dinsdag 10 maart 2015

The day after

Vannacht in tegenstelling tot gisteren hebben manlief en ik, beiden goed geslapen. Wat een verschil met gisteren, niet dat alles weer normaal is, maar gelukkig kan manlief weer een aantal uurtjes doorbrengen, zonder bezoek te brengen aan het kleine kamertje. Daarom kon gelukkig ook de afspraak doorgang vinden met de chirurg. Omdat het hele spreekuur uitliep door allerlei omstandigheden, kregen we een gesprek met een bijna afgestudeerde chirurg, Ze had alle tijd voor ons, en we kregen een hele goede uitleg over de sitituatie, en over de aanstaande operatie, ook werden alle dingen uitvoerig besproken, wat er allemaal mis kan gaan, tijdens, maar vooral na de operatie. Na de operatie duurt het nog een dag of 10 voordat de patholoog met zijn bevindingen komt, dan pas weten we of er nog chemo therapie nodig is. Donderdag is er nog een telefonisch consult met de Reumatoloog. Volgende week gesprek met een chirurgisch verpleegkundige, en een preoperatief gesprek met onder anderen de anesthesist. Volgende week vrijdag krijgt Manlief pas het ijzer infuus, want de dagbehandeling kampt met enorm veel ziekte onder het personeel. Binnen nu en uiterlijk 3 weken gaat er geopereerd worden, en net als vorige week kreeg manlief ook vandaag weer te horen, meneer u mag onder geen voorwaarde afvallen. Dus de komende dagen lijkt alles even wat rustiger te worden, en dat is maar goed ook, want het hakt er allemaal wel in. Ondertussen lijkt het buiten al volop voorjaar. Vandaag ontdekte ik alweer allemaal insecten die aan het opwarmen waren in de voorjaarszon. Overal zijn mannetjes Merels in gevecht, en andere vogels zijn alweer bezig met nestbouw. Overal is de kleur los gebarsten van Krokussen, en zo her en der zijn er struiken, waar het groen al aan het openspringen is. Vandaag wel geprobeerd wat foto's te maken, tijdens de dagelijkse wandelingen met Ulli de hond, maar het gaat mij niet echt gemakkelijk af, want door de vermoeidheid kan ik nauwelijks mijn handen stil houden, en dat is niet erg handig tijdens het maken van een foto. Maar een stilstaand object zoals een Krokus lukt gelukkig wel. In ieder geval geeft al dat moois wat afleiding, net als onze kleinzoons die morgen weer een paar uurtjes bij ons zijn. Kortom als het goed is, morgen even geen tijd om bij alles stil te staan.
Krokus

maandag 9 maart 2015

Kink in de kabel

Na een heerlijk weekend van even bijtanken, dachten we dat we er weer helemaal klaar voor waren. We hadden vanmorgen moeten verschijnen op de dagbehandeling in het ziekenhuis. Maar daar dacht manlief zijn lichaam vannacht anders over, en zodoende was het kleinste kamertje in huis, de halve nacht bezet, en werden de berichten uit Darmstad steeds heviger Dus om 7.00u vanmorgen de afspraak voor het ijzerinfuus toch maar afgezegd. Daarna kreeg manlief toch wel meer last van krampen, en heel even sloeg de angst bij ons beiden toe, van het zal toch niet het begin van een darm afsluiting ( Ileus )zijn, maar gelukkig bleven de koliekpijnen uit, en de darmen vielen gelukkig ook niet stil, in tegendeel. Gaandeweg de ochtend werd het gelukkig weer wat rustiger in Darmstad.


 En toen had manlief onverwacht een soort van vrije dag vandaag, en die vrije dag was weer even hard nodig. En zo kon het gebeuren dat de luiken in huize van Klinken vanmiddag werden gesloten, zelfs Ulli de hond vond het allemaal wel best, en lag languit op de bank, zoals alleen hij dat maar kan doen. Niet te geloven hoe zo'n klein hondje de hele bank in beslag kan nemen. Morgen heeft manlief een afspraak met de chirurg, er is natuurlijk even een kink in de kabel gekomen, omdat het ijzerinfuus geen doorgang kon vinden, maar we zullen het morgen allemaal wel horen, wat zijn plannen zijn , nemen we maar aan. 

