Laat morgen je stem niet verloren gaan !
woensdag 19 maart 2014
zondag 16 maart 2014
Gemeenteloket Eerbeek
Woensdag 19 maart heropende de PvdA Brummen-Eerbeek op ludieke wijze het Gemeenteloket Burgerzaken,
naast de Veluwe-specialist op het Stuyvenburgplein in Eerbeek.
Deze opening werd om 13.00u verricht door de Special Guests;
Pé Hillebrink en ANBO-voorzitter Tonny de Gier.
![]() |
| v.l.n.r. Geert van Klinken, Jan Alberts, Pé Hillebrink, ANBO-voorzitter Tonny de Gier en Reinoud Keesmaat. |
zaterdag 15 maart 2014
Empese en Tondense heide
Na aanleiding van een bericht in de Stentor van
12 maart, dat het Rijk de Empese en Tondese Heide in Brummen terecht
aangewezen als zwaar beschermd Europees natuurgebied, omdat er onder
meer zeldzame Kamsalamanders zitten, besloot ik om de stoute schoenen
maar weer eens aan te trekken.
Juni vorig jaar was ik er voor het laatst geweest, en toen ben ik behoorlijk geschrokken, van wat ik daar aan trof. Blog 7 juni 2013
Ik wist dat Natuurmonumenten daar bezig was met het herstel van het laatste restant heide- en blauwgrasland van de IJsselvallei, maar dit was niet geheel volgens plan verlopen.
Het gebied is daarna maanden afgesloten geweest.
Ondanks dat Ik wist dat het al weer even was opengesteld,was ik er nog niet geweest. Op de 1 of andere manier stelde ik het uit om er weer heen te gaan.
Weer liep ik de Mestweg op, en toen ik bijna bij het gebied kwam, zag ik tot mijn grote verbazing aan beide kanten water.
Onvoorstelbaar gewoon, een heel nat gebied, waar eerst nog bomen en struiken hadden gestaan.
Een aantal Wulpen hadden het gebied ook gevonden, en de vogels waren druk aan het baltsen.
In het zand zag ik sporen van Reeën.
Ook een Rietgors liet zich horen.
Een echtpaar Knobbelzwanen, een Bergeend, ruziende Grauwe gansen, een paartje Scholeksters, Grote zilverreigers en Blauwe reigers, Kramsvogels, en een zingende TijfTjaf, waren ook van de partij.
Toen ik bijna bij de afslag van de Steenweg kwam, zag ik dat er toch nog wel veel moest gebeuren.
Waar vroeger een grote water partij was, leek het nu of er een gigantische vijver in een weiland werd aangelegd, met een soort van worteldoek.
Maar het hele geval stond wel vol met water, en overal sprongen en plonsde de Kikkers, maar ook Padden in het water.
Hele concerten van roepende mannetjes, en zo her en der koppeltjes, die genoten van de voorjaarszon.
De meeste waren Bruine kikkers. Even had ik de hoop dat het onderstaande koppeltje
Heikikkers betrof, maar helaas.
De mannetjes van deze Heikikker, is een paar dagen in het voorjaar tijdens de paartijd blauw gekleurd.
En op verschillende plekken in het water zag ik ook alweer kikkerdril.
Ik kan mij nu al verheugen op de komende maanden, benieuwd hoe dat gebied zich gaat ontwikkelen.
In ieder geval een knap staaltje werk van Natuurmonumenten.
En wie weet zie ik daar ook nog een keer de Kamsalamander.
Juni vorig jaar was ik er voor het laatst geweest, en toen ben ik behoorlijk geschrokken, van wat ik daar aan trof. Blog 7 juni 2013
Ik wist dat Natuurmonumenten daar bezig was met het herstel van het laatste restant heide- en blauwgrasland van de IJsselvallei, maar dit was niet geheel volgens plan verlopen.
Het gebied is daarna maanden afgesloten geweest.
Ondanks dat Ik wist dat het al weer even was opengesteld,was ik er nog niet geweest. Op de 1 of andere manier stelde ik het uit om er weer heen te gaan.
