Gezocht groene VW Caddy

Het was weer eens zo’n dag. De dag begon hartstikke goed. Vanmorgen tijdens de afwezigheid van Geert nog even snel een Klinkertje in elkaar geflanst. Bij thuiskomst van Geert even een boterham gegeten, rugzak ingepakt Ulli de hond zijn tuigje aangedaan en de auto in, richting de Ijssel. Bij de Ijssel in de buurt van Wilp een tijdje op een bankje gezeten, alleen maar zitten te genieten. Het waaide daar heerlijk verkoelend, vergeleken met de afgelopen dagen voelde het af en toe zelfs koud aan. Goed voor de huid in ieder geval. Na een tijdje besluiten we richting de dijk bij Terwolde te gaan. Helaas het begon te waaien en te regenen. We gingen met 20 graden van huis af , maar de temperatuur zakte in no time naar 15 graden. Natuurlijk hadden we geen jassen bij ons. Na een eindje gereden te hebben staan we op een gegeven moment stil aan de kant. Geert heeft zijn raam open. Een groene VW Caddy komt keihard langs ons tegemoet gereden, harde knal, stoppen ho maar. Inplaats daarvan voet op het gaspedaal. Allebei waren we even beduusd . Geert heeft gelukkig niets maar het spiegelhuis aan de bestuurders kant hangt er zielig bij , en bovendien is de spiegel zelf aan gruzelementen.

Geert besluit om te draaien en achter de Caddy aan te gaan, maar doordat de weg in een bocht verloopt, en er gelijktijdig een busje de Caddy passeerd verliezen we hem uit het oog, er zijn te veel zijweggetjes, die naar beneden gaan. Waarschijnlijk is de Caddy een erf opgeschoten. Helaas niets aan te doen. Gelukkig kon Geert de spiegel weer redelijk terug in het spiegelhuis plaatsen, en konden we onze weg weer vervolgen, terug naar huis. Maar ook dat zat ons niet mee. Van de eerste de beste spoorwegovergang die we moeten passeren zijn de bomen waarschijnlijk al geruime tijd gesloten, want een aantal wachtenden is bezig zich om te draaien. Links van ons kwam in de verte stapvoets een personentrein al toeterend aangereden. Doordat de rij voor ons steeds kleiner aan het worden is , zien wij op een gegeven moment dat 1 van de slagbomen ook aan gruzelementen is gereden, en er zielig bijhangt. Zou een groene VW Caddy hier ook de oorzaak van zijn grapten we beiden hardop. Ook wij besluiten om te draaien. Bij de volgende overgang blijkt het weer mis te zijn, en weer draaien wij om. Maar hoe dan ook op een gegeven moment moet je toch die spoorbaan over. Een grote seinstoring bleek het gevolg te zijn, van al die gesloten overgangen. Bij spoorweg overgang 3 voelden wij ons dan ook genoodzaakt om de seinen te negeren .

Wat een dag, en het was niet eens vrijdag de dertiende, Of kunnen we achteraf zeggen dat we geluk hebben gehad, tenminste dat Geert geluk heeft gehad. Voor het zelfde geld was de spiegel naar binnen geslagen tegen Geert aan en was al het glas eruit komen zetten. Het is maar hoe je het wilt bekijken. br />

