We hebben vandaag goed nieuws gekregen, de nieuwe medicijnen slaan aan. We zaten vanmorgen in een lege wachtruimte van de oncoloog met
samengeknepen billen te wachten , toen de deur van de spreekkamer open
ging…….”meneer van Klinken kom binnen, ik heb goed nieuws ! ” En goed
nieuws had hij zeker .
Tot grote verbazing van de oncoloog (en van ons ) is de PSA in korte
tijd flink gezakt. Zo snel al zo’n resultaat had de oncoloog niet
verwacht. Ook de andere bloeduitslagen geven geen zorgen .
De moeheid van manlief, hoort er helaas wel bij, maar voor de rest is
hij meer dan tevreden. Over 2 maanden moet manlief weer bij hem
terugkomen, en dan een paar dagen daarvoor weer bloedprikken.
Toen we thuiskwamen hadden we pas in de gaten hoe moe we waren, echt
keikapot, maar ozo blij . Dubbel feest vandaag, want ons vermoeden dat
we wel eens op de verjaardag van onze jongste dochter bij de oncoloog
terug zouden worden verwacht, klopte weer eens als een zwerende vinger.
We hebben geen idee wat de andere uitslagen waren , maar hij was ook
daar tevreden over. In ieder geval mag deze medicatie doorgaan .
Vanmiddag had manlief zijn eerste afspraak met zijn nieuwe specialist, de oncoloog.
De eerste 1e indruk van manlief van de oncoloog; een heel erg
prettige man, en heel duidelijk in de uitleg, en daar kan ik mij wel bij
aansluiten.
Manlief gaat nu een middel krijgen om kwaadaardige celwoekeringen
tegen te gaan, de Suprefact injecties blijven daarnaast bestaan.
Er waren eigenlijk twee keuzes maar de oncoloog prefereert het middel
Abirateron 1000mg. Nadeel van het andere middel Enzalutamide is amnesie
en duizeligheid met als gevolg veel valpartijen, en daardoor botbreuken
(de botten worden poreus door de aantasting van de kanker ) .
Met Abirateron is de kans wel iets groter op een hartinfarct. Het
middel heeft veel bijwerkingen, daarvoor krijgt manlief prednison. Maar
prednison geeft vaak als bijwerking kalium tekort ed. En dat kan
problemen met je hart kan geven. Gelukkig slikt manlief nog de nodige
medicatie om een infarct te voorkomen. Manlief krijgt iig er ook nog een
maagbeschermer erbij.
Het is kiezen tussen 2 pittige middelen, meer keuzes heb je niet !
De bestaande bloedarmoede is ook besproken, dat zie je vaker bij
prostaatkanker (medicatie). Het is gelukkig nu nog heel lichte
bloedarmoede , en er hoeft nog niet acuut wat aangedaan te worden.
Botversterkende medicijnen wil de oncoloog nu nog niet voorschrijven, omdat die een kaakvergroeiing kunnen veroorzaken.
Hoe lang de nieuwe pillen meestal hun werk doen, kon de oncoloog
niets op zeggen, het is bij iedereen verschillend gaf hij aan . Over een
maand (het zal niet precies zijn ivm de feestdagen) moet manlief weer
op consult komen . Dat consult blijft vooralsnog iedere maand , maar als
de PSA zakt, is het de bedoeling dat de consulten na 3 maanden gaan.
Hoe dan ook, alles is goed doorgesproken met de arts, hij had alle
tijd voor ons . Over een goeie maand moet manlief weer terugkomen, en
tussendoor belt de oncoloog nog over de uitslag van het bloedonderzoek
van vandaag . Want voor dat we naar huis konden mocht manlief eerst weer
bloed afgeven in het lab voor onderzoek.
We hebben zo vermoeden dat we op de verjaardag van onze jongste
dochter weer mogen aantreden bij de oncoloog , iig een week daarvoor,
mag manlief ook weer bloed prikken.
Vandaag om 16.00u werden we bij de uroloog verwacht voor de uitslagen
van de onderzoeken die manlief had ondergaan, en ook zouden we
geïnformeerd worden over de bevindingen van het MDO . Eerlijk gezegd
houden we daar nooit zo van om aan het eind van de middag op het
spreekuur te komen .
Ons onderbuik gevoel zat er niet zo heel veel naast .
Helaas gaan we afscheid nemen van de uroloog . Manlief moet met
zwaarder geschut behandeld worden, en de uroloog gaf aan dat hij niet de
bevoegdheid heeft om die medicatie voor te schrijven, dus manlief wordt
nu doorverwezen naar een oncoloog.