Weer liep ik de Mestweg op, en toen ik bijna bij het gebied kwam, zag ik tot mijn grote verbazing aan beide kanten water.
![]() |
| Empese en Tondense heide |
Onvoorstelbaar gewoon, een heel nat gebied, waar eerst nog bomen en struiken hadden gestaan.
Een aantal Wulpen hadden het gebied ook gevonden, en de vogels waren druk aan het baltsen.
In het zand zag ik sporen van Reeën.
Ook een Rietgors liet zich horen.
Een echtpaar Knobbelzwanen, een Bergeend, ruziende Grauwe gansen, een paartje Scholeksters, Grote zilverreigers en Blauwe reigers, Kramsvogels, en een zingende TijfTjaf, waren ook van de partij.
Toen ik bijna bij de afslag van de Steenweg kwam, zag ik dat er toch nog wel veel moest gebeuren.
Waar vroeger een grote water partij was, leek het nu of er een gigantische vijver in een weiland werd aangelegd, met een soort van worteldoek.
Maar het hele geval stond wel vol met water, en overal sprongen en plonsde de Kikkers, maar ook Padden in het water.
Hele concerten van roepende mannetjes, en zo her en der koppeltjes, die genoten van de voorjaarszon.
De meeste waren Bruine kikkers. Even had ik de hoop dat het onderstaande koppeltje
Heikikkers betrof, maar helaas.
![]() |
Bruine Kikker – Rana temporaria |
De mannetjes van deze Heikikker, is een paar dagen in het voorjaar tijdens de paartijd blauw gekleurd.
En op verschillende plekken in het water zag ik ook alweer kikkerdril.
![]() |
Kikkerdril |
Ik kan mij nu al verheugen op de komende maanden, benieuwd hoe dat gebied zich gaat ontwikkelen.
In ieder geval een knap staaltje werk van Natuurmonumenten.
En wie weet zie ik daar ook nog een keer de Kamsalamander.
woensdag 12 maart 2014
Super weekend
We kregen geen tijd om na te denken, het was ja of nee.
En het werd volmondig ja graag.
Natuurlijk gingen we mee, wat leuk, wat een verrassing.
Dit alles speelde zich af vorige week.
Onze oudste dochter en haar man wilden een last minute boeking doen, en wij manlief en ik mochten mee als we zin hadden.
En zo kon het gebeuren dat we afgelopen vrijdag met onze oudste dochter, haar man, en de 2 kleinzonen, richting Zandvoort gingen.
Het werd een kort maar krachtig weekend.
We werden verwend met het mooiste weer wat je je maar kan bedenken.
18 graden, en dat begin maart.
Ondanks dat bijna de 1 na de andere, van ons gezelschap last van buikgriep achtige verschijnselen kreeg, hebben we gelukkig toch nog heel wat op het strand kunnen lopen.
En wat genoten die 2 kleine mannekes, en wat genoten wij van hun.
Weinig foto’s gemaakt dit weekend van vogels en andere dieren.
Ook een bezoekje aan de Amsterdamse Waterleidingduinen zat er niet in, daarvoor was het weekend te kort.
Wel foto’s van gemaakt, van een prachtige zonsondergang, laagvliegende vliegtuigen, raceauto’s, maar vooral van de kleinkinderen .
Niet alleen wij maakte foto’s van de kleinkinderen !
Toch wel heel benieuwd wie de 3 Italianen waren, die vanuit een langzaamrijdende auto volop foto’s aan het maken waren, van onze kleinzonen in de bolderkar.
Op zondag waren wij al bijtijds aan de wandel op het strand.
Het viel toen al op dat het steeds drukker werd.
En dat wij niet alleen in Zandvoort waren, bleek zondag op de weg terug naar huis.
Anderhalf uur lang in file gereden, en daarmee 10 km verder gekomen.
Gelukkig was er genoeg te zien, en de kleinzonen gedroegen zich voorbeeldig.
Al met al een super weekend, dat zoals dat altijd gaat met dingen die leuk zijn,veel te kort duurde.
En het werd volmondig ja graag.
