Toen we vanmorgen wakker werden, zag het er buiten somber uit.
Helaas het midweekje Ouddorp zat er weer op. We hadden nog zoveel
willen doen, maar het was tijd om de laatste dingen in te pakken,
ontbijten, en (voorlopig) voor de laatste keer nog 1 x met Ulli richting
de zee lopen.
Maar Ulli wilde zo snel als mogelijk weer terug, want die voelde de bui al hangen.
Die bui die kwam ook, op het moment dat we de hele boel hadden ingeladen.
We namen ook de terugweg de toeristische route, nog even de andere kant van Ouddorp meepakken met de haven.
Het bleef flink doorregenen, maar ondanks dat was het een mooie rit . Jammer dat het alweer voorbij is . De komende week alle berichten die ik afgelopen week al in concept heb gezet even van een foto voorzien, en nog wat dingen uitzoeken. Maar goed dat heeft gelukkig geen haast.
Het was al voorspeld, er was slechter weer op komst, en helaas was dat
ook het geval. Het was al helemaal bewolkt toen we opstonden, en het had
geregend, maar we hadden geluk na het ontbijt was het in ieder geval
droog. Er was een behoorlijk wind, dus perfect voor een wandeling op het
strand.
Maar naar een uur wandelen besloten we toch maar het hogerop te zoeken.
Het was inmiddels zo hard gaan waaien, dat er allemaal zand begon op te
stuiven. Zelf hadden we er niet zo’n last van, maar Ulli de hond kreeg
steeds de volle lading. Via de dijk liepen we weer terug, en zo kwamen
we langs versperringspalen die deel uit maakten van de Atlantikwall van
ruim 2600 km lengte waarmee de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog
probeerden een invasie van geallieerde troepen te voorkomen.
’s middags wilden we nog 1 keer naar de Zeedijk bij Westkapelle.
Onderweg wilde ik nog even een foto maken van het Echelon Ouddorp een
Kortegolf Marinezendstation uit 1949. Het ondergrondse zendstation met
een zeer uitgebreid bovengronds antennepark is in eigendom van de
Koninklijke Marine, en is 1 van de zenderparken van de Marine die nog
steeds in gebruik is , verboden terrein, en niet zichtbaar op Google
Earth. Heel ws maakte dit antennepark vroeger deel uit van het spionage
netwerk ECHELON.
Daarna ging het weer richting Westkapelle, en omdat we toch langs
Neeltje Jans kwamen, gingen we ook nog even kijken of we de Zwarte
Zeekoet nog konden ontdekken. Helaas geen Zwarte Zeekoet te bekennen,
wel een Zeekoet, een heleboel Steenlopertjes, en een groepje Middelste
Zaagbekken.
Daarna was het richting de Zeedijk bij Westkapelle.
De wind was ondertussen bijna stormachtig geworden. Er waren
opvallend veel Steenlopertjes op de dijk, die door het bewolkte weer
(slecht licht) en de donkere ondergrond moeilijk te zien waren.
Het werd al heel snel schemerig, en tijd om weer terug te gaan.
Vanavond hebben we in het donker een korte strandwandeling gemaakt. In
de verte zagen we wel alle verlichting van de industrie op de Maasvlakte
vlakbij Rotterdam, en natuurlijk het licht van de vuurtoren van Ouddorp
. Helaas het zat erop ons midweekje, maar met een mooie nachtelijke
strandwandeling als afsluiting
Alweer woensdag en het beloofde een prachtige dag te worden. Waar zullen
we eens naar toe gaan was de vraag van manlief. Daar hoefde ik niet
lang over na te denken, namelijk wandelen bij Neeltje Jans, in de hoop
daar de Zwarte Zeekoet te zien, want die werd daar nog steeds
gezien(waarneming.nl).
Het was daar heerlijk wandelen op de dijk, en omdat we vroeg waren was
het er nog heerlijk rustig.
Een groepje Middelste zaagbekkenwas volop aan het duiken op zoek naar voedsel., en 1 Wulp liep
langs het water naar iets eetbaars te zoeken. En ineens zagen we beiden
vrijwel op het zelfde moment iets boven het water uitkomen.