Wel blijft hij altijd op de achtergrond de oncoloog aanwezig, als
manlief problemen met zijn urinewegen krijgt, bijvoorbeeld met het
plassen.
Dit bericht kwam toch wel even binnen , iig hadden we hier totaal
geen rekening mee gehouden. Balen dat manlief weer iemand anders
toegewezen krijgt , het is toch altijd afwachten of het met een nieuwe
specialist klikt. Maar helaas die keuze heeft manlief niet .
Binnen een paar dagen kunnen we de uitnodiging voor de oncoloog
tegemoet zien. Ik ben bang dat we weer spannende weken tegemoet gaan.
Vandaag werd manlief door de uroloog gebeld ivm de uitslagen van het bloedonderzoek, van ruim een week geleden.
We hadden van te voren de bloeduitslagen al in kunnen zien, en we
maakten ons over 2 dingen toch een beetje zorgen het eerste was dat het
Hb in een glijdende schaal naar beneden gaat, van 8.3, naar 7.9. Het 2e
was dat de PSA in een glijdende schaal naar boven gaat. Vorig jaar voor
het starten met de injecties was het 5.5 en nu inmiddels alweer 6.2.
Wat wij in de bloeduitslagen al zelf hadden gezien , bevestigde de
uroloog alleen maar, en dat is dat de PSA teveel verhoogd is, en het Hb
is wat verlaagd. De uroloog wil graag een skeletscan maken en een CTscan
met contrast, met aandacht, ook voor de darmen ivm met verlaagd Hb. Die
beelden/uitslagen worden dan besproken in een breed MDO (Multi
Disciplinair Overleg). Daarna worden de resultaten weer met ons
besproken.
Afwachten tot de onderzoeken plaats hebben en de resultaten bekend zijn, is weer het devies, het is niet anders.
Vandaag gingen we richting het noorden van het land, met de bedoeling om ergens in de buurt van Termunten uit te komen. We hadden het weer mee , het was echt prachtig weer.
Onderweg natuurlijk even de geboorteplaats van mijn schoonvader aangedaan, namelijk Valthermond (gem. Odoorn).
De bedoeling van manlief was om bij Supermarkt van Klinken (geen familie) Groninger hardbroodjes te halen. Maar tot ontsteltenis van manlief, had de supermarkt geen broodjes (alleen maar diepvries).
Op het internet was al snel een andere bakker gevonden, namelijk in Onstwedde (gemeente Stadskanaal). Gelukkig maar voor manlief, want hij is er dol op (zie ook dit blog van 3 oktober 2012).
Na de stop ging het richting Termunten naar de Breebaartpolder. Aangekomen op de parkeerplaats moesten we een klein stukje omhoog de dijk oplopen, en toen hadden we een prachtig uitzicht op de Dollard.
We hadden begrepen, dat er een Zeehondenkijkwand zou zijn boven op de dijk,maar die blijkt er alleen te staan van het voorjaar tot het najaar.
We hebben een een mooi tijdje op daar boven op de dijk doorgebracht, en we hadden geluk, een paar Gewone zeehonden, kwamen ons van een afstand bekijken, en een jonge Gewone zeehond kwam zelfs aan land, ter hoogte van waar wij stonden.
Gewone Zeehond – Phoca vitulina
Wij zaten werkelijk op de eerste rang, te genieten van een prachtig dier, die op zijn of haar beurt weer volop aan het genieten was van de middagzon.
Overal waar je maar keek waren vogels aan het foerageren, we zagen Zwarte Ruiters, Kieviten, een Zilverplevier, Bonte strandlopers, Wulpen, verschillende soorten eenden, een Tureluur, Lepelaars en Aalscholvers, en natuurlijk kon je ook niet om al die schapen heen die op de dijk liepen. Het was volop genieten.
Op het pad terug naar de parkeerplaats ontdekte ik nog een heel apart plantje, en dat bleek later om Roodachtige zeekraal te gaan, een zeldzaam plantje.
Roodachtige zeekraal - Salicornia europaea
Ook zag ik heel veel Heidelibellen rondvliegen, ws de Bruinrode heidelibel.
We besloten ook nog even naar de bunkers te gaan niet ver gelegen van de parkeerplaats.
Batterij Fiemel in Termunten
Batterij Fiemel in Termunten
Het bunkercomplex staat bekend als Batterij Fiemel, en maakt onderdeel uit van de Atlantikwall een verdedigingslinie die langs de kustlijn van (west) Europa loopt (Tweede Wereldoorlog). Al met al was dit best wel indrukwekkend.