Ulli september 2014

zaterdag 7 maart 2015

Even bijtanken

Het is even betrekkelijke rustig bij ons in huis. Buiten schijnt de zon, en de bossen bloemen fleuren het huis behoorlijk op. Anders dan de laatste dagen, gaat de telefoon minder vaak, en zoals het er nu naar uitziet, hebben we vandaag een dag voor ons alleen. Eigenlijk werden we de laatste anderhalve week alleen maar geleefd, en eigenlijk gaat dat al tijden zo. Soms heb je het gevoel dat er maar geen eind aan komt. Het ene heb je nog niet verwerkt, of het volgende is er alweer. Bizar toch als je beiden op een gegeven moment (ongeveer 9 maanden geleden) op het zelfde notariskantoor moet komen, om een handtekening te zetten. Manlief ivm de nalatenschap van zijn moeder, en ik ivm de nalatenschap van mijn moeder. Bizar toch toch dat beide moeders ook getroffen waren door kanker. Bizar toch dat door het overlijden van beide moeders wij onze huur enz konden betalen, omdat Manlief zijn salaris niet toereikend was toen hij voor het uitzendbureau werkte. En dan eindelijk heb je een nieuwe werkplek gevonden, en een half jaarcontract gekregen van 28 uur, en heb je het ook nog eens hartstikke naar je zin, en wordt je geholpen om weer bekwaam te worden in je oude vak, zodat je op de duur je BIG registratie weer terug kunt krijgen, en dan opeens wordt na 3 maanden het team waarin je werkt opgeheven. En op de dag dat je zou beginnen in een nieuw team, waarmee je al even kennis hebt gemaakt, en waarin je je meer dan welkom voelde, lig je in het ziekenhuis met in je achterhoofd, ga ik dit overleven, krijg ik straks nog verlenging van mijn contract. Bizar toch dat manlief zijn broer ook is getroffen door kanker, bij hem werd het alleen een half jaar eerder geconstateerd dan bij Manlief.. Beiden lijken de kanker te gaan overleven. Zoals het er nu naar uit ziet, ligt 1 van de broers de derde week van maart in Amsterdam (Antonie van Leeuwenhoek) en de andere broer in Apeldoorn, Zutphen of Deventer. Beiden krijgen daarna te horen te horen of ze nog nabehandeling nodig hebben, of dat ze kankervrij zijn. Tijdens de operatie van manlief kunnen ze pas zien in hoeverre lymfklieren in de buurt zijn aangedaan, en wat er aan de hand is met het zogenaamde vetschort (beschermlaag om de darm). Het blijft nog even spannend, maar de grootste spanning is er gelukkig af. Nu is het zaak dat ze het HB gehalte op peil krijgen zodat ze kunnen opereren. Maandag wordt hij een paar uurtjes opgenomen op de dagbehandeling en krijgt hij een ijzerinfuus (Ferinject - ferricarboxymaltose) Dit infuus is bekend vanwege de (soms ernstige) bijwerkingen die het kan geven vandaar de korte opname. Dinsdag heeft manlief een gesprek met de chirurg die hem gaat opereren, ach en zo loopt de agenda wel vol. Vorige jaar op 6 maart waren we 's avonds op de Herdenkingsbijeenkomst van de Hospice, waar mijn schoonmoeder is overleden, ik heb toen ook een blog geschreven, over het leven dat gewoon doorgaat, over de bloesem aan de bomen, op dat moment. Dit jaar is alles wat later op gang gekomen, maar de winter lijkt voorbij te zijn, en de lente staat voor de deur. Het zal allemaal wel niet zonder slag of stoot gaan. maar het voornaamste is dat er een positief uitgangspunt is, en gelukkig denken we daar het zelfde over. (zie ook het blog van manlief van vandaag over vertrouwen ) Ze zeggen weleens "Liefde overwint alles", en daar proberen we ons maar aan vast te houden. 

