| 27-12-2021 |
maandag 27 december 2021
donderdag 11 november 2021
Zorgen, zorgen, en nog eens zorgen
Manlief is al een tijdje niet helemaal goed in orde . Hij heeft toch wel behoorlijk last van de bijwerkingen van de medicijnen, en hij is al een aantal dagen flink aan het hoesten. Twee x een zelftest , 2 x negatief (geen Corona) . We gingen er vanuit dat zijn Bronchitis weer de kop op stak. Normaal kan hij dat er onder krijgen door zijn medicatie voor de longen (pufjes) te verdubbelen. In eerste instantie leek dat te werken, maar geleidelijk aan werd het eerder erger, dan minder . Door die hoestbuien is Manlief behoorlijk uitgeput geraakt, en zijn weerstand is al verder van ideaal.
Toch maar een afspraak gemaakt bij GGD in Apeldoorn ook al was de zelftest negatief. Dinsdag 9 november kon hij daar terecht. Gistermorgen 10 november kregen we al de uitslag dat hij negatief was getest, en gisteren aan het eind van de middag kon hij gelukkig al terecht bij de huisarts. Tot manlief zijn grote verbazing werd hij door de huisarts ontvangen in het Coronapak. Na onderzoek, heeft onze huisarts besloten om manlief op antibiotica te zetten , om te voorkomen dat het een longontsteking wordt. Later op de avond hoorden we dat de GGD in Apeldoorn fouten had met testuitslagen . https://www.gld.nl/nieuws/7443089/foutje-bedankt-mensen-krijgen-verkeerde-uitslag-van-coronatest
Dat zal de reden zijn geweest dat manlief toch als mogelijk besmet patiënt door onze huisarts werd ontvangen. Gelukkig is Manlief niet gebeld door de GGD, zijn uitslag bleef onveranderd.
We hebben goede hoop, dat de antibiotica zijn werk gaat doen, en dat manlief weer een beetje opknapt. Gelukkig is het geen Corona .
| Zelftest |
| GGD Apeldoorn – 09-11-2021 |
maandag 4 oktober 2021
De verdubbeling
Manlief is vandaag met zijn nieuwe medicatie begonnen. Eind september werd hij volgens afspraak gebeld door de Uroloog, ivm de uitslag van het bloedonderzoek dat hij de week daarvoor had gehad. Helaas was de Psa inmiddels gestegen van 4.9 naar 8.3, voldoende reden om van therapie te wisselen zo vond de Uroloog.
De medicatie 1 voorgevulde spuit met 3 staafvormige implantaten moest manlief ophalen bij de apotheek in het Gelre ziekenhuis, en vandaag zou de Huisarts de injectie zetten, onder de huid in de buik, zoals afgesproken. Het medicijn werkt gedurende 3 maanden, aan het eind van de periode is het weer bloedprikken, en een paar dagen later weer overleg met de Uroloog, die de hoofdbehandelaar blijft.
Het is afwachten of de medicatie zijn werk gaat doen, en hopen dat manlief niet teveel last krijgt van de bijwerkingen. Gelukkig was het zetten van de injectie 100% meegevallen. Afwachten maar weer.
| blue-ribbon-prostaatkanker-pixabay |
zondag 15 augustus 2021
Een weekje weg geweest.
We kregen de uitnodiging om samen met onze middelste dochter, schoonzoon, en kleindochter een weekje naar Duitsland te gaan . Ze hadden voor een week een Ferienhaus geboekt in het Moezelgebied, of beter gezegd; ” de Hünsrück”,en als we zin hadden, mochten wij mee.
Natuurlijk hadden wij daar zin in. Sterker nog alleen al het feit dat we deze vakantie in het vooruitzicht hadden, hield ons de afgelopen periode op been.
Bijna ging het hele feest niet door, omdat de besmettingsaantallen van Covid-19 in Nederland in de weken daarvoor behoorlijk toenamen, en Nederland rood kleurde op de Europese kaart.
Maar we hadden geluk, we mochten Duitsland in.
Manlief en ik besloten er een toeristische route van te maken, we wilden nog 1 x de plekken bezoeken waar we vroeger met de kinderen ook waren geweest. We probeerden het gebied van waar we wisten dat er overstromingen waren geweest zoveel mogelijk te mijden , maar helaas lukte dat niet helemaal, omdat we te maken kregen met een omleiding . We kwamen daardoor dwars door een dorp heen waar het water verschrikkelijk had huisgehouden. Zijwegen waren weggeslagen, en overal stond een gedeeltelijke, of complete huisraad voor de woning. Van een aantal huizen was een gedeelte van de fundering weggeslagen . Bijna in iedere zijstraat stond een Dixie, en overal lagen grote hopen met takken. We kwamen langs een parkeerterrein waar alleen maar auto’s stonden die van binnen en buiten onder de modder zaten. Toen we het dorp bijna uit waren, zagen we een geïmproviseerde vuilnisbelt, waar ook allemaal huisraad lag. We reden we nog een tijdje langs het stroompje wat de ramp had veroorzaakt. Overal lagen omgevallen bomen en de oever van het stroompje was 1 grote puinhoop met modder. Ik heb geen foto’s gemaakt, ik wilde niet de ramptoerist uithangen, we voelden ons toch al zo.