Op de terugweg ben ik nog wel even de Vogelkijkhut Polder Breebaart ingedoken.
Vogelkijkhut Polder Breebaart
Van daaruit waren ook heel veel vogelsoorten te zien
Daarna was het weer richting huis.
Deze dag kan in ieder geval niemand ons meer afnemen, en hopelijk kunnen we daar in de toekomst nog een keer naar toe , want we waren daar beiden nog lang niet uitgekeken.
Hieronder een aantal foto's en filmpjes
Vandaag zijn we naar Park Vliegbasis Soesterberg geweest op de Utrechtse Heuvelrug.
Vroeger was dit een NAVO luchtmachtbasis, en verboden voor iedereen.
Maar nu is het terrein op de meeste plekken het hele jaar door
toegankelijk. De voormalige startbaan is echter maar een gedeelte van
het jaar geopend voor publiek, van 15 augustus tot 15 maart (in verband
met het broedseizoen) en laten wij nu net vandaag op 15 augustus een
bezoek brengen aan het gebied.
Wat een geweldig gebied is dit, dat hadden we echt niet verwacht . Er
was bos, heide, en heel veel schraalgrasland met heel veel soorten
(bijzondere) bloemen.
Overal kwamen we ook nog stukjes geschiedenis tegen, zoals segmenten
van de Berlijnse muur, maar ook het ‘Monument voor Gevallen Vliegers’ .
Wij waren daar wel met een doel, of beter gezegd, ik had een doel
voor ogen . Ik wist namelijk dat er zeldzame Kommavlinders (Hesperia
comma) voorkwamen, een vlinder uit de familie van Dikkopjes
(Hesperiidae). die ik nog nooit had gezien.
Maar na aankomst, en na even gezocht te hebben zag ik er al een paar
vliegen, en kreeg ik de kans om een paar mooie foto’s te maken.
Prachtige vlinder en ik ben blij dat ik er niet 1 maar 9 heb gezien.
Maar eerlijk gezegd , er was zoveel meer te zien , ik kwam ogen tekort .
Voor het eerst heb ik een Harkwesp (Bembix rostrata), en een
Sabelsprinkhanendoder (Sphex funerarius) gezien (beiden ook zeldzaam),
maar ik vond ik ook nog Echt bitterkruid (Picris hieracioides) een
nieuwe soort voor mij, en ik zag in een flits een Ringslang voorbij
kruipen.
De dag vloog voorbij , en we gaan er zeker weten nog een keer naar
toe, en misschien gaan we met de kleinzoons nog een keer naar het
Nationaal Militair Museum op het terrein, maar daar hadden we nu de puf,
en de tijd niet meer voor .
We zijn weer terug in Eerbeek van een heerlijk vakantie in de Eifel.
We hebben een super leuke week gehad , die helaas te snel voorbij ging .
Een geweldig mooi gebied waar we vroeger met onze kinderen ook jaren
achtereen vakantie hielden in het dorpje Kesfeld, maar dat was in de
Oost Eifel.
De afgelopen week zaten we met onze middelste dochter en onze
kleindochter in de Vulkan Eifel. We verbleven de hele week in een
appartement van een oud stationsgebouw gelegen aan een opgeheven
spoorlijn in het dorpje Schalkenmehren . Het appartement was alleen te
bereiken via een vijftal trappen, en dat was voor manlief wel even een
dingetje. Maar dat was dan ook het enige minpuntje. We zaten daar prima,
van alle gemakken voorzien.
We bevonden ons in een prachtig gebied met meertjes die in de kraters
van uitgedoofde vulkanen waren ontstaan, en natuur, heel veel natuur.
Er bevonden zich zelfs Muurhagedissen (Podarcis muralis) rond de woning ,
die in Nederland erg zeldzaam zijn, en naast het huis, hoorden we
iedere dag de Nachtegaal.
We hebben er heel veel gewandeld, en onze kleindochter kon ons
uitstekend bijhouden met haar fietsje . Op de plek waar vroeger de rails
hadden gelegen, lag nu een prachtig fiets/wandelpad. Ik kwam ogen
tekort, langs het pad stonden heel veel wilde bloemen, en overal vlogen
vlinders rond, die je in Nederland maar zelden ziet , zoals bijvoorbeeld
de Argusvlinder (Lasiommata megera) en de Keizersmantel (Argynnis
paphia).
