donderdag 28 november 2019

Schildklier op hol

Afgelopen dinsdag moest ik naar de huisarts . Ruim op tijd zat ik in de wachtkamer, gelukkig kon manlief mij brengen, en was ik goed uitgerust toen ik aan de beurt was. Gelukkig was de bloeddruk weer keurig, maar de hartslag was even een ander verhaal . Ik vertelde haar van al die vage klachten , en eigenlijk wilde ze de medicatie weer aanpassen. Maar de snelle en slopende hartslag, deed haar toch anders doen besluiten.
Er werd wederom een ECG gemaakt, omdat het ECG wat in het ziekenhuis was gemaakt niet was aangeleverd , en ik moest die middag weer bloed laten prikken in het ziekenhuis, waaronder ook de kalium. Voor zover ik weet was het ECG goed.
Ondertussen kon ik thuis de trap nog nauwelijks op lopen,en dat werd heel vervelend, toen ik onze kleindochter naar bed wilde brengen. Gisteren moest manlief voor controle van de dikke darm kanker naar het ziekenhuis . Van te voren had ik snel nog even naar de huisartsenpraktijk gebeld , maar de assistente kon nog niets vertellen, omdat de uitslag nog niet besproken was met de huisarts..
Gelukkig bleek met manlief alles goed te zijn . Ter afsluiting moet er alleen nog een keer een maag/darm scopie worden gemaakt , iets waar manlief bepaald niet op zit te wachten. Aan de andere kant wordt hij dan misschien ontslagen door de MDL artsen, zodat de Uroloog dan misschien alleen nog overblijft.
Thuisgekomen was het antwoord app ingesproken. door de huisartsassistente . De kalium was weer iets gezakt, maar dat was niet de oorzaak van mijn klachten, maar de oorzaak bleek een te snel werkende Schildklier te zijn, en of ik even terug wilde bellen om kort te sluiten ,welk ziekenhuis mijn voorkeur had, want de huisarts wilde een internist/endocrinoloog laten meekijken. Ik wist even niet wat mij overkwam, geen moment had ik aan een snelwerkende Schildklier gedacht. Zoveel wist ik er eerlijk gezegd ook niet meer van af.
Gelukkig is er dan zoiets als internet , en viel alles op z’n plaats. Al die rare klachten , zoals het afvallen, die snelle hartslag, het niet tegen warmte kunnen, het trillen van de handen, het wankel op de benen staan , die abnormale moeheid, het slechte slapen, de brijige stoelgang, en waarschijnlijk ook mijn haaruitval.  Ondertussen hoorde ik van onze oudste dochter (dochtersass.) dat er bijna 2 maanden wachttijd was. Ik was eerlijk gezegd blij dat er nu een naam op geplakt kon worden , maar aan de andere kant, zonk de moed mij in de schoenen. Nog 2 maanden !
Gelukkig kreeg ik zojuist een telefoontje van de huisarts . In opdracht van de specialist, start zij alvast met de behandeling, ik krijg Strumazol om de schildklier af te remmen, en Propranolol om de hartslag weer normaal te krijgen ,en het trillen van de handen tegen te gaan.
De medicijnen om de schildklier kunnen bijwerkingen geven, en dan moet ik aan de bel trekken .
Wat een bizarre ontwikkeling , ik moet alleen vanmiddag nog een keer het bloed laten prikken op antistoffen.
De website die ik heb gevonden geeft gelukkig wel veel informatie, en wordt ook door artsen aangeraden.
https://www.schildklier.nl/
Oranje Passiebloemvlnder.

zondag 24 november 2019

De Ransuilen

Vandaag zijn we er eindelijk weer eens op uit geweest.
We gingen richting Nieuwegein, want bij een plaats daar in de buurt , bevond zich een slaapplek van Ransuilen. We hadden daar aangekomen de Ransuilen al snel gevonden . Verdeeld over 4 bomen in een woonwijk, vonden we in totaal 19 dieren .
Maar het lukte mij nauwelijks om een goede foto te maken . Ik dacht eerst dat het aan de camera lag, om dat ik onlangs daar mee was gevallen, maar het bleken mijn handen te zijn , die enorm aan het trillen waren, ook merkte ik dat ik heel wankel op de benen stond . Uiteindelijk waren manlief, en een auto mijn statief.
Ransuil - Asio otus
Echt genieten, wat een prachtige dieren zijn het toch. Gelukkig heb ik toch nog mooie foto’s kunnen maken, en een korte video, maar daarna gingen we rechtstreeks weer naar huis. Ik was voor mijn gevoel Total loss .
Ik vraag mij ondertussen af, of er iets met het hart is , omdat de kalium ook weer iets aan het zakken was . Ik moest voor de zekerheid het bloed over een maand weer op kalium laten prikken, maar daar voel ik mij niet goed bij.  Ik ben nu toch blij dat ik voor a.s. dinsdag een afspraak met de huisarts heb gemaakt . Gelukkig is het vocht in de benen redelijk weg getrokken , en tot mijn grote verbazing ben ik in de gauwigheid 7 kilo afgevallen.
Ik weet niet wat er aan de hand is, maar helemaal goed is het niet.

