Geluksmoment

Hoe bijzonder.
Vandaag voor het eerst sinds weken weer een klein rondje gelopen. Ik was nog maar een stukje onderweg in onze wijk in Eerbeek, toen er 6 Kraanvogels over mij heen kwamen gevlogen.

Kraanvogel - Grus grus

Wachten duurt lang

Vrijdagmiddag kreeg ik het telefoontje van de Specialist over de uitslag van het bloedonderzoek.
Ik had geen idee hoe laat, en wat duurt wachten dan lang. Aan het eind van de middag belde ze gelukkig.
Helaas had de Strumazol maar weinig gedaan de FT4-test was van 37 naar 34 gedaald, terwijl dat onder de 24 moet zitten, wat voor de specialist een haast zekere indicatie is dat de contrastvloeistof van het darmonderzoek de grote boosdoener is, omdat de Strumazol tot nu toe maar weinig effect heeft.
Nix niet halveren met de medicijnen, maar helaas gewoon doorgaan.
Volgende week dinsdag 24 december krijg ik de Echo , en dan krijg ik half januari de uitslag van de specialist, maar eerst moet ik van te voren het bloed weer laten prikken.
Wachten duurt lang, maar aan de andere kant, even geen ziekenhuisgedoe met de feestdagen, ook voor manlief niet .
Diagnose/bloedonderzoek

Oranje Passiebloemvlnder.

Geen Anti

Onverwacht kon ik vandaag al naar de Internist/Endocrinoloog.
Tot mijn verbazing heb ik niet de ziekte van Graves (autoimmuunziekte ), want er zijn geen antistoffen gevonden.
Blijft over een ontsteking , of een knobbel in de schildklier (goedaardig). Een scan met contrast Schildklier-scintigram is nu niet mogelijk, omdat ik kortgeleden nog het darmonderzoek met contrast heb gehad . Bovendien kan die contrastvloeistof de oorzaak van een eventuele ontsteking zijn . Onderzoek van de hals bracht nog niet veel duidelijkheid . De schildklier was in ieder geval wat vergroot .Ook waren er knobbeltjes te voelen , maar dat kunnen natuurlijk ook lymfeklieren zijn . De arts snapt niet zo goed dat ik geen pijn heb gehad.
Binnenkort krijg ik daarom een echo van de  schildklier , en over een half jaar krijg ik een Schildklier-scintigram.
Na het consult moest ik weer bloedprikken, omdat de specialist wil voorkomen dat de schildklier naar de andere kant doorschiet, of te wel te langzaam wordt. Omdat ik de Strumazol al een aantal weken slik gaat ze ervan uit dat de Strumazol gehalveerd kan worden .  Vrijdagmiddag wordt ik  door haar gebeld over de uitslag, en over het verdere beleid. (medicatie afstellen) Na de Echo moet ik weer bij haar terugkomen.
Met de medicijnen moet ik vooralsnog door gaan. Als het knobbels zijn ,van de schildklier zelf ,dan moet ik behandeld worden met radioactief jodium. Maar goed zover is het nog niet.
Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ik er van moet denken , ik voel me nog lang niet super. Wat wel fijn is dat het trillen van mijn handen minder is geworden, en dat het hart weer op een normale manier klopt. Maar mijn energie is nakkesnada. Afwachten maar wat er vrijdag uit de bus komt.
Verschillende onderzoeken Schildklier

Oranje Passiebloemvlnder.