We zijn wel op de plekken geweest die we wilden bezoeken, en dat was ook leuk, omdat weer terug te zien. Onderweg kwamen heel veel leuke en goede herinneringen boven. We zochten een mooi plekje uit waar manlief kon slapen, en ik even kon struinen met mijn camera .
Voor ons was de vakantie al begonnen op de heenreis.
We hadden een huis in een klein plaatsje met de naam Haserich, in de buurt van Cochem en Zell . Een prachtige mooie en afwisselende omgeving met heel veel wijngaarden. We waren er al een keer eerder geweest, toen was het in de winter, ook mooi. maar in de zomermaanden is het minstens zo mooi, zo niet mooier.
We hebben een prachtige week gehad , we hadden dan ook ontzettend
geluk met het weer. Onze kleindochter genoot met volle teugen. Om de
hoek was een prachtige speeltuin, die zij ook nog eens voor het grootste
gedeelte van de tijd voor zich alleen had. Gaandeweg de week werd het
zelfs zomers . Het opblaas zwembadje was dan ook zeker niet voor niets
meegenomen. Van Triviant in de avonduren kwam niet zoveel terecht, een
groot gedeelte van de week zaten we ’s avonds buiten, te genieten van de
prachtige sterrenhemel . Wat we niet wisten was dat Haserich zich onder
een aanvlieg route bevind van een vliegveld, namelijk Frankfurt-Hahn in
Lautzenhausen.
Tot onze grote verbazing kwam er vanuit het niets een groot
lijnvliegtuig van achter de huizen te voorschijn aan de overkant van de
sraat. Gelukkig was het geen drukke route . Van oorsprong is het
vliegveld een militaire luchthaven . Ergens in de jaren 90 werd het in
gebruik genomen voor burger vliegtuigen.
Al met al is de week voorbij gevlogen, we hebben mooie plekken gezien , en ik heb voor het eerst Zomertortels op de foto kunnen zetten, ook al was het van heel erg veraf. Een onverwacht moment was toch wel de aanwezigheid van, een prachtige in Nederland super zeldzame Gewone bronlibel .
Ik was met onze kleindochter een rondje aan het lopen, zij met haar loopfiets en ik met mijn camera , toen we langs het beekje kwamen, niet ver van het huis vandaan, zag ik een voor mij onbekende Libelle zitten op een plant langs de kant. Helaas lukte het op dat moment niet om een foto te maken, omdat onze kleindochter andere plannen had. Maar ’s middags kreeg ik gelukkig een herkansing.
Helaas zit het er weer op , de week is voorbij gevlogen. Manlief is tijdens de vakantie weer een jaartje ouder geworden, en dat hebben we in alle rust toch een beetje gevierd. Het was al met al genieten, wat er ook gebeurd , dit kan niemand ons meer afnemen.
Voor meer foto's en video's https://anneliesnatuurlijk.nl/een-weekje-weg-geweest/
| Duitsland – Vakantie (onderweg naar Haserich ) |
maandag 28 juni 2021
Even geen gedoe
Na maanden met een hoge bloeddruk te hebben gelopen , vochtophoping , toenemende kortademigheid bij inspanning, kortom allemaal ongemak, heb ik uiteindelijk een medicijn gekregen dat de bloedvaten wijder maakt, de bloeddruk verlaagd, en zorgt dat er meer zuurstof bij het hart komt (Amlodipine). Het middel staat wel bekend om zijn bijwerkingen , zoals duizeligheid , hoofdpijn , vochtophoping , maar als het goed is gaan die met 1 a 2 weken over .
Manlief kreeg vandaag minder nieuws te horen van de Uroloog . De Psa (prostaatkanker marker in het bloed ) blijft stijgen . Eigenlijk moest er nu met een nieuwe behandeling gestart worden, maar na overleg is besloten om dit over de zomer te tillen. De nieuwe behandeling wordt dan injecties onder de huid, elke drie maanden herhalen. De kanker vlamt dan op , en dan hopen ze dat de hypofyse (klier in de hersenen ) de kanker een tijdlang gaat afremmen. Het komt niet onverwachts , we waren er al bang voor, maar toch.