Het bleek om een Zeehond te gaan, die ons ook in de gaten had. Al snel
bleek dat het er 2 waren, een moeder met een redelijk groot jong. Voor
manlief en mijzelf onze eerste ontmoeting met zeehonden in de vrije
natuur. Op een gegeven moment kwamen de dieren uit het water om te gaan
zonnebaden op de vlonders die zich in het water bevinden in de
vluchthaven op Neeltje Jans.
We konden daar wel uren blijven staan, maar we hadden ook nog in de
planning om dicht bij huis de vloed mee te maken, en tot overmaat van
ramp was de batterij van de camera leeg, en weigerde de reserve batterij
dienst terwijl die opgeladen was, en was het geheugen kaartje vol
geraakt door de filmpjes. Dus terug naar Ouddorp en ondertussen
probeerde ik tijdens de rit terug de camera weer.
Het lukte mij om hem met de reserve batterij weer even aan de praat te
krijgen, en daardoor kon ik een aantal mindere foto’s verwijderen. En op
het moment dat er voor ons een hele grote groep Goudplevieren
neerstreek in een weiland waar wij langs reden, lukte het net om 2
foto’s te maken, en toen kreeg letterlijk de lens het heen en weer. Wat
ik ook probeerde ik kon dit niet stoppen.
Dus
van narigheid de
reservebatterij er maar uitgehaald. Terug in Ouddorp snel de andere
batterij aan de oplader gelegd een boterhammetje naar binnen gewerkt, en de half opgeladen batterij weer in de camera
gedaan, die gelukkig weer normaal deed. Snel de ruimtevretende filmpjes
op een externe harde schijf gezet. en toen konden we nog net iets van de
vloed meemaken.
Er waren nu een paar mensen en honden meer op het strand in vergelijking
met de dagen ervoor. Ulli de hond was weer helemaal uitgelaten, en ging
ineens heel doel bewust af op iets dat verderop in het zand lag, maar
dat was voor ons toen nog niet zichtbaar. Het bleek om een dode
Jan-van-Gent. te gaan. Echte zeevogels zijn het en ze brengen dan ook de
meeste tijd op zee door. Helaas nog nooit levend in het wild gezien.
We
besloten om weer terug te gaan naar het appartement, want ik wilde
eigenlijk weer terug naar Neeltje Jans, omdat de Zwarte Zeekoet ook die
morgen weer was gesignaleerd. Een Zwarte Zeekoet hebben we helaas daar
niet gezien, en ook een vermeende zeldzame Kuifaalscholver die ik op de
foto had gezet, bleek toch een gewone Aalscholver te zijn. De Zeehonden
lieten zich jammer genoeg niet meer zien.
Net op het moment dat we hadden besloten om terug te gaan, dook een
eindje van de Middelste Zaagbekken vandaan, een zwartwitte vogel op. Het
bleek om een Zeekoet te gaan, geen zeldzame Zwarte Zeekoet, maar mijn
dag kon niet meer stuk, want dit was mijn eerste Zeekoet.
Na een goede nachtrust ging het de vanmorgen na het ontbijt gelijk weer richting de zee.
Het zonnetje scheen, dus wat wil een mens nog meer.. Er was wederom
bijna niemand te bekennen op het strand. Vanuit de duinen hoorden we
steeds de roep van een Fazanthaan. Ulli de hond kon heerlijk los lopen,
en genoot daar zichtbaar van.
Overal Drieteenstrandlopertjes, een paar Bontbekpleviertjes, Storm, Kok
en Zilvermeeuwen, Scholeksters een paar Aalscholvers en een groep Wilde
eenden. Het was volop genieten.
’s middags zou het regenachtig worden, en daarom besloten we richting
Oostkapelle (ZL) te gaan. December 2013 hadden we daar gezeten in een
huisje van Staatsbosbeheer. Ik had als prijs een midweek gewonnen in een
huis van SBB met de verkiezing van Prachtplek van Nederland (SBB, en
SBS6). We hebben daar toen een heerlijke tijd gehad. We waren toen voor
het eerst in Zeeland, en die midweek was eigenlijk te kort, want we
waren daar nog lang niet uitgekeken.