Schildklier op hol

Afgelopen dinsdag moest ik naar de huisarts . Ruim op tijd zat ik in de wachtkamer, gelukkig kon manlief mij brengen, en was ik goed uitgerust toen ik aan de beurt was. Gelukkig was de bloeddruk weer keurig, maar de hartslag was even een ander verhaal . Ik vertelde haar van al die vage klachten , en eigenlijk wilde ze de medicatie weer aanpassen. Maar de snelle en slopende hartslag, deed haar toch anders doen besluiten.
Er werd wederom een ECG gemaakt, omdat het ECG wat in het ziekenhuis was gemaakt niet was aangeleverd , en ik moest die middag weer bloed laten prikken in het ziekenhuis, waaronder ook de kalium. Voor zover ik weet was het ECG goed.
Ondertussen kon ik thuis de trap nog nauwelijks op lopen,en dat werd heel vervelend, toen ik onze kleindochter naar bed wilde brengen. Gisteren moest manlief voor controle van de dikke darm kanker naar het ziekenhuis . Van te voren had ik snel nog even naar de huisartsenpraktijk gebeld , maar de assistente kon nog niets vertellen, omdat de uitslag nog niet besproken was met de huisarts..
Gelukkig bleek met manlief alles goed te zijn . Ter afsluiting moet er alleen nog een keer een maag/darm scopie worden gemaakt , iets waar manlief bepaald niet op zit te wachten. Aan de andere kant wordt hij dan misschien ontslagen door de MDL artsen, zodat de Uroloog dan misschien alleen nog overblijft.
Thuisgekomen was het antwoord app ingesproken. door de huisartsassistente . De kalium was weer iets gezakt, maar dat was niet de oorzaak van mijn klachten, maar de oorzaak bleek een te snel werkende Schildklier te zijn, en of ik even terug wilde bellen om kort te sluiten ,welk ziekenhuis mijn voorkeur had, want de huisarts wilde een internist/endocrinoloog laten meekijken. Ik wist even niet wat mij overkwam, geen moment had ik aan een snelwerkende Schildklier gedacht. Zoveel wist ik er eerlijk gezegd ook niet meer van af.
Gelukkig is er dan zoiets als internet , en viel alles op z’n plaats. Al die rare klachten , zoals het afvallen, die snelle hartslag, het niet tegen warmte kunnen, het trillen van de handen, het wankel op de benen staan , die abnormale moeheid, het slechte slapen, de brijige stoelgang, en waarschijnlijk ook mijn haaruitval.  Ondertussen hoorde ik van onze oudste dochter (dochtersass.) dat er bijna 2 maanden wachttijd was. Ik was eerlijk gezegd blij dat er nu een naam op geplakt kon worden , maar aan de andere kant, zonk de moed mij in de schoenen. Nog 2 maanden !
Gelukkig kreeg ik zojuist een telefoontje van de huisarts . In opdracht van de specialist, start zij alvast met de behandeling, ik krijg Strumazol om de schildklier af te remmen, en Propranolol om de hartslag weer normaal te krijgen ,en het trillen van de handen tegen te gaan.
De medicijnen om de schildklier kunnen bijwerkingen geven, en dan moet ik aan de bel trekken .
Wat een bizarre ontwikkeling , ik moet alleen vanmiddag nog een keer het bloed laten prikken op antistoffen.
De website die ik heb gevonden geeft gelukkig wel veel informatie, en wordt ook door artsen aangeraden.
https://www.schildklier.nl/

Oranje Passiebloemvlnder.

De Ransuilen

Vandaag zijn we er eindelijk weer eens op uit geweest.
We gingen richting Nieuwegein, want bij een plaats daar in de buurt , bevond zich een slaapplek van Ransuilen. We hadden daar aangekomen de Ransuilen al snel gevonden . Verdeeld over 4 bomen in een woonwijk, vonden we in totaal 19 dieren .
Maar het lukte mij nauwelijks om een goede foto te maken . Ik dacht eerst dat het aan de camera lag, om dat ik onlangs daar mee was gevallen, maar het bleken mijn handen te zijn , die enorm aan het trillen waren, ook merkte ik dat ik heel wankel op de benen stond . Uiteindelijk waren manlief, en een auto mijn statief.

Ransuil - Asio otus

Echt genieten, wat een prachtige dieren zijn het toch. Gelukkig heb ik toch nog mooie foto’s kunnen maken, en een korte video, maar daarna gingen we rechtstreeks weer naar huis. Ik was voor mijn gevoel Total loss .
Ik vraag mij ondertussen af, of er iets met het hart is , omdat de kalium ook weer iets aan het zakken was . Ik moest voor de zekerheid het bloed over een maand weer op kalium laten prikken, maar daar voel ik mij niet goed bij.  Ik ben nu toch blij dat ik voor a.s. dinsdag een afspraak met de huisarts heb gemaakt . Gelukkig is het vocht in de benen redelijk weg getrokken , en tot mijn grote verbazing ben ik in de gauwigheid 7 kilo afgevallen.
Ik weet niet wat er aan de hand is, maar helemaal goed is het niet.