Donderdag 5 maart positief gevoel

Vandaag was het dan zover, we zouden de uitslagen van de CT scan krijgen. Twee van onze dochters gingen mee naar het ziekenhuis, en de derde kwam rechtstreeks van haar werk. Allemaal gespannen kopjes vanmorgen. Manlief en ik, wilde graag met ons 2tjes naar binnen bij de specialist, en dat respecteerden onze dochters ook, Maar wat was het fijn dat ze er waren. En voor hun ook, want het is altijd beter op de plek te wachten, dan thuis op een telefoontje te wachten, is mijn ervaring. Vandaag kwamen we er ook achter, dat veel meer mensen totaal onverwachts geconfronteerd worden met darmkanker, zonder dat er ook maar klachten aanwezig zijn of waren. Veel mensen worden eruit gepikt bij het bevolkingsonderzoek naar darmkanker

Invoeringsschema bevolkingsonderzoek darmkanker


De specialist die vanaf nu manlief zijn behandelend specialist is geworden, zagen we vandaag voor het eerst. En wat waren we blij met hem. Een vriendelijk, rustige man, die alle tijd voor ons had, en heel duidelijk vertelde wat de bevindingen waren, maar vooral de voor ons belangrijke woorden uitsprak '' Er zijn geen uitzaaiingen gevonden !" Steeds hebben we het tegen elkaar gezegd, het gaat moeilijk worden, maar het komt goed, maar ja op het moment van het oordeel zit je dan toch met samengeknepen billen van de spanning in die spreekkamer. En na het uitsrpeken van die mooie woorden van de specialist, heb je al weer een andere emotie te pakken, en zit je even op een roze wolk, maar al snel ben je weer met beide voeten terug op de grond, Maar die grond voelt ineens weer veerkrachtig aan. Het is een beetje zoals de specialist aangaf, Goed nieuws, bij slecht nieuws. De tumor is met 100 % zekerheid kwaadaardig . De poliepen die gevonden zijn waren van het soort dat in de regel kwaadaardig wordt. Zeker de helft van de Dikkedarm moet eruit. Ondanks dat dit ws met een kijkoperatie gaat gebeuren, blijft het toch een zware operatie. Na die tijd afhankelijk van het feit , of de lymfklieren wel of niet aangetast zijn door de kanker, krijgt Manlief wel of geen chemotherapie. Dat met de Lymfklieren is en blijft spannend, omdat dat pas bekeken kan worden tijdens de operatie. Duidelijk is dat Manlief enorm geluk heeft gehad dat er een laag HB gehalte was ontstaan Nadat het uitgesloten was dat dit niets met het hart had te maken, zijn ze gelukkig verder gaan zoeken. Vanavond werd manlief ook nog besproken in het MDO (multidisciplinair overleg), en de specialist heeft persoonlijk manlief daarover gebeld, en gelukkig is iedereen het over de bevindingen eens met hem. We weten het, we zij er nog lang niet, en manlief heeft nog een zware weg te gaan, maar deze dag had heel anders kunnen aflopen, er is in ieder geval hoop op een goede afloop. Manlief heeft in ieder geval al toegezegd dat hij gaat meewerken aan een 5 jaardurend onderzoek naar het ontstaan van Darmkanker. Hij hoopt dat hij daarmee iets kan betekenen voor al die andere mensen, die net als hij getroffen worden door deze sluipmoordenaar.. Vandaag dus eindelijk eens wat positiefs.

woensdag 4 maart 2015

Woensdag 4 maart “rustdag”