Natuurlijk gingen we mee, wat leuk, wat een verrassing.
Dit alles speelde zich af vorige week.
Onze oudste dochter en haar man wilden een last minute boeking doen, en wij manlief en ik mochten mee als we zin hadden.
En zo kon het gebeuren dat we afgelopen vrijdag met onze oudste dochter, haar man, en de 2 kleinzonen, richting Zandvoort gingen.
Het werd een kort maar krachtig weekend.
We werden verwend met het mooiste weer wat je je maar kan bedenken.
18 graden, en dat begin maart.
Ondanks dat bijna de 1 na de andere, van ons gezelschap last van buikgriep achtige verschijnselen kreeg, hebben we gelukkig toch nog heel wat op het strand kunnen lopen.
En wat genoten die 2 kleine mannekes, en wat genoten wij van hun.
Weinig foto’s gemaakt dit weekend van vogels en andere dieren.
Ook een bezoekje aan de Amsterdamse Waterleidingduinen zat er niet in, daarvoor was het weekend te kort.
Wel foto’s van gemaakt, van een prachtige zonsondergang, laagvliegende vliegtuigen, raceauto’s, maar vooral van de kleinkinderen .
Niet alleen wij maakte foto’s van de kleinkinderen !
Toch wel heel benieuwd wie de 3 Italianen waren, die vanuit een langzaamrijdende auto volop foto’s aan het maken waren, van onze kleinzonen in de bolderkar.
Op zondag waren wij al bijtijds aan de wandel op het strand.
Het viel toen al op dat het steeds drukker werd.
En dat wij niet alleen in Zandvoort waren, bleek zondag op de weg terug naar huis.
Anderhalf uur lang in file gereden, en daarmee 10 km verder gekomen.
Gelukkig was er genoeg te zien, en de kleinzonen gedroegen zich voorbeeldig.
Al met al een super weekend, dat zoals dat altijd gaat met dingen die leuk zijn,veel te kort duurde.
vrijdag 7 maart 2014
Herdenken
Vanavond was er een Herdenkingsbijeenkomst van de Hospice, waar mijn schoonmoeder haar laatste levensdagen heeft doorgebracht.
Deze bijeenkomsten worden gemiddeld 4 x per jaar gehouden.
Vanaf 7 augustus tot 11 november vorig jaar, zijn er in totaal 20 gasten in de Hospice overleden.
Ook mijn schoonmoeder dus.
Er was vanavond toch redelijk wat familie aanwezig, maar ook personeel en vrijwilligers van de Hospice.
Het was een mooie herdenking met als thema Kleurschakering.
Gedurende de avond werd er met gedichten, piano, gitaar, zang, en foto's van de donkere tinten van een overlijden naar de kleuren van de herinnering toegewerkt.
Voor iedere overleden gast die in de Hospice was overleden werd een kaars aangestoken, maar er werd ook een kaars voor alle mensen die overleden waren aangestoken.
Kortom het was toch een avond die ons allemaal een goed gevoel gaf.
Goed dat we geweest zijn, maar blij dat dit we dit ook weer achter ons kunnen laten.
Toch raar want vorige week donderdag was de crematieplechtigheid van mijn moeder.
De tijd lijkt voorbij te vliegen.
Er is veel gebeurd in 5 maanden tijd, te veel voor mijn gevoel.
Buiten zit er alweer bloesem aan de bomen, het leven gaat gewoon weer door.
Straks zal er hopelijk ook weer meer kleur in het leven komen.
Deze bijeenkomsten worden gemiddeld 4 x per jaar gehouden.
Vanaf 7 augustus tot 11 november vorig jaar, zijn er in totaal 20 gasten in de Hospice overleden.
Ook mijn schoonmoeder dus.
Er was vanavond toch redelijk wat familie aanwezig, maar ook personeel en vrijwilligers van de Hospice.
Het was een mooie herdenking met als thema Kleurschakering.
Gedurende de avond werd er met gedichten, piano, gitaar, zang, en foto's van de donkere tinten van een overlijden naar de kleuren van de herinnering toegewerkt.