Lappenmand

Met de jaarlijkse bloed en bloeddruk controle viel ik door de mand, bloeddruk veel te hoog . Geen idee waardoor, misschien de spanning over de gezondheid van manlief, of over de achteruitgang en het verlies van Ulli. Omdat ik eerder in het jaar nog een flink kaliumtekort had gehad en daarom al een tijd kalium aan het slikken was, werd er voorgesteld om de kalium te verdubbelen , zoveel slikte ik per slot van rekening niet.
Over een maand moest ik een week lang de bloeddruk bijhouden en de kalium weer laten bepalen .
Aanvankelijk leek het erop dat het beter ging , maar dit was maar van korte duur. Ik begon vocht vast te houden, dus ik trok weer aan de bel . De kalium werd weer gehalveerd , en ik kreeg een plastablet om de pompkracht van het hart te verbeteren .
Maar de dag erop viel het mij op dat ik nauwelijks nog vooruit kon komen . Ik was letterlijk en figuurlijk uitgeput . De volgende dag vond de huisarts het verstandiger om mij door te sturen naar het ziekenhuis, op verdenking van een ontstoken Blindedarm. Ik had ondertussen enorme pijn onderin de buik , en alles wat ik die morgen had gegeten was er weer uitgekomen . Tijdens onderzoek was er ook loslaatpijn. Mijn hart sloeg voor mijn gevoel op hol, en ondanks dat ik (toen) geen koorts had , voelde ik volgens de huisarts warm aan, en bleek ik idd een hele snelle hartslag te hebben .
En zo kon het gebeuren dat ik op woensdag werd opgenomen in het ziekenhuis , na het maken van een Echo en een C.T.scan niet met een ontstoken Blindedarm , maar met de diagnose  Diverticulitis, en met een een flink kalium te kort . Er werd een E.C.G. (hartfilmpje) gemaakt, en daar was op te zien, dat er idd een kalium tekort bestond.  Op vrijdag was de kalium weer op pijl gebracht d.m.v. infusen, en op zaterdag 16 november ging het licht op groen op het moment dat de ontstekingswaarden in het bloed weer normaal waren  .
Ik was zo blij dat ik na een onrustige nacht (door een verwarde overbuurman) toch naar huis mocht (bang dat de bloeddruk te hoog was). Gelukkig werd ik halverwege de nacht met bed en al op een lege 4 persoonskamer gelegd, zodat ik nog een paar uur kon slapen.
Met een hartslag van heb ik jou daar, een irritant kuchje (longen waren schoon), en met opgezwollen benen verpakt in Tubigrip , en met de opdracht om veel bananen te eten (kaliumbommen), mocht ik naar huis. Eerlijk gezegd ik ben ik schoon aan de latten.
Vandaag maar eens de huisarts bellen wanneer ik weer de kalium moet laten prikken.

Natriumchloride 0,9%,+ Kalium.

Ulli een vriend voor het leven.

12.5 jaar lang was Ulli ons maatje, en is hij niet van onze zijde geweken, en wij niet van zijn zijde.
Het kwam niet onverwachts , we zagen het al een tijdje aankomen, hij begon zich steeds meer als een oude hond te gedragen, en dat was ook niet zo raar, hij was per slot van rekening al een hond op leeftijd.

