vrijdag 6 februari 2015

Coccothraustes coccothraustes

Eindelijk kreeg ik hem dan toch redelijk goed op de foto, alleen nog een paar takken die een beetje in de weg zitten, maar dat mag de pret niet drukken, want ik ben er blij mee. Soms heb je dat, dat het maar niet lukt om een bepaalde vogel goed op de foto te krijgen, en deze vogel bezorgde mij bijna grijze haren, als ik die al niet had, nou ja grijs, ze zijn meer witachtig. Of het licht is te slecht, of Ulli de hond moet ineens zonodig het gras krabben, of het is het mooiste licht van de wereld, en is de vogel in geen velden of wegen te bekennen. (zie ook het blog van 17 jan.) altijd was er wel iets. De vogel is in zijn uppie vanaf begin januari regelmatig bij ons in de buurt te zien. Ik ga er maar vanuit dat het steeds dezelfde vogel betreft, maar dat kan ik natuurlijk niet met zekerheid zeggen. Maar wat ik wel met zekerheid durf te beweren is, dat hij echt prachtig is. Toen ik 8 of 9 jaar oud werd, kreeg ik van een buurman een boek van Jac.P. Thijsse over de zang van vogels, met de mooie naam Vogelzang. Die buurman was bakker, en eigenaar van de bakkerij/winkel naast mijn ouderlijk huis, maar hij was ook een groot vogel liefhebber in hart en nieren, en kweker van allerlei volière vogels.


Ik was ontzettend blij met het boek, vooral omdat er prachtige foto's in stonden. Sommige vogels, eigenlijk best wel veel, die in dat boek stonden, had ik nog nooit gezien. De Appelvink met de mooie latijnse naam Coccothraustes coccothraustes, was daar 1 van. De foto was in zwart/wit, en het boek heb ik ook nog steeds in mijn bezit. Later kreeg ik een plakplaatje van een Appelvink in kleur. Die plaatjes kon je kon sparen en in een boekje plakken, pas toen zag ik de mooie kleuren van de Appelvink. En dan hoop je dat je in het echt nog eens een keer zo'n vogel ziet. En de laatste jaren was mijn hoop natuurlijk, allereerst om er 1 te zien, maar ook om er nog eens 1 een beetje goed op de foto te krijgen. En vandaag ging die lang gekoesterde wens eindelijk in vervulling.
Appelvink - Coccothraustes coccothraustes