Vandaag geen ziekenhuis toestanden, en konden we eindelijk in ons hoofd eens met andere dingen bezig zijn, alhoewel er natuurlijk nog wel een aantal telefoontjes waren ivm met het ziek zijn van manlief. Vandaag is het een week geleden, dat alles begon, en net als vorige week zijn de kleinzoons bij ons. Vorige week ontwikkelde bij de oudste van de 2 zich gaandeweg een fikse oorontsteking. Vandaag zijn beiden gelukkig in goede doen. Even geen tijd vandaag om aan alle narigheid te denken. Opa is een beetje ziek geven de kleinzoons aan, en ze lijken manlief meer met rust te laten dan anders. Toch gaat alles niet aan hun voorbij. Beiden lijken veel meer van alles mee te krijgen, dan dat je dat zo in de gaten hebt, want 1 van de 2 gaat zelfs naar de gang met zijn speelgoedmobieltje om net als opa daarvoor, zo geeft hij aan, ook even met de dokter te bellen. Ook zijn ze opvallend rustig als opa even een tijdje op bed gaat liggen.. De dag vliegt voorbij, vooral de wandeling met Ulli de hond, voor beiden altijd een hoogtepunt, was nu helemaal een hoogtepunt, omdat er een Dieseltrein over het VSM spoor reed, dus de dag kon niet meer stuk voor deze 2 treinliefhebbers. Manlief had mooi even het rijk alleen en kon even een beetje bijtanken. Als onze kleinzoons door hun moeder weer worden opgehaald, en ik hun uitzwaai, voel ik opeens hoe moe ik ben, moe maar wel voldaan. Bedankt jongens dat jullie ons zonder dat jullie het in de gaten hadden, door deze dag hebben heen geholpen. Morgen gaan we eens horen wat de toekomst voor ons in petto heeft, en dan in het bijzonder voor manlief, Morgen wordt hoe dan ook, een hele spannende dag. Deze maand is het, heel bizar, de week van de Darmkankermaand, In Gelre ziekenhuis Apeldoorn is deze week een opblaasbare darm tentoongesteld, waar je door heen kunt lopen, Je kunt daar zien hoe darmpoliepen en andere darmafwijkingen eruit zien. Ook is er een stand met folders over allerlei darmaandoeningen en folders van patiëntenorganisaties.

dinsdag 3 maart 2015

Dinsdag 3 maart Start van het traject

Samen met onze oudste dochter gingen manlief en ik vanmorgen weer richting het ziekenhuis. Het begon met het prikken van bloed op bepaalde waarden, onder anderen om de activiteit van de tumor in beeld te brengen, en daarna was het door naar de MDL verpleegkundige. Wat is jullie verteld, is haar opening, dus manlief begint te vertellen, en benoemd al in de eerste woorden die hij uitspreekt het beestje bij naam. Mooi zegt ze, dat is een goede start, dan hebben wij het over het zelfde, en komen jullie niet gaandeweg dit gesprek er pas achter, dat we het over Darmkanker hebben, want zo vertelde ze, niet iedereen beseft wat er nu precies aan de hand is, na een slecht nieuws gesprek. Allereerst, vervolgde de verpleegkundige haar gesprek, het krijgen van Dikkedarm kanker is gewoonweg dikke pech hebben, iedereen kan het krijgen, en je kunt het helaas niet voorkomen, dus ga jezelf nooit verwijten maken, het krijgen van Dikkedarm kanker is gewoon pech hebben. Ondertussen kreeg manlief een grote kan met een soort van limonade aangeboden, dit was de contrast vloeistof die opgedronken moest worden om straks de organen in de buikholte goed in beeld te brengen met de CT scan die manlief aansluitend na het gesprek met de MDL verpleegkundige nog zou krijgen. Vervolgens werd er aan de hand van een kaartje met daarop het maagdarm stelsel afgebeeld precies uitgelegd, en vervolgens getekend waar de "middenmotor" zoals de specialist de tumor had beschreven, zich bevond. Van de poliepen die ook verwijderd waren verwachten ze niet echt problemen. De tumor blijkt groter te zijn dan wij dachten 5 cm lengte, nog geen afsluiting, maar het moet allemaal niet te lang duren. Want dat is natuurlijk het laatste waar je op zit te wachten, dat er een afsluiting van de darm ontstaat, want dat is een levensgevaarlijke situatie. Daarom krijgt Manlief nu ook de specialist die het eerste ruimte in de agenda heeft, en worden al gemaakte afspraken naar voren gehaald, en krijgt manlief de komende tijd met een andere specialist te maken. Even later kreeg manlief een prachtige Patiënten informatie map aangereikt,  waarin zich vragenlijsten, telefoonnummers, folders, brochures, en alle afspraken zich voor de komende tijd al bevonden, tot en met het preoperatief onderzoek/gesprek,dat zal plaats vinden voor de operatie .