Ulli – 05-05-2007

Eerst dachten we nog dat het warme weer aan het begin van deze zomer daar debet aan was, want warm weer is nooit zo zijn dingetje geweest, hij had het al snel te warm met zijn donkere vacht.
Vorig jaar ontdekte ik een tumor aan zijn poot, tussen de tenen, verborgen onder de haren. De dierenarts heeft de tumor onder narcose gelukkig  kunnen wegnemen , maar het genezingsproces daarentegen verliep moeizaam . Al met al zag het er allemaal niet goed uit. We wisten dat Ulli in zijn reserve tijd was gekomen.
Na een maand leek Ulli weer de oude, alsof er nooit een tumor was geweest, en gedroeg hij zich weer als een jonge hond.
De verandering ontstond eigenlijk heel geleidelijk aan. De grote wandelingen werden steeds minder ver, anders liepen we het risico dat we hem een stuk moesten dragen (wat ons een paar keer is overkomen). Ook de dagelijkse wandelingen werden steeds korter, maar duurde wel steeds langer, omdat Ulli steeds meer begon te sjokken.
Ulli zijn gezichtsvermogen liet het ook afweten, zijn zicht leek steeds minder te worden, en wij kregen er een nieuwe taak bij, we werden ongevraagd  blinde hond geleider.
Ulli vertrouwde ons letterlijk en figuurlijk blindelings buiten, zodat we hem konden helpen met het nemen van obstakels buiten . Ook in huis gaf zijn blindheid eigenlijk geen problemen, als alles maar op de zelfde plaats bleef staan. Ondanks alles leek Ulli nog te genieten van het leven. Als er iemand binnen kwam, was hij nog net zo blij als voorheen.
Af en toe kwam de oude Ulli zelfs weer even tevoorschijn, en dan stormde hij zonder ook maar iets te zien de tuin in om een kat te verjagen (die er niet was) omdat een Merel in de tuin aan het alarmeren was. Maar hij vergat ook veel van zijn goede manieren, want hij begon alles wat ook maar eetbaar was van de tafel te pakken.
Tijdens onze vakantie lieten we bepaalde uitstapjes vallen die we van plan waren om te doen, omdat het voor Ulli niet meer te doen was, of we pasten onze uitstapjes aan. Het was even niet anders. Onze jongste dochter bood aan om een dag op te passen op Ulli, en zo konden we ook nog een dagje Texel doen. Al met al hebben we toch genoten van onze ‘aangepaste’ vakantie .
Maar Ulli begon steeds meer in te leveren . Hij gaf steeds sneller aan dat hij er uit moest, om zijn behoeftes te doen. Regelmatig kwam het voor dat hij er ook ’s nachts een keer uit moest. We konden hem niet meer een paar uur alleen laten.  De laatste dagen durfden we hem zelfs helemaal niet meer alleen te laten.

Ondanks dat er niets was veranderd in huis knalde hij opeens overal tegen aan . Soms leek het erop of hij door een dichte deur wilde heen lopen, ondanks dat hij er al tegen aan was gelopen, probeerde hij het even daarna gewoonweg weer en knalde er net zo hard weer tegen aan.. Hij werd steeds onrustiger, en hij begon steeds meer te piepen, weliswaar heel zachtjes maar toch, de reden was ons niet altijd helemaal duidelijk.
Eigenlijk bestond het leven van Ulli alleen nog maar uit eten, drinken, plassen en poepen. Buiten snapte hij er helemaal niets meer van, hij leek letterlijk en figuurlijk de weg kwijt te zijn, en dan wilde hij niet meer verder, en dat liet hij duidelijk merken door in de riem te gaan hangen, en zijn poten te spreiden, om zo resoluut te laten zien, ik weiger om nog 1 stap te doen.
Tussen de wandelingen door, viel hij thuis letterlijk en figuurlijk steeds in een diepe slaap. Hij ging dan zitten, en liet zich vervolgens op zijn zij vallen, en dan leek hij totaal van de wereld te zijn . Ook al zag je dat zijn oren nog op geluid reageerde, hij nam niet meer de moeite om overeind te komen als er iemand binnen kwam, sterker nog hij bleef gewoon roerloos liggen.
De nacht voor zijn overlijden werd hij ineens heel onrustig. Hij bleef maar hijgen, en piepen. Eerst dachten we nog dat hij hoge nood had, maar dat was niet de oorzaak. Tijdens een kort rondje deed hij nog wel zijn behoefte, maar van hoge nood kon je niet echt spreken. Hij kon zich helemaal niet meer oriënteren buiten, maar ook in huis knalde hij overal tegen aan. Hij probeerde onder de lage tafel in de kamer door te kruipen, zich achter de bank te wringen , hij kon op zijn manier nergens meer rust vinden. Die nacht heb ik op een matrasje samen met hem op de vloer in de kamer gelegen. Uiteindelijk kwam hij tot rust, en viel hij weer in slaap in een bijna comateuze toestand.
Uiteindelijk hebben we die zelfde middag de hulp van de dierenarts ingeroepen.
We proberen nu onze weg te vinden zonder Ulli, en dat zal waarschijnlijk niet meevallen. Het kan ook niet anders bijna 12.5 jaar heeft hij deel uitgemaakt van ons gezin . Hij maakte ons mee in goede en in slechte tijden.
Ulli in ons hart blijf je ons maatje voor altijd ❤️