woensdag 2 september 2015

Terug naar het leven van alledag

Ook de laatste 2 weken van de vakantie vlogen voorbij. Onze kleinzonen vierden hun derde verjaardag, en ook ik werd weer een jaartje ouder.
We maakten met onze jongste dochter en onze kleinzoons een prachtige wandeling op de heide van het Deelerwoud. Een wandeling die uiteindelijk 2 slapende kleinzoons opleverde in de auto, op het terugritje naar huis. Beiden helemaal moe van van al dat lopen, Niet zo verwonderlijk, want zij hebben denk ik het dubbele van ons gelopen.
Roze Pelikaan – Pelecanus onocrotalus



Ook gingen we een paar keer, naar de niet zo heel erg ver van ons vandaan neergestreken zeldzaamheid in Westervoort, namelijk de Roze Pelikaan, ons steeds weer verbazend over de grootte van de vogel.
Vervolgens om af te kicken maakten we aansluitend nog een ritje over de grens.

Nadat we weer terug waren van ons vakantieadres in Duitsland, stond ik natuurlijk gelijk bij de vervanger van onze tandarts op de stoep, die gelukkig een mooie tijdelijke cosmetische constructie maakte, met de nadruk op tijdelijk, want die hele valpartij gaat, zoals ik al eerder aangaf een heel vervelend staartje krijgen.
Manlief kreeg weer een dikke enveloppe met inhoud toegestuurd, door de universiteit van Wageningen. De laatste was op 19 maart van dit jaar.


 

Manlief neemt deel aan de Colonstudie van de universiteit. Het onderzoek duurt 5 jaar, en er wordt onderzocht of er een relatie is met voeding, en het krijgen van Dikke darm kanker.
Net als de vorige keer moest hij weer behoorlijke lijst met vragen beantwoorden, en kwamen weer heel wat buisjes mee voor bloedafname voor verschillende bepalingen.Maar nu is manlief er voor anderhalf jaar  vanaf, zo liet 1 van de onderzoeksters telefonisch weten. Omdat ik ook weer bloed moest prikken, konden we dit mooi gezamenlijk doen, bovendien moest manlief ook nog bloedprikken ivm de controle bij de specialist later in de week.     De laatste dag van de vakantie bleek gelukkig met het bloedonderzoek dat de Nierfunctiewaarden van mij weer in het zwart stonden, en daar was ik eerlijk gezegd wel heel erg blij mee.
Ook manlief werd op de laatste dag van de vakantie wederom door de specialist goedgekeurd, in ieder geval voor 3 maanden.. Over 3 maanden krijgt hij dan ook weer een CT scan. Over een paar weken moet hij nog wel naar de Klinisch geneticus van het UMC, die dan spreekuur heeft in het Gelre Ziekenhuis Apeldoorn. In tegenstelling tot wat de specialist had verwacht, heeft het onderzoek van het tumorweefsel toch uitgewezen dat er een verhoogde kans is op een erfelijke aandoening.,maar alleen de Klinisch geneticus kan daar uiteindelijk uitsluitsel over geven. Mocht de Darmkanker erfelijk zijn, dan heeft dit natuurlijk ook gevolgen voor onze kinderen.
Tot onze grote verbazing kwam er met de afspraak vanmiddag een notitie mee dat de zorgverzekering het onderzoek vergoed,, maar dat er wel een eigen risico is. Door dit onderzoek moet men er zelfs vanuit gaan dat de volledige wettelijke eigen risico er aan gaat..
Goed dat het ziekenhuis dit laat weten, en in ons geval maakt dat ook helemaal niets uit, omdat wij ons eigen risico 2 x €375 al in de eerste maanden van dit jaar kwijt waren door medicijnen, Maar ik vind dit nogal wat dat een erfelijkheids-onderzoek naar kanker in een familie, per persoon, je in ieder geval dit jaar 375 euro moet betalen aan eigen risico.
Gelukkig konden we omdat manlief vakantie had naar onze Vage Vriend en zijn vrouw, in verband met het overlijden van zijn moeder, en konden we ook aanwezig zijn bij de herdenkingsdienst en de begrafenis. Het verdriet kun je niet wegnemen, je kunt er alleen maar zijn, net zoals zij dat voor ons waren., met het overlijden van mijn schoonouders. Morgen is het alweer 5 jaar geleden dat mijn schoonvader kwam te overlijden, en van mijn schoonmoeder is het alweer bijna 2 jaar geleden.
Het verdriet heeft in de loop van de tijd plaats gemaakt voor heel veel mooie herinneringen. Ik kan alleen maar hopen dat onze Vage Vriend  (zo stelde hij zich in het begin altijd voor) over een tijd dit ook mag ervaren. Ook hoop ik dat voor mijn vriendin  en haar familie weer betere tijden gaan aanbreken. Mijn vriendin is nog niet zolang geleden haar moeder verloren, en daarbij haar broer ook nog eens ernstig ziek..Ik hoop zo  dat de chemo gaat aanslaan bij haar broer..
Ik weet het, de ouders van manlief, en de moeders van onze vrienden waren allemaal mensen op leeftijd, maar soms zou je nog eens zo graag hun mening willen horen, en verdriet en blijdschap willen delen..