Eega sinds 30 jaar

Een gedeelte uit het Blog van Geert van dinsdag 29 mei……………… “Vandaag u toch maar even bijpraten over een voorval van vandaag; staan mijn eega sinds 30 jaar en ik midden op de heide. Er bestond eigenlijk geen plan om echt te wandelen maar zo ineens kwamen we er toch uit, een prachtig stukje Nederland, het Deelerwoud. Makkelijk te bereiken via de onderdoorgang van de A50 en met drie kwartier midden op de heide. Prachtig was het, het was nog zonnig en dan ziet alles er mooi uit. Het was derde Pinksterdag dus erg rustig, een paar fietsers en geen wandelaars te zien. Heerlijk als plotseling; de telefoon gaat en niet die van mij maar van mijn eega sinds 30 jaar. Heb er een gewoonte van gemaakt mijn mobiele op stil te zetten anders sta je daar in de natuur en gaat opeens de sirene uit de Dukes of Hazard. Zelf voel ik daar niets voor, dus uit dat geluid, zo niet mijn eega. Staan dus onverwacht midden op de hei gaat de telefoon en neemt op; uit de conversatie begrijp ik al snel; het is onze oudste. Heeft een probleempje en of de oudjes nu uitkomst kunnen bieden? Tsja; we willen wel maar een probleem; we staan midden op de hei en het duurt zeker een uur alvorens we tot redding van de situatie in staat zijn. Kan je nog iets anders bedenken om tot probleemoplossing te komen? In de tussentijd maar vast richting de auto.Het probleem heeft zich opgelost wordt een paar minuten later en inmiddels een halve kilometer verder gemeld. Mooi en wij toch maar weer het oorspronkelijke plan voor wandeling opgevat en retour gemaakt.” Ik heb dit stukje van Geert in mijn Klinkertje geplaatst, omdat ik het niet beter had kunnen verwoorden. Het enige dat ik er nog aan kan toevoegen, dat de zon pas weer begon te schijnen toen wij al op de heide waren, en dat was wat minder gunstig voor mijn sinaaasappel huidje(zo voelt het door die zonneallergie aan). Maar wat was het prachtig . Er begonnen allerlei vlinders te vliegen waaronder 2 zeldzame nachtvlinders. En in een eenzame boom zat een hele familie Roodborsttapuit, de ouders druk bezig om allerlei vliegende insecten uit de lucht te vangen voor hun kroost, moeder enigzins in de alarmfase.

Heel onverwachts een prachtige bijzondere wandeling zoals Geert het al zo prachtig verwoordde. Het Blog in zijn geheel kun je lezen bij……………. 

 

https://klinkertjes.nl/kiezen/

Van schaduw hoppen en roodharigen

Vanmorgen buiten in de schaduw een heel epistel geschreven over schaduw hoppen. Helaas kom ik er nu achter dat het bewuste Klinkertje niet is opgeslagen. Balen. Schaduw hoppen ging over het feit dat na het tandartsgebeuren van de afgelopen maand ik nu met dit mooie weer, gehinderd wordt door zonne-uitslag . Het lijkt of ik in de brandnetels heb gelegen , en zo voelt het ook. Gelukkig zit de uitslag niet in mijn gezicht. Helaas