zaterdag 31 januari 2015

Populus vulgaris

Ik kwam hem vroeger wel eens tegen, of liever gezegd het gebeurde wel eens dat ik de complete band van Normaal ergens tegen kwam. Vooral in hun begintijd gingen ze soms met de trein naar een optreden, en dan moesten ze net als ik overstappen op het station in Arnhem. Ik mocht hem eigenlijk niet zo, niet dat ik de man persoonlijk kende (en hij mij ook niet), maar op een dag toen ik aan het wandelen was met onze hond ergens in de jaren 70 in de buurt van mijn ouderlijk huis in Doetinchem werd ik door een zwart busje gepasseerd en 1 van die gasten vond het nodig, om uit het raam te schreeuwen; hey rooie. Het stomme was dat ik eigenlijk al een tijd niet meer voor rooie was uitgescholden, dus ik was dan ook even helemaal verbaasd. Door de hit van Arne Jansen (ook een Achterhoeker) ; Meisjes met rode haren, werd er toch anders naar roodharigen gekeken, in ieder geval werd het schelden een stuk minder. Geen idee wie dat toen was, daar kwam ik later pas achter, toen ik voor het eerst naar een optreden in Varsseveld ging van de groep Normaal. 1 van de jongens van Normaal, had ik al wel eerder gezien, Paul Kemper, hij speelde daarvoor in de Doetinchemse rockband Threshold, samen met een paar klasgenoten van de zus, van toen mijn beste vriendin Ciska. Een ander bandlid van Threshold was, Bert Heerink hij heeft nog even samengewerkt met mijn vader in de Doetinchemse Houtbuigerij Ebbers en Van Haarlem. Later werd Bert heel bekend met de groep Vandenberg, en natuurlijk met de reclame van Heineken. Threshold speelde regematig in het voorprogramma van diverse bekende groepen , zoals Earth and fire, en nog niet zolang geleden was er een reunie optreden in de DRU Cultuurfabriek. Threshold was meer mijn muziek, maar bij Normaal had je meer het gevoel van ''wij Achterhoekers'', net zoals met voetbalclub de Graafschap, en zeker als je als Achterhoekers onder elkaar, je ergens in een ander deel van Nederland bevond. Ik was niet echt de grootste fan van Normaal, maar heel veel van hun liedjes kan ik wel meezingen. Bijna alle liedjes zijn in het achterhoeks gezongen, voor een westerling meestal onverstaanbaar. Bennies zoon Gijs heeft later samen met de kleinzoon van de overburen van mijn ouders, Hendrik Jan Lovink Jovink & the Voederbietels opgericht. De opa en oma van Hendrik Jan waren eigenaar van een aantal slagerijen, waarvan ook 1 bij ons in de buurt. De opa en oma stonden in de zaak bij ons in de buurt, en toen die er mee ophielden, kwamen de ouders van Hendrik Jan in de zaak, en later kwamen ze ook boven de zaak wonen. Als Achterhoeker ben je er dan best een beetje trots op dat de jongens bekend zijn geworden, met hun groep, maar zeker ook met de Zwartecross De groep bestaat niet meer, en Hendrik Jan is met een nieuwe groep begonnen Backcornerboogieband Maar nu weer teug naar Bennie Jolink. Er was, en er is nog een reden dat ik niet echt een grote fan van Bennie ben, en dat komt door het feit, dat hij een groot liefhebber van de jacht is, en dat is bepaald niet mijn ding. Maar Bennie heeft ook nog hele andere kanten, want hij is een man met het hart op de juiste plaats, en een achterhoeker in hart en nieren, en een sociaalbewogen mens. In 2012 hield Bennie zich de woede op de hals van Geert Wilders, toen hij een schilderij gemaakt had, waarop Geert Wilders staat afgebeeld met Adolf Hitler en Anders Breivik, en hij had ook een nummer geschreven met kritiek op Wilders ''Heb I-J Dat Ok'' Het populisme zag Bennie Jolink als een groot gevaar daarom schreef hij ook een politiek betoog in 2012 Ergens in 2007 was er een optreden van Bennie in het programma van Pauw en Witteman, en dat liedje is altijd bij mij blijven hangen, vooral de laatste maanden kwam het liedje te pas en te onpas weer naar boven. Krek alens, alle vertrouwen in de politiek is weg, alles is 1 pot nat. Soms denk ik, Bennie je hebt hartstikke gelijk, maar aan de andere kant hoop ik dat ik er nooit zo over ga denken. Al een tijdje heb ik dit blog in concept staan, maar een passende titel vond ik maar niet, want het gaat over Rockgroepen uit de Achterhoek, Politiek, over mijn jeugd, maar ook over nu. Vanmorgen werd ik aangesproken door iemand die ik wel eens zie, maar nog nooit echt gesproken heb. Werkt u man niet meer in het gemeentehuis was haar vraag, ik zie hem nooit meer, en ik zie hem ook nooit meer in de krant staan, waarop ik haar antwoorde (zonder veel uitleg te geven), dat dat al een tijdje niet meer het geval was, en dat hij inmiddels werkte in de thuiszorg. "Ojaaaa, dat meent u niet. Goh ik vond het altied een fijne man, zo gewoontjes, niks geen poeha, hi-j most er zeker uut, omdat hi-j te gewoon was of zo." Vervolgens werd er behoorlijk gemopperd over van alles en nog wat, met betrekking tot Eerbeek. "Ach noar het gewone volk luusteren ze toch niet ! " was haar opmerking. Haar opmerking gaf mij even een brok in de keel, en teruglopend naar huis wist ik niet of ik hier nu blij of verdrietig van moest worden. Maar 1 ding wist ik zeker, ik had mijn titel voor het blog gevonden, want Ineens moest ik denken, van een liedje van Normaal met de titel Vulgaris Magistralis, en met de woorden van die mevrouw nog nagalmend in mijn oren stond de titel dan ook vast.
 Krek Alens

donderdag 29 januari 2015

Vijf jaar geleden

Vandaag 29 januari is het 5 jaar geleden dat wij voor de laatste keer de verjaardag van mijn schoonvader vierden, maar dat wisten we toen nog niet.dat het de laatste keer zou zijn, ook al hielden we er toch al een beetje rekening mee. Het was een bijzondere dag 29 januari 2010, want mijn schoonvader werd 85, en dat werd een dag later nog eens uitgebreid gevierd bij Johan in de Korenmolen met familie en vrienden. Mijn schoonvader die toen al dementerend was, genoot met volle teugen. Iedereen weer eens bij elkaar, dat was het mooiste wat er was, en natuurlijk niet geheel onbelangrijk, het warm en koud buffet. Later dat jaar, in september, waren we weer bij de Korenmolen, maar toen zonder mijn schoonvader. Mijn schoonvader was namelijk dat jaar op 3 september overleden. Na de crematieplechtigheid van mijn schoonvader, was er een samenzijn van ongeveer het zelfde gezelschap dat ook op mijn schoonvaders verjaardag was geweest. Nu geen warm en koud buffet, maar soep en broodjes, Vorig jaar op 29 januari, waren we met een klein gezelschap bij het crematorium, om de laatste wens van mijn schoonmoeder te vervullen, namelijk haar as te verstrooien op de zelfde plek waar ook de as van mijn schoonvader verstrooid was. Vandaag zou mijn schoonvader 90 jaar zijn geworden, en als hij nog had geleefd, dan hadden we dit weekend weer bij Johan in de Korenmolen gezeten, waarschijnlijk niet in het zelfde zaaltje ivm een verbouwing,,maar hoe dan ook we hadden zijn verjaardag bij Johan in de Korenmolen in Eerbeek gevierd, met als slot een feestelijk koud buffet.




woensdag 28 januari 2015