We wilden graag nog een keer terug, en Ik had 1 grote wens dat ik nu
eindelijk eens Rotganzen op de foto zou kunnen vastleggen, en de kans
daarop was behoorlijk groot. De Rotgans is een trekvogel, en een
wintergast in Nederland, die vooral aan de kust gesignaleerd wordt.
Onderweg naar Oostkapelle kwamen we langs het werkeiland Neeltje Jans in
Zeeland, en daar maakten wij even een tussenstop. Maandag tijdens onze
heenreis was daar een zeer zeldzame Zwarte zeekoet gezien, die in
overigens in de winter meer wit dan zwart is. De Zwarte Zeekoet zagen we
niet, maar wel 2 Rotganzen,en ondanks de afstand en het slechte licht
(inmiddels bewolkt) lukte het toch redelijk om de dieren op de foto te
zetten. Missie volbracht grapte manlief, we kunnen naar huis. Nou nee
dat was niet echt de bedoeling, maar wel was ik er heel blij mee dat ik
nu eindelijk die prachtig mooie Rotganzen had gezien.
Het huisje in Oostkapelle hadden we snel gevonden, en tot onze verbazing was het bezet. wij hadden
daar ook wel weer naar toe gewild, maar ons budget zou dan zwaar
overschreden worden. Na een paar boodschappen gedaan te hebben in
Oostkapelle, ging het richting Domburg en Westkapelle.
Bij het plaatsje Westkapelle aangekomen, voer een enorm groot schip
langs die als het ware boven de daken van de huizen uit kwam. En dan
besef je ineens hoe kwetsbaar dit gebied is, en hoe belangrijk een
zeedijk is.
Bij Vlissingen besloten we op de boulevard daar te wachten tot het schip
voorbij zou komen. Ondertussen was het gaan regenen. We hoefden niet
lang wachten, want na ongeveer 5 minuten kwam het schip er al aan. Een
enorm vrachtschip die even later een pilotboot langszij kreeg.
En toen was het alweer tijd om richting Ouddorp te gaan. Op de
terugweg zagen we al van afstand de vuurtoren bij Ouddorp met de naam
Westhoofd . Als ik het goed heb is dit nog de enige vuurtoren in
Nederland die nog 24 uur per dag bemand is, en niet rond zoals de meeste
vuurtorens, maar vierkant.
Na een lekkere maaltijd gemaakt door manlief op een elektrische 2-pits
kookplaat, waarvan er 1 ook nog eens niet goed deed, was er alweer bijna
een dag voorbij. Morgen schijnt het mooi weer te worden.
Hieronder de filmpjes van deze dag.
Manlief had zowaar een week vrij, en we wilden een paar dagen weg richting de zee. Maar dat viel nog niet mee, om een goedkoop midweekje te scoren, altijd weer die kleine lettertjes, zodat je onder de streep dubbel zo duur uitkomt. Eerlijk is eerlijk het meenemen van Ulli onze hond was daar meestal de oorzaak van. Maar zonder Ulli zou het feest niet doorgaan.
Aan het begin van de vakantie hadden we echter nog steeds niets gevonden, en we hadden de moed al bijna opgegeven, toen manlief op zaterdag middag ineens een aanbieding onder de ogen kreeg, die aan ons budget voldeed.
Zo kon het gebeuren dat we vandaag 2 dagen later dan de boeking in de auto zaten richting Ouddorp (ZH). We namen de toeristische route, langs de rivieren, en zo kwamen we ook voor het eerst in mijn leven langs Kinderdijk met al die molens Kinderdijk[/caption]
We deden ook nog even Geervliet aan, omdat daar lang geleden manlief zijn broer en zijn vrouw gewoond hadden.
Maar het zat ons niet mee, want we konden in eerste instantie de bewuste straat niet inrijden, omdat er een auto afgesleept moest worden, die eerder op de dag uitgebrand was. Uiteindelijk konden we weer verder. Toch leuk om een keer weer op die plek terug te zijn geweest. Het strand aan de Noordzee
Het vakantie appartementje op de camping was sober en gedateerd ingericht, en alle voorzieningen op het terrein waren gesloten, maar dat maakte ons niet uit, want we zaten op nog geen 10 minuten loopafstand van de zee.