helpen de koelzalfjes en zalfjes tegen zonneblaasjes niet of nauwelijks. Maar denk nu niet dat ik mij er van laat weerhouden, om te wandelen, ik pas de schaduwhop methode toe. Feit is dat als ik niet in beweging blijf alle spieren verstijven, en dat het een pijnlijke aangelegenheid wordt, en daar zit ik al helemaal niet op te wachten. Rust roest is in mijn geval op z’n plaats. Dus loop ik nu al een aantal morgens met Ulli de hond van schaduw naar schaduw, en dat valt in het geheel niet mee kan ik je vertellen. Waar zijn de rijen met bomen ? Ondanks dat ik zoveel mogelijk in de schaduw blijf lopen, ontkom ik er niet aan, dat de zon mij af en toe behoorlijk te pakken krijgt. Bij thuiskomst weet ik dan ook niet hoe snel ik de zalven er weer op kan smeren, ook al helpt het maar even .Helaas is het voor mij geen optie om de huid dan maar te bedekken. Op de 1 of andere manier hapert bij mij de warmte afvoer, en kan ik dan de warmte niet kwijt. Snappen doe ik het niet, vroeger nooit last van de zon gehad, ondanks dat ik een roodharige ben/was. Anders dan de meeste roodharige werd ik altijd wel bruin, niet dat ik uren lang in de zon kon gaan liggen, want dat was weer het andere uiterste. Maar goed het rode haar is al jaren voltooid verleden tijd, ik ben in een paar jaar tijd helemaal wit/blond geworden. Dit is zo snel gegaan dat een vriendin mij zelfs vroeg, of ik vroeger de haren altijd rood had geverfd. Veel kennissen van de laatste jaren zijn sowieso verbaasd over het feit dat wij 1 blonde maar ook 2 roodharige dochters hebben. Ze kunnen dan maar moeilijk geloven dat ook ik van oorsprong een roodharige ben/was. Het schijnt trouwens dat de roodharigen dreigen uit te sterven. Eerlijk gezegd kan ik daar niet mee zitten. In deze tijd is bijna iedereen lovend over rood haar, maar als kind heb ik mij toch wel vaak een uitzondering gevoeld, en dat zeker niet in de positieve zin van het woord. Hoe vaak werd ik niet uitgescholden. Later met de oudste dochters was dit ook nog wel het geval, maar toch minder erg voor mij gevoel. Een feit was wel dat onze oudste dochter op het moment dat ik bij haar als kind vlechtjes in de haren had gedaan, zij gelijk werd aangesproken met Pipi Langstrumf(we verbleven toen in Zwitserland). en natuurlijk werd er ook regelmatig geroepen van ; heeey stoplicht spring eens op groen! Maar ja ook blondines hebben het niet altijd even makkelijk. Waar ik nu wel heel benieuwd naar ben is of de roodharige traditie wordt voortgezet bij onze kleinkinderen. Gelukkig hoef ik daar nog maar een paar maanden op te wachten, want als alles voorspoedig gaat worden Geert en ik resp. opa en oma van een tweeling. Onze oudste dochter en haar man zijn zoals dat heet in blijde verwachting van een tweeling, een kans van 1 op 2 dat daar een roodharige bij zit. 