dinsdag 1 september 2015

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

We zijn weer terug, terug van weg geweest, sterker nog, we zijn alweer 2 weken terug van ons vakantieadres in het Zwarte Woud in Duitsland. In 2011 waren we voor het laatst op vakantie in het buitenland geweest, door allerlei omstandigheden die ik hier nu niet meer ga opnoemen, kwam het er maar niet van. Ook dit jaar leek het er niet van te komen Totdat onze oudste dochter, en haar man vroegen of we zin hadden samen met hen en de kleinkinderen op vakantie te gaan. We hoefden er niet lang over na te denken, nog nooit was het voor ons zo belangrijk geweest om er even helemaal uit te zijn. Vrijdags voor vertrek moest ik nog even voor uitslag van een bloedonderzoek, en voor de bloeddrukcontrole naar de assistente van de huisarts, en dan konden we ons volledig concentreren op de vakantie. Maar dit viel toch een beetje tegen 3 uitslagen stonden in het rood, waaronder die van de nierfunctie. Gelukkig was alles minimaal in het rood, maar toch. De huisarts liet later op de dag weten dat er over een paar weken weer geprikt moest worden, en vanaf dat moment stond niets meer de vakantie in de weg. Zaterdagmorgen in alle vroegte, op manlief zijn verjaardag vertrokken we samen met Ulli de hond richting Duitsland. Eerst een groot gedeelte snelweg, en daarna binnendoor naar Tennenbronn in het Zwarte Woud. We waren nog nooit op vakantie daar geweest, wel waren we een paar maal bij een collega die daar woonde op bezoek geweest, toen we nog in Zwitserland woonden en werkten. 3 jaar hebben we achtereenvolgens in Bazel en Aesch BL gewoond samen onze oudste dochter. Op het moment dat zij leerplichtig werd in 1989 zijn wij weer teruggegaan naar Nederland, en daarna zijn we er nooit meer geweest ook niet in het Zwarte Woud. En dan blijkt maar weer eens dat dingen op de achtergrond raken, want op het moment dat we in het Zwarte woud reden verbaasden we ons er over dat de bergen veel hoger waren, dan in onze herinnering. Het werd een super week , met onze dochter, schoonzoon en de kleinkinderen, met eigenlijk maar 1 minpuntje, en dat was mijn valpartij, gelijk al op de eerste avond. Een kleine snijtand die met een valpartij een aantal jaren geleden al een keer flinke averij had opgelopen, brak nu volledig af. Gelukkig niets gebroken verder, maar met name de elleboog had het flink te verduren gehad. Gelukkig had ik geen tandpijn , en viel de onstaande leegte, in de bovenkaak met praten niet zo erg op, maar lachen was natuurlijk een heel ander verhaal. De rest van de vakantie, was het dan ook lachen geblazen met de hand voor de mond. Gelukkig wist ik toen nog niet, dat er nog een akelig staartje aan vast zou zitten. En zoals dat altijd gaat als je het naar je zin hebt vliegt zo'n week voorbij . We hadden echt alles mee, allereerst bevonden we ons in een supergezelschap, hadden we super mooi weer, en waren we 1 week in een super mooie omgeving met prachtige natuur, met als hoogtepunten de Ree die kwam buurten, en de ontmoeting met de Notenkraker, een prachtige vogel die daar in de omgeving voorkomt, en zelfs tot broeden komt. Iedere dag werd er voor de volgende dag onweer voorspeld, maar op een enkel schampbuitje gingen de onweersbuien steeds langs ons heen.De laatste dag kwam er toch meer bewolking opzetten, en er kwamen enkele kleine buitjes over. Op de terugreis de volgende dag sloeg het weer helemaal om, en de laatste kilometers, ongeveer nog 50 km van de grens met Venlo af reden we in heuse wolkbreuken, zo hevig dat we besloten om te snelweg af te gaan,omdat medeweggebruikers wel hele rare capriolen gingen uithalen., door stil te gaan staan onder viaducten om te schuilen, met alles daarachter onverwachts op de rem. Terug in Nederland hield het regenen nog dagen aan. Maar dat maakte niet uit zo konden mooi alle foto's worden uitgezocht. Door op de foto's hieronder te klikken kom je op de blogs van de vakantieweek
Vakantie Dag 1