Patiënten informatie map Gelre Ziekenhuizen

Het hele traject is er 1 persoon aan hem gekoppeld die alles voor hem regelt, en die ook notuleert bij het Multidisciplinair overleg, waarin aanstaande donderdag manlief besproken gaat worden Vervolgens werd er heel veel uitleg gegeven, en alle gegevens werden nog eens stuk voor stuk doorgenomen. Het is ook goed mogelijk dat manlief voor de operatie chemotherapie krijgt, of alleen maar na de operatie. of misschien beiden,of misschien ook helemaal niets. Wat vandaag wel duidelijk is geworden, is dat hij geen Stoma krijgt omdat de tumor anders dan vaak het geval is, rechts boven in de darm zit ,en een stoma in dit geval geen enkele zin heeft. in ieder geval kreeg manlief op het hart gedrukt dat hij zijn gewicht goed in de gaten moest houden, en onder gèèn voorwaarde mag afvallen. Na het gesprek met de MDL verpleegkundige ging het richting de CT scan, en dat was in een mum van tijd klaar, voor ons gevoel.. Donderdag gaat een echt spannende dag worden, want dan krijgen we de uitslag bij de MDL specialist (uitzaaiingen of niet, wel of niet door de wand heen gegroeid.) kort gezegd, is er genezing mogelijk. De operatie moet hoe dan ook plaats vinden, dat is een ding wat zeker is . Na het gesprek met de MDL specialist, is er aansluitend weer een gesprek met de MDL verpleegkundige. Maar zover is het nog niet, voor het donderdag is, duurt nog lang, ben ik bang.

maandag 2 maart 2015

Maandag 2 maart

We hebben een heel goed maar vermoeiend weekend achter de rug, Best wel veel aanloop, van kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden. Vanmorgen had ik het gevoel of er iets in mijn keel zat, zoveel gesprekken gevoerd aan de telefoon.. Nu maar hopen dat ik niemand vergeten ben. Vanavond alle blogs gepupubliceerd, die ik al wel gemaakt had van de afgelopen dagen, maar die nog steeds in concept waren opgeslagen. Manlief is behoorlijk kalm onder de situatie, maar zijn spreuk, ''Samen doen samen sterk' is even op de achtergrond geraakt. Een nieuw motto heeft hij zich nu eigen gemaakt, ' Het komt zoals het komt" We hebben ook beiden iets van, dat er nog een behoorlijke weg te gaan is, maar dat het uiteindelijk gaat goed komen. Maar vanmorgen was het toch wel weer een beetje spannend, wachtende op het het telefoontje van de MDL verpleegkundige,ook de dochters wachten vol spanning op het telefoontje. Tegen de middag werden we gebeld. Morgen krijgt manlief een gesprek over de voortgang van het traject, en aansluitend een CT scan met contrastvloeistof. We raakten beiden een beetje ontroerd, als er 's middags een Orchidee wordt bezorgd door de bloemist, namens de collega 's van het team waar manlief maar een paar maanden mee heeft samengewerkt. Er wordt zo meegeleefd, dat we er af en toe verlegen van worden. Het spijt Manlief enorm dat hij niet afscheid kon nemen van de cliënten in zijn wijk. Met ingang van vandaag is er een nieuwe wijkindeling, en de wijk waar manlief in werkzaam was wordt opgedeeld over andere wijken. Vandaag zou onze voorjaarsvakantie beginnen, niet dat we weg zouden gaan, maar dit is wel het andere uiterste. Gaandeweg de dag heeft manlief het idee dat het allemaal weer wat moeizamer gaat. Morgen voor de gesprekken en de scan is het is weer bloedprikken op Hb onder anderen. Het zou ons niets verbazen dat het HB gehalte weer aan het zakken is Gelukkig heeft onze oudste dochter aangeboden om morgen te rijden, en hoeven we daar ons geen zorgen over te maken.