevoel dat het wat beter gaat . Eerlijk gezegd merk ik dat ook wel aan hem . Hij is nog lang niet de oude , dat zeker niet , maar hij staat gelukkig weer wat steviger op zijn benen , en hij is niet meer zo afwezig met zijn gedachten, hij is er weer wat meer bij .

Morgen krijgt hij de uitslag van het darmonderzoek, en hopelijk kunnen we dat boek dan ook weer sluiten.

IJzerinfuus