Voor iedere overleden gast die in de Hospice was overleden werd een kaars aangestoken, maar er werd ook een kaars voor alle mensen die overleden waren aangestoken.
Kortom het was toch een avond die ons allemaal een goed gevoel gaf.
Goed dat we geweest zijn, maar blij dat dit we dit ook weer achter ons kunnen laten.
Toch raar want vorige week donderdag was de crematieplechtigheid van mijn moeder.
De tijd lijkt voorbij te vliegen.
Er is veel gebeurd in 5 maanden tijd, te veel voor mijn gevoel.
Buiten zit er alweer bloesem aan de bomen, het leven gaat gewoon weer door.
Straks zal er hopelijk ook weer meer kleur in het leven komen.
![]() |
| Bloesem |
maandag 3 maart 2014
Geen tranen
Op 31 oktober schreef ik een blog met de titel “De draad weer oppakken“.
Dit was een maand naar het overlijden van mijn schoonmoeder.
Mijn schoonmoeder die voor mij als een moeder was.
29 januari van dit jaar hebben wij de (schoon)kinderen haar as verstrooid, op de plek waar ook de as van mijn schoonvader is verstrooid.
De draad weer oppakken, makkelijker gezegd dan gedaan.
Steeds als we het gevoel hadden, dat we de zaken weer een beetje op een rijtje hadden, gebeurde er wel weer iets.
En zo ook het toch nog onverwachts overlijden van mijn moeder die in een verpleeghuis verbleef.
De laatste weken ging wel steeds slechter met haar gezondheid, dit was zeker zorgelijk, Maar opeens ging ze wel heel snel achteruit.
De band was nooit warm tussen ons, ook nooit geweest.
Als kind was ik zelfs bang voor haar.
Het is aan mijn vader te danken, een hele lieve zachtaardige man, dat ik tot het laatst toe mijn moeder ben blijven opzoeken, ook toen hij al lang niet meer leefde.
En nu was haar overlijden ineens een feit, en kon het gebeuren dat ze door de zelfde mevrouw van een uitvaart vervoersbedrijf, werd opgehaald, als mijn schoonmoeder.
En dat kwam bij manlief en mijzelf toch even hard aan.
Vorige week donderdag was de crematie.
Geen tranen deze keer, zoals bij mijn schoonmoeder, maar wel verdriet.
Verdriet over wat er nooit was.
Gisteren kwamen wij, de kinderen weer bijeen.
Op zoek naar het bedankkaartje dat we verstuurd hadden na de crematie van mijn vader, kwam ik mijn geboorte kaartje weer tegen.
Dat geboortekaartje was ik al lang weer vergeten.
Een heel klein kaartje, dat was toen gebruikelijk.
Niets mis mee, totdat je het openvouwt
Mijn tweede voornaam had mijn vader verkeerd gespeld, bij de aangifte van mijn geboorte.
Ik had namelijk naar haar moeder vernoemd moeten worden.
De Z van Elizabeth had een S moeten zijn.
Op het geboortekaartje Elisabeth, en in hun trouwboekje Elizabeth
En dat verweet ze mijn vader later nog regelmatig.
Maar wat gelijk opviel bij het openslaan van het kaartje was, dat ze in de tekst het woord dochtertje had door gekrast.
Wij de 5 kinderen hebben allemaal een verschillende moeder mee gemaakt, zo lijkt het wel.
Daardoor heb ik mij ook heel lang alleen gevoeld, omdat ik heel lang het idee had dat het aan mij lag.
Onze hond Corrie heeft heel wat verhalen van mij moeten aanhoren.
En als de baby’s op schilderijtjes van Bessie Pease die boven mij bed hingen hadden kunnen horen, dan hadden ze een heleboel te vertellen gehad.
Maar gisteren was daar opeens dat gebaar van mijn 1 jaar jongere broer, die zich verontschuldigde, dat hij als kind het vroeger nooit voor mij had durven opnemen, omdat hij bang was anders ook klappen te krijgen.
En dan is gedeelde smart ineens halve smart.