Onze kleindochter vond het oude locomotiefje dat op een stukje
overgebleven rails voor het stationsgebouw stond, helemaal geweldig.
Iedere dag moest ze er even in, ze kon er geen genoeg van krijgen.
We hebben naast het vele wandelen ook best veel uitstapjes in de
buurt gemaakt , zoal bijvoorbeeld het uitstapje naar een
koudwatergeiser in het plaatsje Wallenborn.
In een kring rond een grote ronde opening in de grond met een hek
daarom heen, stonden allemaal bankjes , en daarop konden we tegen
betaling plaatsnemen. Om de 40 minuten ontstond er een soort van eruptie
waarbij een mengsel van water en kooldioxide naar boven werd gespoten
van wel 4 meter hoog. De eruptie verspreide ook nog eens een
zwavelachtige lucht . Daarna werd de straal weer snel minder, maar het
water bleef nog ongeveer 5 minuten naborrelen. Vervolgens ging de geiser
weer in rust, en na 30 minuten begon het weer van voor af aan. Leuk om
een keer gezien te hebben, maar wel heel toeristisch.
Een ander uitstapje was naar de Dreimühlen-Wasserfall Nohn in de buurt van Blankenheim, de grootste waterval in Duitsland.
Een prachtige waterval, grotendeels begroeid met mos die het water
vertraagd laat neerkomen over rotspartijen. Na een tijd daar te hebben
rondgelopen liepen we via een ander pad weer richting de parkeerplaats .
Bijna op het einde moesten we via rotsblokken een riviertje oversteken .
Ik dacht , ik doe mijn schoenen uit, en loop op een ondiep punt, op
blote voeten door het water heen. Dat had ik beter niet kunnen doen, wat
de bodem was spekglad, ik gleed uit, en maakte een lelijke valpartij,
waarbij ook nog eens mijn nieuwe camera kopje onder ging.
Gelukkig kon de zon, en later op die dag de haarföhn van onze
dochter, de meeste waterschade weer doen verdwijnen. Maar wat een balen,
en dan heb ik het nog niet eens over de schaafwonden die ik had
opgelopen.
In Daun zijn we nog naar het Wild- und Erlebnispark Daun geweest .
Een prachtig park waar je ongeveer 8 km met de auto door heen kon rijden
.
Tijdens de rit, kwamen we verschillende plekken tegen waar je de auto
uit mocht. We kwamen Berberapen , Moeflons, maar ook Edelherten tegen .
Boven ons hoofd vlogen Rode Wouwen en een paar Buizerds .
Een geweldige belevenis, maar onze kleindochter vond de speeltuin toch wel het allerleukste, en dan vooral het springkussen .
Onze dochter en kleindochter hebben nog een keer in het zwembad van
Schweich gezwommen, en op een andere dag in een nabij gelegen meer ( een
volgelopen krater van een vulkaan) .
Op de dag (2 augustus) dat de rest van de familie in het zwembad lag
in Schweich, liep ik heerlijk te struinen helemaal in mijn eentje in een
prachtig natuurgebied in de buurt van Gönnersdorf. Ik had thuis in
Nederland mijn huiswerk goed gedaan . In dat natuurgebied , zouden
namelijk nog Wrattenbijters (Decticus verrucivorus) een sprinkhanen
soort voorkomen. Ik had in Nederland ook al de Wrattenbijter gezien,
maar dat was in een ver verleden, toen ik nog jong was , en later nog
een keer, ergens in Nederland. maar een mooie foto had ik nog niet, en
dat was mijn grote wens, toen ik daar liep.
Het was genieten die dag , overal stonden Jeneverbessen struiken,
overal zag en hoorde ik vogels, er vlogen heel veel vlinders, en overal
stonden bloemen in bloei.
Ik moest behoorlijk zoeken, maar uiteindelijk heb ik een paar
Wrattenbijters gevonden. Het was al een topvakantie, maar na het vinden
van de Wrattenbijters helemaal.
Schalkenmehren – BRD – DAU Vulkaneifel (Landkreis) Uitzicht in de buurt
van de Astronomische Vereinigung Vulkaneifel am Hohen List e.V.
Wrattenbijter – Decticus verrucivorus
Muurhagedis – Podarcis muralis
Omgeving Schalkenmehren
Omgeving Schalkenmehren
Schalkenmehren – BRD – DAU Vulkaneifel (Landkreis)
Berberaap – Macaca sylvanus
Schalkenmehrener Maar – BRD – DAU Vulkaneifel (Landkreis)