Maar de komende weken is het rust, even geen gedoe, even bijkomen.
vrijdag 25 juni 2021
De Uilskuikens
Nog maar kort geleden op 13 juni kreeg ik een berichtje van iemand (hobbyfotograaf) uit onze wijk, dat er bij haar uilen in de boom zaten, ze had geen idee wat voor uilen, en achteraf had ze het idee dat ze het geluid andere jaren ook al had gehoord.
De uil die ze hoorde, bleek een Ransuil te zijn, en haar jongen zaten in de boom tegenover haar in een Apenbroodboom. Ze hield op afstand alles goed inde gaten, en ze was behoorlijk aan het blaffen was tegen een kat die iets te dicht in de buurt van de boom kwam. De kat was zich van geen kwaad bewust.
Wat dat betreft zou het zomaar kunnen dat ze de uilen andere jaren
ook al had gehoord, omdat Ransuilen vaak jaren achter elkaar van het
zelfde nest gebruik maken.
In loop van de dagen die volgden kwam ik er achter dat zich 4
uilskuikens in de boom bevonden . We hielden het zoveel mogelijk geheim ,
ook al was dat best moeilijk, omdat de boom waar moeder zich bevond op
een redelijk drukke plek stond . Bovendien werd ook nog eens van 11 juni
2021 tot en met zondag 11 juli 2021 het uitgestelde EK 2020 (voetbal)
gespeeld, wat ook weer voor de nodige onrust zorgde in de avonduren.
Maar de familie Ransuil trok zich er niet veel van aan. Moeder hield trouw de wacht , en in de schemer kwam vader steeds aanvliegen met prooidieren, want op 18 juni ontdekte ik dat 3 van de 4 uilskuikens al fladderend op pa Ransuil afkwamen, toen die rond 4.30u uur ’s morgens nog een muis kwam brengen. De kleinste bleef nog achter in het nest . Ik sliep al een aantal nachten behoorlijk slecht, en ik besloot om op te staan en richting de uiltjes te gaan. Moeder Ransuil zat in de buurt , en de jongen zaten in hun vertrouwde boom. Daardoor kwam het dat ik pa Ransuil voor het eerst zag. Soms heeft slecht slapen toch een voordeel.
Vanaf 22 juni gingen de uiltjes gingen al van tak tot tak , soms zelfs naar een andere boom . Ze worden in die periode ook wel Takkeling genoemd.
Omdat ze steeds in andere bomen zaten, lieten de jongen de oude vogels ’s nacht weten waar ze zaten Ze maakte dat duidelijk door behoorlijk hard te schreeuwen. Steeds meer bewoners in de buurt kwamen op het geluid af , en vroegen zich af wie de veroorzakers van dit geluid waren, niemand werd echt blij van dat geluid, maar gelukkig was iedereen (zonder uitzondering) toen men uiteindelijk wist wie de veroorzakers waren, heel erg begaan met het wel en wee van de Ransuilen familie.
Het werd steeds moeilijker om de uiltjes ’s morgens nog allemaal te ontdekken. Maar met vereende krachten wisten we iedere dag in welke boom ze zich bebonden. De uiltjes groeide zichtbaar, alleen de kleinste bleef wat achter in groei.
| Ransuil – Asio otus |
Uiteindelijk, toen zijn broertjes en of zusjes al van dak naar dak
vlogen, kwam het kleintje niet verder dan een hoekje in een tuin op de
grond. Uiteindelijk hebben de mensen die dat zagen gebeuren de
dierenambulance gebeld. De mensen van de dierendierenambulance konden
het bijna niet geloven, toen ik hun vertelde dat het om een
Ransuil-uilskuiken ging waarvoor ze moesten uitrukken. Bij aankomst
hebben het zij het uiltje onderzocht,. Hij bleek toch vrij mager, en
daarom is het uiltje uiteindelijk meegenomen, naar de roofvogelopvang
in Barchem.
Een paar dagen later bevonden de anderen zich steeds verder van de
nestboom. De familie was nu echt uitgevlogen, ze waren Takkeling af.
Gisteren was het opeens stil in de wijk, en dat was toch wel even wennen.
De uiltjes waren een heerlijke afleiding . Maar het allermooiste vind ik het feit, dat in een woonwijk 4 Ransuiltjes zijn groot gebracht , en dat bijna niemand het in de gaten heeft gehad. De laatste dagen werden ze pas ontdekt, door hun geschreeuw .
Voor meer Foto's Video's en Geluiden https://anneliesnatuurlijk.nl/de-uilskuikens/
donderdag 10 juni 2021
Gevaccineerd !
Onze 2e vaccinatie met AstraZeneca hebben we vandaag gehad.
Van de vorige die we op 1 april kregen hebben we gelukkig niet erg veel last gehad. Manlief had wat last van zijn arm, en we hebben ons even wat grieperig gevoeld, maar dat was het dan ook .
Als het goed is zijn we met ongeveer 2 weken helemaal beschermd, maar we blijven voorzichtig.