Na maanden met een hoge bloeddruk te hebben gelopen , vochtophoping ,
toenemende kortademigheid bij inspanning, kortom allemaal ongemak, heb
ik uiteindelijk een medicijn gekregen dat de bloedvaten wijder maakt, de
bloeddruk verlaagd, en zorgt dat er meer zuurstof bij het hart komt
(Amlodipine). Het middel staat wel bekend om zijn bijwerkingen , zoals
duizeligheid , hoofdpijn , vochtophoping , maar als het goed is gaan die
met 1 a 2 weken over .
Manlief kreeg vandaag minder nieuws te horen van de Uroloog . De Psa
(prostaatkanker marker in het bloed ) blijft stijgen . Eigenlijk moest
er nu met een nieuwe behandeling gestart worden, maar na overleg is
besloten om dit over de zomer te tillen. De nieuwe behandeling wordt dan
injecties onder de huid, elke drie maanden herhalen. De kanker vlamt
dan op , en dan hopen ze dat de hypofyse (klier in de hersenen ) de
kanker een tijdlang gaat afremmen. Het komt niet onverwachts , we waren
er al bang voor, maar toch.
Maar de komende weken is het rust, even geen gedoe, even bijkomen.
Nog maar kort geleden op 13 juni kreeg ik een berichtje van iemand
(hobbyfotograaf) uit onze wijk, dat er bij haar uilen in de boom zaten,
ze had geen idee wat voor uilen, en achteraf had ze het idee dat ze het
geluid andere jaren ook al had gehoord.
De uil die ze hoorde, bleek een Ransuil te zijn, en haar jongen zaten
in de boom tegenover haar in een Apenbroodboom. Ze hield op afstand
alles goed inde gaten, en ze was behoorlijk aan het blaffen was tegen
een kat die iets te dicht in de buurt van de boom kwam. De kat was zich
van geen kwaad bewust.
Wat dat betreft zou het zomaar kunnen dat ze de uilen andere jaren
ook al had gehoord, omdat Ransuilen vaak jaren achter elkaar van het
zelfde nest gebruik maken.
In loop van de dagen die volgden kwam ik er achter dat zich 4
uilskuikens in de boom bevonden . We hielden het zoveel mogelijk geheim ,
ook al was dat best moeilijk, omdat de boom waar moeder zich bevond op
een redelijk drukke plek stond . Bovendien werd ook nog eens van 11 juni
2021 tot en met zondag 11 juli 2021 het uitgestelde EK 2020 (voetbal)
gespeeld, wat ook weer voor de nodige onrust zorgde in de avonduren.
Maar de familie Ransuil trok zich er niet veel van aan. Moeder hield
trouw de wacht , en in de schemer kwam vader steeds aanvliegen met
prooidieren, want op 18 juni ontdekte ik dat 3 van de 4 uilskuikens al
fladderend op pa Ransuil afkwamen, toen die rond 4.30u uur ’s morgens
nog een muis kwam brengen. De kleinste bleef nog achter in het nest . Ik
sliep al een aantal nachten behoorlijk slecht, en ik besloot om op te
staan en richting de uiltjes te gaan. Moeder Ransuil zat in de buurt ,
en de jongen zaten in hun vertrouwde boom. Daardoor kwam het dat ik pa
Ransuil voor het eerst zag. Soms heeft slecht slapen toch een voordeel.
Vanaf 22 juni gingen de uiltjes gingen al van tak tot tak , soms
zelfs naar een andere boom . Ze worden in die periode ook wel Takkeling
genoemd.
Omdat ze steeds in andere bomen zaten, lieten de jongen de oude
vogels ’s nacht weten waar ze zaten Ze maakte dat duidelijk door
behoorlijk hard te schreeuwen. Steeds meer bewoners in de buurt kwamen
op het geluid af , en vroegen zich af wie de veroorzakers van dit geluid
waren, niemand werd echt blij van dat geluid, maar gelukkig was
iedereen (zonder uitzondering) toen men uiteindelijk wist wie de
veroorzakers waren, heel erg begaan met het wel en wee van de Ransuilen
familie.
Het werd steeds moeilijker om de uiltjes ’s morgens nog allemaal te
ontdekken. Maar met vereende krachten wisten we iedere dag in welke boom
ze zich bebonden. De uiltjes groeide zichtbaar, alleen de kleinste
bleef wat achter in groei.