Geluk moet je hebben !

Maandagmorgen, ik werd wakker,en gelijk bekroop mij een onbehagelijk gevoel. Al snel wist ik het weer,de volgende morgen naar de tandarts. De derde tandartsweek was in gegaan, daarna nog 1 week te gaan. Een aantal van mijn kiezen bleken er slechter aan toe te zijn dan met het blote oog waarneembaar. Waarschijnlijk is mijn medicijn gebruik daar debet aan, maar ja, een keuze om die te laten staan heb ik niet . Dan overleven waarschijnlijk mijn kiezen, maar dan leg ik zelf het loodje . Twee, mogelijk drie, zijn niet meer te redden, dus dat is trekken geblazen, en omdat ik bloedverdunners gebruik, gaat er maar 1 per keer getrokken worden. Nummer 1 ging er redelijk uit, en met 2 kleine hechtingen erin was het allemaal redelijk te doen. Maar de week erop met nummer 2 ging het helemaal mis, die moest er in stukken uit gehaald worden. Maar goed, de tandarts heeft mij een rit naar de kaakchirurg kunnen besparen, maar het kostte wel de nodige tijd, zodat ik er de oorzaak van was dat de wachtkamer behoorlijk vol raakte. In verband met eventuele nabloedingen moest ik nog wel even een tijdje in de wachtkamer blijven zitten voor het geval dat. Na nog een tijdje in de wachtkamer te hebben gezeten, mocht ik naar huis, 1 kies armer en 3 hechtingen rijker. Maar ondanks dat het herstel redelijk ging, was ik er die maandagmorgen niet gerust op . Geert stelde dan ook voor om die middag een stukje te gaan wandelen op de heide. De voorbereidingen voor de fractie vergadering had hij al helemaal klaar, en daarom leek het hem wel goed om even afleiding te zoeken. De jongste dochter had ook wel zin om mee te gaan, dus zo gezegd zo gedaan. Het was die dag best wel lekker weer, niet te koud of te warm, maar op de heide bij Hoog Buurlo stond een straffe wind, daarom besloot ik ook mijn dikke vest aan te houden. Nog had ik het koud, dat terwijl dochter en manlief vrolijk met ontblote armen rondliepen. Er vlogen redelijk wat libellen en vlinders rond, nou ja vliegen, ze werden eerder overal neer gekwakt door de wind. Jammer want een foto maken werd zo wel heel moeilijk. Maar toch die middag nog wel mooie foto’s kunnen maken van een Roodborsttapuit, in dit geval een vrouwtje. Verder niet erg veel vogels gezien, maar toch was het volop genieten. Doordat Geert last van zijn voet kreeg besloten we een korte route terug naar de auto te nemen. Nadat we rechts van ons een vennetje hadden gepaseerd, en even stil bleven staan om naar de Boerenzwaluwen te kijken, moesten we even later aan de kant voor een bestelautootje met daarin een natuurfotograaf(dit maakte de afbeeldingen en de tekst op de auto ons duidelijk). Hierdoor kwam het dat onze dochter iets achterop liep. Ze riep mij op een gegeven moment dat er een beest over de weg liep. Zij dacht in eerste instantie dat het om een Lieveheersbeestje ging. Bij haar aangekomen zag ik gelijk dat het om een spin ging, en wel een heel bijzondere spin. Onze dochter natuurlijk de Hemel in geprezen, maar zij was alleen maar blij dat ze de spin niet op haar kamer was tegengekomen. Wat een prachtige spin, die Lentevuurspin, ook wel Lieveheersbeestjesspin genoemd. Ik had wel eens een foto gezien van de Lentevuurspin, maar dat ik ooit de spin nog eens in het echt zou zien, daar had ik nog niet eens op durven te hopen. Een zeldzaam beestje dat ook nog eens alleen op de Veluwe voor komt. Deze spin betrof een mannetje , de vrouwtjes zijn zwart, en leven voornamelijk in hun holletje onder de grond, die zie je dus al helemaal nooit. Dit mannetje was was waarschijnlijk op zoek naar een vrouwtje. Na een paar foto’s gemaakt te hebben heb ik voor alle zekerheid de spin toch maar even geholpen en de zandweg over gezet. Daar los gelaten in de vegetatie. Voor het zelfde geld was die natuurfotograaf weer over de zandweg terug komen rijden, en dan was het einde verhaal voor de spin(wat zal die man balen als hij ooit te weten komt waar hij langs is gereden). Thuis gekomen voor alle zekerheid toch maar even gekeken naar informatie over de spin, ook al wist ik het zo goed als zeker. In ieder geval; de tandarts was de rest van de dag vergeten en uit mijn hoofd. Helaas, de dag erop slaagde de reddingspoging van kies nr.3 niet. Mijn voorgevoelens waren juist geweest. de wortelkanaal behandeling moest halverwege de behandeling gestaakt worden. Voorzien van een noodvulling kon ik naar huis en moest ik de volgende dag terug komen om de kies alsnog te laten trekken. Nog 1 tandartsweek te gaan. Voorlopige stand; 3 kiezen armer(en dan heb ik het nog niet eens over de rekening). Nu maar hopen dat de rest wel is te redden, en dat ik de komende jaren ook geen valpartijen meer meemaak. Dat was in mijn geval niet echt bevorderlijk voor mijn gebit. Wat dat betreft kun je maar beter in de natuur rondlopen want daar is het over het algemeen zachter vallen dan op het asfalt. In ieder geval hoop ik dat mijn gebit er weer een tijdje tegen kan en dat de halfjaarlijkse controle weer voldoende zal zijn. Maar hoe dan ook, ik heb hem gezien……………. de Lentevuurspin.

Lentevuurspin – Eresus sandaliatus

 

De paden op de lanen in……..