maandag 18 november 2019

Lappenmand

Met de jaarlijkse bloed en bloeddruk controle viel ik door de mand, bloeddruk veel te hoog . Geen idee waardoor, misschien de spanning over de gezondheid van manlief, of over de achteruitgang en het verlies van Ulli. Omdat ik eerder in het jaar nog een flink kaliumtekort had gehad en daarom al een tijd kalium aan het slikken was, werd er voorgesteld om de kalium te verdubbelen , zoveel slikte ik per slot van rekening niet.
Over een maand moest ik een week lang de bloeddruk bijhouden en de kalium weer laten bepalen .
Aanvankelijk leek het erop dat het beter ging , maar dit was maar van korte duur. Ik begon vocht vast te houden, dus ik trok weer aan de bel . De kalium werd weer gehalveerd , en ik kreeg een plastablet om de pompkracht van het hart te verbeteren .
Maar de dag erop viel het mij op dat ik nauwelijks nog vooruit kon komen . Ik was letterlijk en figuurlijk uitgeput . De volgende dag vond de huisarts het verstandiger om mij door te sturen naar het ziekenhuis, op verdenking van een ontstoken Blindedarm. Ik had ondertussen enorme pijn onderin de buik , en alles wat ik die morgen had gegeten was er weer uitgekomen . Tijdens onderzoek was er ook loslaatpijn. Mijn hart sloeg voor mijn gevoel op hol, en ondanks dat ik (toen) geen koorts had , voelde ik volgens de huisarts warm aan, en bleek ik idd een hele snelle hartslag te hebben .
En zo kon het gebeuren dat ik op woensdag werd opgenomen in het ziekenhuis , na het maken van een Echo en een C.T.scan niet met een ontstoken Blindedarm , maar met de diagnose  Diverticulitis, en met een een flink kalium te kort . Er werd een E.C.G. (hartfilmpje) gemaakt, en daar was op te zien, dat er idd een kalium tekort bestond.  Op vrijdag was de kalium weer op pijl gebracht d.m.v. infusen, en op zaterdag 16 november ging het licht op groen op het moment dat de ontstekingswaarden in het bloed weer normaal waren  .
Ik was zo blij dat ik na een onrustige nacht (door een verwarde overbuurman) toch naar huis mocht (bang dat de bloeddruk te hoog was). Gelukkig werd ik halverwege de nacht met bed en al op een lege 4 persoonskamer gelegd, zodat ik nog een paar uur kon slapen.
Met een hartslag van heb ik jou daar, een irritant kuchje (longen waren schoon), en met opgezwollen benen verpakt in Tubigrip , en met de opdracht om veel bananen te eten (kaliumbommen), mocht ik naar huis. Eerlijk gezegd ik ben ik schoon aan de latten.
Vandaag maar eens de huisarts bellen wanneer ik weer de kalium moet laten prikken.
Natriumchloride 0,9%,+ Kalium.

zondag 6 oktober 2019

Ulli een vriend voor het leven.