Ransuil – Asio otus
Uiteindelijk, toen zijn broertjes en of zusjes al van dak naar dak
vlogen, kwam het kleintje niet verder dan een hoekje in een tuin op de
grond. Uiteindelijk hebben de mensen die dat zagen gebeuren de
dierenambulance gebeld. De mensen van de dierendierenambulance konden
het bijna niet geloven, toen ik hun vertelde dat het om een
Ransuil-uilskuiken ging waarvoor ze moesten uitrukken. Bij aankomst
hebben het zij het uiltje onderzocht,. Hij bleek toch vrij mager, en
daarom is het uiltje uiteindelijk meegenomen, naar de roofvogelopvang
in Barchem.
Een paar dagen later bevonden de anderen zich steeds verder van de
nestboom. De familie was nu echt uitgevlogen, ze waren Takkeling af.
Gisteren was het opeens stil in de wijk, en dat was toch wel even wennen.
De uiltjes waren een heerlijke afleiding . Maar het allermooiste vind
ik het feit, dat in een woonwijk 4 Ransuiltjes zijn groot gebracht , en
dat bijna niemand het in de gaten heeft gehad. De laatste dagen werden
ze pas ontdekt, door hun geschreeuw .
Onze 2e vaccinatie met AstraZeneca hebben we vandaag gehad.
Van de vorige die we op 1 april kregen hebben we gelukkig niet erg
veel last gehad. Manlief had wat last van zijn arm, en we hebben ons
even wat grieperig gevoeld, maar dat was het dan ook .
Als het goed is zijn we met ongeveer 2 weken helemaal beschermd, maar we blijven voorzichtig.
Ik zit weer een beetje in de de medische molen. Na het gedoe met mijn
schildklier is mijn bloeddruk niet echt meer normaal geweest. Zelfs bij
lichte inspanning wordt ik kortademig , en heb ik hartkloppingen.
Helaas brengt medicatie verhoging geen verlichting, want de bloeddruk
blijft hoog. Vandaag heb ik de uitslag van het bloedonderzoek gehad,
gelukkig waren er geen schokkende dingen aan de hand. Morgen in de
ochtend wordt ik aangesloten op een elektronische bloeddrukmeter een
holter, voor een 24-uurs bloeddrukmeting . Afwachten wat dat gaat
opleveren.
Naschrift – 28-05-2021 – De 24 uurs bloeddrukmeting laat
schommelingen zien dus ik krijg weer aanpassing van de medicatie, en er
wat bij.
Er werd tot mijn grote verbazing melding gemaakt van een Lammergier
(Gypaetus barbatus) die zou rondvliegen boven Nederland. Ze vloog zelfs
hier in de buurt rond. Ze was al gezien bij Terlet, boven Park de Hoge
Veluwe, en boven het Deelerwoud. De laatste dagen verbleef ze schijnbaar
in de buurt van Lemele in Overijssel.
De Lammergier is een enorme roofvogel, die je vaak in berggebieden
kunt aantreffen, zoals in Spanje en Frankrijk hier in Europa De
Lammergier heeft ongeveer een spanwijdte van 2.50 tot wel 2.80 meter !
Ik ken de vogel alleen uit de boeken. Vroeger gingen er verhalen rond
dat de Lammergier lammetjes greep, en vervolgens liet vallen vanaf grote
hoogte. Daarom werd de vogel volop bejaagd . Op de lagere school las ik
ooit een verhaal over een Lammergier die kleine kinderen had meegenomen
in zijn nest hoog in de bergen.
Feit is dat de Lammergier heel zuinig met zijn of haar energie omgaat .
Door gebruik te maken van de thermiek net als zweefvliegers, kan de
Lammergier urenlang in de lucht cirkelen zonder ook maar een vleugelslag
te maken.
Voor zover ik weet jaagt de Lammergier ook niet. De Lammergier leeft
van de botten van dode dieren. De snavel van de Lammergier kraakt kleine
botten moeiteloos, of hij slikt ze in zijn geheel door. Als het bot te
groot is, dan laat hij die te pletter vallen vanaf grote hoogte op een
rotsblok. Het maagzuur van de Lammergier heeft er totaal geen moeite om
de botten te verteren. Omdat bijna geen andere dier de botten van dode
dieren eet, kan de Lammergier weken vooruit met een karkas van 1 dood
dier.