Wij(Geert en ik) zijn tegenwoordig aan de wandel. Hele stukken bos en heide worden door ons verkend. Als het niet al te warm weer is gaat Ulli, de hond, mee en af en toe zijn we in het gezelschap van onze jongste dochter. Hoe raar kan het allemaal lopen. Jaren lang in mijn uppie zo goed en kwaad als het ging alleen maar in de wijk waar wij wonen rond gelopen. Natuurlijk wel altijd in gezelschap van de hond, en de laatste jaren ook altijd de camera om de nek. Als de tijd en de mogelijkheid er was zette Geert mij af bij het Alba(gat)plas een voormalige zandafgraving in de buurt van Apeldoorn dat nu een ,een prachtig stukje natuur is. Of hij bracht mij naar de Leuvenheimse beek in de buurt van Brummen. Op die plekken was en is het altijd genieten voor mij, altijd is er wel wat te zien. Zo kon het bij de beek zomaar gebeuren dat ik terwijl ik daar aan de kant zat, er een Ringslang kwam aanzwemmen, en dat die de oever opging vlakbij de plek waar ik zat. Ik durfde me nauwelijks te bewegen, bang om de slang te verstoren. Uiteindelijk na een aantal foto’s te hebben gemaakt, ben ik zo voorzichtig mogelijk weggeslopen, omdat ik het zitten niet meer vol kon houden. Een bunzing, een eekhoorn, reeen en zelfs edelherten heb ik daar in de buurt gezien, maar helaas tot mij grote spijt nooit een vos. Een ander dier dat ik in ieder geval in de buurt van de beek nooit zou tegenkomen, en de laatste jaren sinds ik het fotograferen weer heb opgepakt ook niet meer ben tegen gekomen, was het wilde zwijn. Woon je notabene midden op de Veluwe, en nog geen wild zwijn op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. En dan opeens begin november vorig jaar staat je leven op de kop, en kom je helemaal nergens meer, maar op de 1 of andere manier doet dat het er ook niet meer toe. En Geert maar grappen dat hij alleen maar naar het ziekenhuis ging om te fietsen, en zeker niet de bedoeling had om daar te blijven, maar helaas voor hem dacht de Cardioloog daar heel anders over. Het verstand gaat op nul en de blik op oneindig, en je hoopt,en je maakt er het beste van samen met je kinderen. Nu, een half jaar later, hebben we samen al heel wat kilometers gelopen met z’n beiden. In het kader van de revalidatie moest Geert meer gaan bewegen. 2 x in de week fysiofit, en in Geert zijn geval “wandelen”. Wij zijn niet een ideale loopcombinatie, want Geert loopt vele malen sneller dan ik loop, en ook komt daar nog bij dat ik herhaaldelijk even een foto moet maken, als ik een vogel of iets anders zie, maar we genieten allebei met volle teugen. En zo gebeurde het toch nog weer heel onverwachts,(al hoewel Geert al een vermoeden had dat ze in de buurt waren)dat we opeens met wilde zwijnen oog in oog stonden. Een aantal volwassen dieren met hun jongen bevonden zich naast het bospad., waarop wij liepen. Onze jongste dochter die met ons meeliep zou ze nog bijna voorbij lopen, maar gelukkig konden wij haar net op tijd waarschuwen. Op het moment dat de groep het bospad wilde oversteken , kregen ze ons pas in de gaten. 1 van de moederdieren stond even oog in oog met onze dochter, gromde wat en besloot vervolgens om in alle rust, samen met haar jongen, het pad over te steken. Op dat moment kon Ulli onze hond zich niet meer stil houden, hij begon luidkeels te piepen, de terriër in hem ontwaakte. Helemaal vol over deze ontmoeting vervolgende wij het pad, om ze vervolgens een eind verderop weer tegen te komen. Op zo’n moment kan je dag dan niet meer stuk. Nog geen week later zagen we weer een grote groep volwassen dieren met jongen. Vandaag zijn wij voor het eerst op de grote zandverstuiving bij Kootwijk geweest (Kootwijkerzand). Een prachtig indrukwekkend gebied. Je voelt je bijna alleen op de wereld. Het gebied heeft wel wat weg van het decor van”Once upon a time in the west “een woestijn maar dan zonder cactussen en schedels van dieren, en ook de temperatuur van vandaag leek er totaal niet op, want die was de hele dag nog niet in de dubbele cijfers gekomen. Nog maar net op de zandverstuiving aangekomen landde vlak voor ons, in een boom, een prachtige Tapuit man (vogel), die er even het gemak van nam. De wandeling was behoorlijk zwaar door dat mulle zand, zelfs Ulli de hond was na afloop helemaal totaal loss, maar die heeft aan de lange riem ook heel wat meer meters gemaakt. Op die zandverstuiving voel je je ineens zo nietig, en ineens realiseer je dan, dat dit hele wandel gebeuren een jaar geleden niet mogelijk was geweest. Als Geert zijn gezondheid hem een half jaar geleden niet in de steek had gelaten, dan hadden wij zo’n wandeling als vandaag nooit kunnen volhouden.

Wat dat betreft is de uitspraak van Johan Cruiff hier van toepassing………………… …….ieder nadeel heb z’n voordeel!