Na de boel te hebben uitgepakt ging het richting de zee. Geen mens te bekennen, alleen maar wij tweetjes, Ulli een paar meeuwen, een grote groep Drieteenstrandlopertjes, en de geur en het geluid van de zee.
Soms krijg je onverwachts zomaar een cadeautje.
De hele dag al grieperig, het liefste wil je dan op bed gaan liggen,
maar ja, dat is voor mij niet echt een optie, want dan verstijven alle
gewrichten en spieren, en dan is het middel erger dan de kwaal.
En bovendien Ulli de hond moet uitgelaten, en vandaag hadden we ook
het verzorgen van Zoë, de kat van onze kinderen op ons genomen.
Nadat Zoë voorzien was van brokjes, vers water, de nodige kroeltjes, en
een schone kattenbak, besloten we een klein ommetje te maken, en zo
kwamen we langs het Soerensche Broek bij Laag Soeren,
waar een prachtig nat natuurgebied aan het ontstaan is met behulp van natuurmonumenten.
Het was op dat moment behoorlijk bewolkt, toch zag ik in een flits
iets blauws over het water vliegen, en vervolgens een eind verderop op
een paal gaan zitten. Het was de IJsvogel – Alcedo atthis, die we daar
voor de tweede keer zagen (06-11-2015) Ik de auto uit, en heel
voorzichtig naderbij geslopen, zodat ik hem of haar redelijk goed in
beeld had. Maar wat een pech, sinds een valpartij vertoond mijn camera
steeds meer kunsten. Net op dat moment kreeg de lens het op zijn heupen,
en toen de lens eindelijk weer deed wat hij moest doen, raasde de ene
naar de andere auto voorbij, met als gevolg dat de IJsvogel weg vloog.
Maar ik kreeg een tweede kans, de IJsvogel ging uiteindelijk een
eindje verderop zitten, en voordat de volgende auto’s kwamen langs
razen, had ik een paar foto’s gemaakt , helaas niet superscherp, want
het werd door de naderende buien steeds donkerde, maar ik ben er heel
blij mee.
Ondertussen helemaal koud geworden, dus snel weer terug in de auto,
want ik was natuurlijk helemaal vergeten mijn jas aan te doen.
IJsvogels zijn heel erg opvallend met hun mooie kleuren, maar toch
zie je ze niet snel. Vaak zie je alleen maar een blauwe flits, en ze
zijn behoorlijk onrustig, voordat je ze in goed en wel in de gaten hebt,
vliegen ze alweer weg. Als je het geluid van de IJsvogel kent, is het
al een stuk gemakkelijker om er 1 te ontdekken
IJsvogel – Alcedo atthis
De vorige keer zagen we een paar maal dat hij een visje te pakken had, die hij op een paal dood sloeg.
Het gaat gelukkig wat beter met de IJsvogel, maar 1 strenge winter,
kan de aantallen weer fors doen afnemen. Want de IJsvogel doet zijn naam
zeker geen eer aan. IJs en de IJsvogel gaan niet echt samen.
Aardige man de behandelend arts, maar we zagen er als een berg tegenop om naar hem toe te gaan.
Het was een week geleden dat manlief een CT scan had gehad, en
vandaag kregen we de uitslag te horen. Alles is goed hoor, was het
eerste dat hij ons melde, ik dacht op het moment dat de arts dat
mededeelde, alleen maar dat het leek, of hij in een paar minuten een
stuk jonger was geworden. Over een half jaar weer terug, en dan gaan we
een scopie doen, was de mededeling.. Ik zag manlief denken hiep hiep
hoera, daar zit ik helemaal niet op te wachten. Tot de volgende keer
maar weer. We wisten niet hoe snel we moesten wegkomen, buiten de
spreekkamer vroegen we ons af of die oproep opgestuurd zou worden.
Gelukkig kon de secretaresse ons duidelijkheid daarover geven.
Snel de meiden een whatsapp gedaan, en toen ging het richting huis. Wegwezen, dat was het enige wat we konden denken.