Vandaag besloten wij om op goed geluk richting Lemele te gaan, want
het begon bij mij toch wel behoorlijk te kriebelen. Voor mijn gevoel was
het nu of nooit.
Bij aankomst (ongeveer 9.30u) op de Archemerberg bij Lemele was de
Lammergier gelukkig op de aangewezen plek aanwezig . Het was een kwestie
van volg de fotografen. Ergens halverwege de berg zag ik haar . Ze zat
op een behoorlijke afstand, en was afwisselend wat aan het veren
poetsen, en en aan het dutten.
Manlief en ik hebben het tafereel een tijdje bekeken, en toen
besloten we nu we er toch waren , om een wandeling door het prachtige
gebied te maken. Onderweg troffen we nog een Koekoek aan, altijd leuk .
De steilheid van het wandelpad brak ons eerlijk gezegd wel een beetje op
,maar we hadden het zeker niet willen missen.
Bijna beneden gekomen op een andere plek en vanuit een andere hoek
zagen we de Lammergier nog wat beter. Er leek wat meer beweging in de
vogel te komen. Op een gegeven moment pakte ze een poot van een Ree (ik
meen een hoefje te zien) en begon ze de poot te kraken met haar snavel
(zie video). Rond 11.30u begon ze met een tak te sjouwen, en vloog ze
even op .
Wij vervolgden onze plek naar beneden, en bleven nog even staan
kijken, en dat was maar goed ook , dat we nog even bleven staan, Want
rond 11.45 vloog ze ongeveer 5 minuten een aantal rondjes, achterna
gezeten door een Buizerd, ze kwam zelfs over ons heen vliegen, en leek
ons allemaal eens goed te bekijken vanuit de lucht, om vervolgens weer
te landen op de zelfde plek. Echt geweldig om te zien, en een ervaring
die wij niet snel gaan vergeten.
Lammergier - Gypaetus barbatus
Lammergier - Gypaetus barbatus
Naschrift :
*Deze Lammergier betreft een vrouwtje die voorzien is van een zender.
Ze heeft zelfs een naam, namelijk Eglazine en ze maakt deel uit van een
herintroductieprogramma van VCF (Vulture Conservation Foundation) in
Frankrijk. Via de zender wordt ze hier in Nederland gevolgd door Hans
Pohlmann ( voorzitter VCF in NL).
*26 mei is een andere Lammergier die tot mijn grote verbazing ook in
Nederland verbleef met de naam Angèle, tegen een windmolen gevlogen, en
heeft dit helaas niet overleefd
*Ongeveer een maand later vloog Eglazine weer de kant van de Veluwe
op en verbleef daar nog weken. In de 2e week van oktober verdween ze
voorgoed uit Nederland . Helaas heb ik nooit meer een glimp van haar
opgevangen, maar ik hoop dat het haar goed vergaat.
Vanochtend heeft de Uroloog contact gehad met Manlief over de
bloeduitslag . Helaas de lijn is stijgende, gelukkig nog niet ernstig,
maar de Psa (prostaatkankermarker) was opgelopen tot 4.9 ( vorige keer
2.6). Voor hem is het aanleiding om de controle te verhogen naar 3
maanden; in juli dus weer prikken. Het is momenteel nog geen aanleiding
voor verdere actie, wel moet hij het goed in de gaten houden zodra er
een probleem optreedt met de urinewegen. Maar goed; ondanks de verhoging
Psa voorlopig nog even pas op de plaats.
Nee geen grap, maar vandaag zaten manlief en ik samen met anderen in de kerk , om onze eerste AstraZeneca vaccinatie te krijgen.
Wij behoren tot de doelgroep die door de huisarts wordt gevaccineerd.
Het hele gebeuren was goed georganiseerd. We kregen wel een gekleurd
kaartje , omdat we beiden aan de bloedverdunners zitten, maar dat was
het dan ook . We moesten net als iedereen nog een kwartiertje
nablijven,en toen konden we naar huis.
Over een aantal weken krijgen we onze 2e als het goed is. Ondanks dat
we nog niet beschermd zijn tegen Corona, geeft het toch een goed
gevoel, dat de 1e er in zit.