El dia de la Rosa

Oei, nog maar net begonnen met een blog, en nu al dreigt het bijhouden daarvan in het slop te raken. Maar ik had een goede reden vind ik zelf. Wat hebben we veel mee gemaakt de afgelopen tijd. Oudste dochter en haar vriend getrouwd, (een fantastische dag) en ook nog te horen gekregen dat als alles voorspoedig gaat we opa en oma worden van een tweeling. Het geluk komt ons echt tegemoet de laatste tijd. Dat was eind van vorig jaar toch wel even anders. Ineens beland je man, mijn liefste en al ruim 30 jaar mijn grote steun en toeverlaat geheel onverwacht in het ziekenhuis met hartproblemen, en je wereld lijkt in te storten. En dan merk je hoe sterk je kunt zijn, en dat je er nog eens extra bewust van bent dat je het ontzettend hebt getroffen met die drie meiden van mij ( ons), met hun partners. Gelukkig is alles goed afgelopen, er zitten wat nieuwe onderdelen in zoals Geert placht te roepen, en volgens hem kan hij weer jaren mee. En eerlijk is eerlijk, je komt er nu pas achter dat het proces bij hem al een tijdje gaande was, het is er echt ingeslopen, zo goed als hij zich nu weer voelt heeft hij zich in geen tijden meer gevoeld. En zo kon het dan toch gebeuren dat wij gisteren maar liefst 30 jaar getrouwd waren In het weekend hadden wij dit al in kleine kring gevierd, en van de kinderen kregen wij een waardebon aangeboden goed voor een rondvaart door de Biesbosch, echt een fantastisch cadeau, een wens gaat, wat dat betreft, in vervulling. Op de dag zelf( 23 april) de val van het kabinet Rutte, (opgeruimd staat netjes)een betere dag hadden ze niet kunnen uitzoeken, maar het had ook gerust eerder gemogen . En dan nog het beste nieuws van de dag, een goede uitslag van de 20 weken echo van de tweeling, niet anders verwacht, gezien de voorgaande echo’s, maar toch even een spannend moment, omdat ze nu heel gericht naar mogelijke afwijkingen gingen zoeken. 23 april, de dag, kon voor ons niet meer stuk. Het getal 23 beschouw ik altijd al als mij geluksgetal (geboren op de 23ste), vandaar dat ik ook heel graag wilde trouwen op de 23ste, en dat gebeurde dus ook op 23 april 1982. Tot mijn verbazing stond er gisteravond ineens een berichtje van Carmen uit de vriendenkring op facebook, met een foto op het nieuwsoverzicht , waarop zij te zien is met een rode roos , met de volgende tekst in het Spaans………. La Rosa de San Jordi , para toda la gente que quiero xxx Dan begin je toch een beetje nieuwsgierig te worden en dan ga je googelen, en kom je erachter dat in Spanje(geboorteland van Carmen) El dia de la Rosa (De Dag van de Roos)gevierd wordt 23 april is de sterfdag van Sant Jordi bij ons beter bekend als Sint Joris, en dat is in veel landen en zeker in Spanje een bijzondere dag. Die dag lijkt een beetje op Valentijnsdag. Historisch gezien gaven de mannen vrouwen rozen Toch leuk om er na 30 jaar achter te komen dat je wel op een heel bijzondere dag getrouwd bent, namelijk op El dia de la Rosa.