Ik heb altijd gezegd dat ik nog een keer een boek zou gaan schrijven over mijn jeugd maar ik ben bang dat dat fysiek niet gaat lukken.
Ik ben ook niet in de veronderstelling dat anderen daar op zitten te wachten, maar het is meer voor mezelf , gewoon de dingen van mij afschrijven.
Na het overlijden van mijn moeder heb ik een gedicht geschreven Cirkels, en daar wilde ik het voorlopig maar even bij laten
Dit was een maand naar het overlijden van mijn schoonmoeder.
Mijn schoonmoeder die voor mij als een moeder was.
29 januari van dit jaar hebben wij de (schoon)kinderen haar as verstrooid, op de plek waar ook de as van mijn schoonvader is verstrooid.
De draad weer oppakken, makkelijker gezegd dan gedaan.
Steeds als we het gevoel hadden, dat we de zaken weer een beetje op een rijtje hadden, gebeurde er wel weer iets.
En zo ook het toch nog onverwachts overlijden van mijn moeder die in een verpleeghuis verbleef.
De laatste weken ging wel steeds slechter met haar gezondheid, dit was zeker zorgelijk, Maar opeens ging ze wel heel snel achteruit.
De band was nooit warm tussen ons, ook nooit geweest.
Als kind was ik zelfs bang voor haar.
Het is aan mijn vader te danken, een hele lieve zachtaardige man, dat ik tot het laatst toe mijn moeder ben blijven opzoeken, ook toen hij al lang niet meer leefde.
En nu was haar overlijden ineens een feit, en kon het gebeuren dat ze door de zelfde mevrouw van een uitvaart vervoersbedrijf, werd opgehaald, als mijn schoonmoeder.
En dat kwam bij manlief en mijzelf toch even hard aan.
Vorige week donderdag was de crematie.
Geen tranen deze keer, zoals bij mijn schoonmoeder, maar wel verdriet.
Verdriet over wat er nooit was.
Gisteren kwamen wij, de kinderen weer bijeen.
Op zoek naar het bedankkaartje dat we verstuurd hadden na de crematie van mijn vader, kwam ik mijn geboorte kaartje weer tegen.
Dat geboortekaartje was ik al lang weer vergeten.
Een heel klein kaartje, dat was toen gebruikelijk.
Niets mis mee, totdat je het openvouwt
Mijn tweede voornaam had mijn vader verkeerd gespeld, bij de aangifte van mijn geboorte.
Ik had namelijk naar haar moeder vernoemd moeten worden.
De Z van Elizabeth had een S moeten zijn.
Op het geboortekaartje Elisabeth, en in hun trouwboekje Elizabeth
En dat verweet ze mijn vader later nog regelmatig.
Maar wat gelijk opviel bij het openslaan van het kaartje was, dat ze in de tekst het woord dochtertje had door gekrast.
Wij de 5 kinderen hebben allemaal een verschillende moeder mee gemaakt, zo lijkt het wel.
Daardoor heb ik mij ook heel lang alleen gevoeld, omdat ik heel lang het idee had dat het aan mij lag.
Onze hond Corrie heeft heel wat verhalen van mij moeten aanhoren.
En als de baby’s op schilderijtjes van Bessie Pease die boven mij bed hingen hadden kunnen horen, dan hadden ze een heleboel te vertellen gehad.
Maar gisteren was daar opeens dat gebaar van mijn 1 jaar jongere broer, die zich verontschuldigde, dat hij als kind het vroeger nooit voor mij had durven opnemen, omdat hij bang was anders ook klappen te krijgen.
En dan is gedeelde smart ineens halve smart.
Ik heb altijd gezegd dat ik nog een keer een boek zou gaan schrijven over mijn jeugd maar ik ben bang dat dat fysiek niet gaat lukken.
Ik ben ook niet in de veronderstelling dat anderen daar op zitten te wachten, maar het is meer voor mezelf , gewoon de dingen van mij afschrijven.
Na het overlijden van mijn moeder heb ik een gedicht geschreven Cirkels, en daar wilde ik het voorlopig maar even bij laten
Abonneren op:
Posts (Atom)