12.5 jaar lang was Ulli ons maatje, en is hij niet van onze zijde geweken, en wij niet van zijn zijde.
Het kwam niet onverwachts , we zagen het al een tijdje aankomen, hij begon zich steeds meer als een oude hond te gedragen, en dat was ook niet zo raar, hij was per slot van rekening al een hond op leeftijd.
Ulli – 05-05-2007
Eerst dachten we nog dat het warme weer aan het begin van deze zomer daar debet aan was, want warm weer is nooit zo zijn dingetje geweest, hij had het al snel te warm met zijn donkere vacht.
Vorig jaar ontdekte ik een tumor aan zijn poot, tussen de tenen, verborgen onder de haren. De dierenarts heeft de tumor onder narcose gelukkig  kunnen wegnemen , maar het genezingsproces daarentegen verliep moeizaam . Al met al zag het er allemaal niet goed uit. We wisten dat Ulli in zijn reserve tijd was gekomen.
Na een maand leek Ulli weer de oude, alsof er nooit een tumor was geweest, en gedroeg hij zich weer als een jonge hond.
De verandering ontstond eigenlijk heel geleidelijk aan. De grote wandelingen werden steeds minder ver, anders liepen we het risico dat we hem een stuk moesten dragen (wat ons een paar keer is overkomen). Ook de dagelijkse wandelingen werden steeds korter, maar duurde wel steeds langer, omdat Ulli steeds meer begon te sjokken.
Ulli zijn gezichtsvermogen liet het ook afweten, zijn zicht leek steeds minder te worden, en wij kregen er een nieuwe taak bij, we werden ongevraagd  blinde hond geleider.
Ulli vertrouwde ons letterlijk en figuurlijk blindelings buiten, zodat we hem konden helpen met het nemen van obstakels buiten . Ook in huis gaf zijn blindheid eigenlijk geen problemen, als alles maar op de zelfde plaats bleef staan. Ondanks alles leek Ulli nog te genieten van het leven. Als er iemand binnen kwam, was hij nog net zo blij als voorheen.
Af en toe kwam de oude Ulli zelfs weer even tevoorschijn, en dan stormde hij zonder ook maar iets te zien de tuin in om een kat te verjagen (die er niet was) omdat een Merel in de tuin aan het alarmeren was. Maar hij vergat ook veel van zijn goede manieren, want hij begon alles wat ook maar eetbaar was van de tafel te pakken.
Tijdens onze vakantie lieten we bepaalde uitstapjes vallen die we van plan waren om te doen, omdat het voor Ulli niet meer te doen was, of we pasten onze uitstapjes aan. Het was even niet anders. Onze jongste dochter bood aan om een dag op te passen op Ulli, en zo konden we ook nog een dagje Texel doen. Al met al hebben we toch genoten van onze ‘aangepaste’ vakantie .
Maar Ulli begon steeds meer in te leveren . Hij gaf steeds sneller aan dat hij er uit moest, om zijn behoeftes te doen. Regelmatig kwam het voor dat hij er ook ’s nachts een keer uit moest. We konden hem niet meer een paar uur alleen laten.  De laatste dagen durfden we hem zelfs helemaal niet meer alleen te laten.
Ondanks dat er niets was veranderd in huis knalde hij opeens overal tegen aan . Soms leek het erop of hij door een dichte deur wilde heen lopen, ondanks dat hij er al tegen aan was gelopen, probeerde hij het even daarna gewoonweg weer en knalde er net zo hard weer tegen aan.. Hij werd steeds onrustiger, en hij begon steeds meer te piepen, weliswaar heel zachtjes maar toch, de reden was ons niet altijd helemaal duidelijk.
Eigenlijk bestond het leven van Ulli alleen nog maar uit eten, drinken, plassen en poepen. Buiten snapte hij er helemaal niets meer van, hij leek letterlijk en figuurlijk de weg kwijt te zijn, en dan wilde hij niet meer verder, en dat liet hij duidelijk merken door in de riem te gaan hangen, en zijn poten te spreiden, om zo resoluut te laten zien, ik weiger om nog 1 stap te doen.
Tussen de wandelingen door, viel hij thuis letterlijk en figuurlijk steeds in een diepe slaap. Hij ging dan zitten, en liet zich vervolgens op zijn zij vallen, en dan leek hij totaal van de wereld te zijn . Ook al zag je dat zijn oren nog op geluid reageerde, hij nam niet meer de moeite om overeind te komen als er iemand binnen kwam, sterker nog hij bleef gewoon roerloos liggen.
De nacht voor zijn overlijden werd hij ineens heel onrustig. Hij bleef maar hijgen, en piepen. Eerst dachten we nog dat hij hoge nood had, maar dat was niet de oorzaak. Tijdens een kort rondje deed hij nog wel zijn behoefte, maar van hoge nood kon je niet echt spreken. Hij kon zich helemaal niet meer oriënteren buiten, maar ook in huis knalde hij overal tegen aan. Hij probeerde onder de lage tafel in de kamer door te kruipen, zich achter de bank te wringen , hij kon op zijn manier nergens meer rust vinden. Die nacht heb ik op een matrasje samen met hem op de vloer in de kamer gelegen. Uiteindelijk kwam hij tot rust, en viel hij weer in slaap in een bijna comateuze toestand.
Uiteindelijk hebben we die zelfde middag de hulp van de dierenarts ingeroepen.
We proberen nu onze weg te vinden zonder Ulli, en dat zal waarschijnlijk niet meevallen. Het kan ook niet anders bijna 12.5 jaar heeft hij deel uitgemaakt van ons gezin . Hij maakte ons mee in goede en in slechte tijden.
Ulli in ons hart blijf je ons maatje voor altijd ❤️