Mijn eerste fotocamera

Afgelopen week schreef mijn oudste broer een berichtje in mijn gastenboek die op de website staat, daarin herinnerde hij mij aan het feit dat ik vroeger als kind ook al in de weer was met een fotocamera, en ach, dan dwalen je gedachten weer af naar die tijd. Ik was 12/13 jaar oud toen ik mij eerste fotocamera kocht, van mijn spaarcentjes. Een camera van nog geen 15 gulden (de prijs exact weet ik niet meer). Het was een DIANA fotocamera(mijn broer wist nog welk merk het was), de filmrolletjes waren nog bijna duurder dan de camera zelf, om over het ontwikkelen en afdrukken daarvan maar niet te praten, en alles was in zwart/wit. Maar ik had het geluk dat mijn buurjongen die een stuk ouder was, in het bezit was van een donkere kamer, ook wel Doka genoemd. Gerrit (mijn buurjongen) fotografeerde zelf ook, zijn foto’s stonden regelmatig in de krant, de toenmalige Graafschapbode (Doetinchem) maar of hij nu freelancer voor die krant was, dat weet ik niet meer. In ieder geval als Gerrit zijn films moest ontwikkelen, dan ontwikkelde hij ook mijn filmpjes, helemaal voor niets, anders had ik die hobby met mijn zakgeld niet kunnen betalen. Aan modellen geen gebrek, mijn broertjes en zusje waren vooral de pineut, maar het liefste ging ik er op uit, koeien en paarden, en andere dieren op de foto zetten. Thuis kreeg ik dan vaak te horen dat dat zonde van het filmpje was, want wat had je nu aan een koe op de foto, werd er dan gezegd. Maar Gerrit nam het dan voor mij op, hij sprak zijn verbazing uit over de foto’s die ik maakte met dat goedkope toestelletje, en een enkele foto drukte hij zelfs af als ansichtkaart. Later toen ik vakantiewerk ging doen, en mij eerste geld verdiende kwam er een echte Kodakcamera. Die camera was vooral heel handig bij het maken van verslagen tijdens mijn stages in de diverse zorginstellingen. Nu kon ik voor het eerst in kleur fotograferen. Nu jaren later zijn de zwart/wit foto’s in bijna perfecte staat, maar de foto’s in kleur zijn vervaagd en roodachtig verkleurd, best wel jammer. Tot een jaar of 25 was ik best wel fanatiek met fotograferen bezig, maar daarna werd dat ineens stukken minder. Waar dat aan lag? Misschien omdat ik inmiddels was getrouwd, de oudste dochter was inmiddels geboren, ik ging parttime werken en in huis was een Practica camera waar ik totaal niet mee overweg kon. Feit is dat Geert toen het meest fotografeerde. Vanaf de geboorte van onze jongste dochter waren wij in het gelukkige bezit van een JVC videocamera. Meters film zijn er toen door mij gemaakt met die camera en zijn opvolger de Sony. En opeens was daar ook op foto gebied de ontdekking van de eeuw de digitale camera, wat een uitvinding. Jaren heeft een Sony digitale compact camera dienst gedaan. Ideaal zo’n digitale camera, bevalt een foto niet, wissen en klaar. En toen was daar de vriend van onze middelste dochter. Hij was op zoek naar een andere camera, en tegen een schappelijk prijsje kon ik zijn camera, een Canon, overnemen. Inmiddels ben ik al weer 2 camera’s verder. De eerste Canon was een beetje snel versleten, de tweede was na een valpartij van mijzelf(camera in de hand) behoorlijk van slag, dus belande die helaas al snel in de kast, raar want uiterlijk kwam die camera stukken meer ongeschonden uit de strijd dan ik zelf. De camera die ik nu gebruik, de Canon Power Shot SX30, bevalt gelukkig prima, en ik hoop er nog lang mee te kunnen fotograferen. Die camera heb ik bijna altijd bij me, dat was trouwens wel even een stap om te nemen, je hebt het gevoel dat iedereen je zit aan te gapen als je met de camera om de nek, met de hond, je rondje loopt. Gelukkig kon ik dat station snel achter mij laten, in het dorp zijn ze er inmiddels wel aan gewend geraakt. Er wordt nu niet meer achterdochtig gevraagd waarom ik hun raam aan het fotograferen ben (boom met Staartmees voor het bewuste raam), nee, nu is het meestal; wat zie je daar toch zitten, ik zie helemaal niets. Het mooiste vind ik nog dat ik nu kan laten zien wat ik allemaal ben tegengekomen, en thuis nog eens op mij gemak kan uitzoeken wat ik op de foto heb gezet, en in mijn geval is het lekker buiten zijn en genieten van al het moois om mij heen. Maar 1 van mijn eerste foto’s gemaakt met mijn allereerste fotocamera, van een roodbonte koe in Winterswijk blijft speciaal.