dinsdag 3 september 2019

Rups van de Ligusterpijlstaart

Prachtige rups van de Ligusterpijlstaart (Sphinx ligustri)🐛die al wat bruinig wordt op de rug. Deze ongeveer 9 cm grote rups gaat zich binnenkort verpoppen diep in de grond, om volgend jaar als een prachtige vlinder🦋te voorschijn te komen.🍀
Ligusterpijlstaart – Sphinx ligustri

woensdag 31 juli 2019

Zomersneeuw (Schoraas) in Eerbeek.

Dan laat je gisteravond om 23.30u de hond uit, en dan ben je ineens getuige van een zeldzaam schouwspel .
Vanuit het niets begonnen honderden (misschien wel duizend) witte eendagsvliegen/haften (Ephoron virgo) te vliegen in het licht van de lantaarnpalen, waardoor het leek alsof het begon te sneeuwen. Onder de lantaarnpalen op de grond, krioelde het eveneens van de eendagsvliegen/haften, waarvan je het wapperen van de vleugels zelfs kon horen. De meesten vonden een vroegtijdig einde in spinnenrag wat onder lampen hing. Ze hebben maar 1 doel, zich voortplanten, en vervolgens te sterven binnen een paar uur. Na ongeveer 3 kwartier was alles weer verdwenen, alsof het nooit had plaats gevonden.
Schoraas of Zomersneeuw – Ephoron virgo

Vanmorgen vond ik alleen nog wat dode exemplaren, of de vleugels. Normaal komt dit fenomeen voor langs de grote rivieren, geen idee waarom dit in Eerbeek plaats vond. Via de onderstaande link (2016) is meer info te vinden, over Zomersneeuw, met prachtige beelden van Ruben Smit.
Naturetoday : Zomersneeuw is er weer


zondag 28 juli 2019

De Oranje page

Vanmorgen toch maar even richting Apeldoorn, want er waren daar op 2 plekken Sleedoornpages waargenomen.
In 2011 heb ik (is deze) deze vlindersoort voor het laatst waargenomen in Eerbeek, en helaas heb ik maar 1 foto kunnen maken toen. Ik hoopte dan ook op een nieuwe kans.
We waren nog lekker vroeg, en de warmte was nog aangenaam. Manlief bleef in de auto, en ik ging met Ulli onze hond, richting een bedrijventerrein, waar al 2 mannen het zelfde idee hadden opgevat . Er kwamen een paar Eikenpages uit de bomen zetten, en er vloog een aantal Witjes en Bruine zandoogjes rond, maar daar bleef het helaas bij. Na een uurtje hield ik het voor gezien, het werd te warm voor Ulli, ook al stonden we in de schaduw. Op de terugweg naar huis besloot ik nog even op die andere plek te gaan kijken. Manlief en Ulli bleven achter in de auto op een schaduwrijke plek. Ook daar was helaas niets te zien, en het was ook niet echt een plek om de Sleedoornpage te zien. Ik besloot dan ook op een andere plek te gaan staan die meer aan de voorwaarden voldeed. Er stonden op die plek bomen, en bloeiende planten waaronder ook Late guldenroede , een bloeier waarop je de Sleedoornpages kunt aantreffen.
Binnen een paar minuten kwamen 2 vlinders al fladderend aangevlogen, een Bruin zandoogje en tot mijn grote verbazing een Sleedoornpage. Beiden bezochten de bloemen van de Kale jonker (Cirsium palustre), en had ik het grootste geluk van de wereld, om foto’s en een video te kunnen maken . Na een paar minuten had het afgevlogen Bruine Zandoogje er genoeg van , en joeg de Sleedoornpage de bomen in.
Sleedoornpage - Thecla-betulae
Manlief was blij dat ik weer snel terug was, en ook nog eens met foto’s, want het begon langzaam warm te worden onder de bomen op die parkeerplaats.
Gelukkig zijn er in, Apeldoorn en enkele andere plaatsen in Nederland nog enkele plekken waar de zeldzame Sleedoornpage (Thecla betulae) 🦋soms gezien wordt, maar het is wel een kwestie van heel veel geluk🍀en meestal veel geduld hebben, voor er een 1tje uit de boom naar beneden komt fladderen.