Vakantie Dag 2

Vankantie Dag 3

 
Vakantie Dag 4  

Vakantie Dag 5

Vakantie Dag 6

Vakantie Dag 7

Vakantie Dag 8

woensdag 19 augustus 2015

Te Koop ! Boerhaavelaan 19 Eerbeek

OPEN HUIS Donderdag 20 augustus open huis van 18:00u tot 21:00u. Kom ook kijken naar dit leuke hoekhuis in hartje Eerbeek! FUNDA te koop Eerbeek Boerhaavelaan 19

zaterdag 15 augustus 2015

Vakantie 2015 Schade alles ist vorbei

We waren vroeg opgestaan, voor de laatste keer ontbijten nu met z’n tweetjes. Daarna Ulli uitlaten en nog even de prachtige omgeving flink in mij opnemen. Het was te kort geweest deze vakantie, we hadden nog zoveel willen doen, en willen zien. Maar helaas zitten er maar 24 uur in een dag . Wie weet krijgen we ooit nog eens de kans om er terug te keren. Maar 1 ding heb ik de laatste jaren geleerd, kijk niet te ver in de toekomst. Ik kreeg voor het laats nog een kans om een Eekhoorn op de foto te zetten, en toen was het weer terug naar het huisje om de laatste dingen in te pakken op te ruimen en de vuilnis weg te brengen.
ik gaf aan dat ik die zak met vuilnis wel wilde wegbrengen, hij was toch niet zo zwaar, en het was maar een klein stukje lopen naar de containers aan de rand van het bos. En toen ik daar vlakbij was, kwam de Ree uit het bos lopen. Ze liep op haar dooie gemak een tuin in en begon te eten van de struiken, even daarna was ze uit mij gezichtsveld verdwenen.
Na de boel te hebben afgesloten, was het de sleutels en het linnengoed inleveren, en toen was het ….adieu auf wiedersehen ook voor ons.
We hadden geluk want het weer was nog aardig goed, en we besloten om de het eerste gedeelte weer binnendoor te gaan, we hadden per slot van rekening de tijd aan ons zelf.
We kwamen wederom op plekken waar we nog niet geweest waren.

Filmpje
In de buurt van Reichental maakten we een onze eerste stop, omdat er een soort van parkeerplaats was ge gecreëerd waar een geweldig uitzicht was .
Daarna gingen we weer verder, en we waanden ons heel even in Eerbeek, want in de plaats Gernsbach, kwamen we langs de papierfabrieken heen met onder andere Mayr Melnhof een papier fabriek die ook in Eerbeek staat.
We reden voor het eerst een stuk door Karlsruhe heen waar de begroeide lantaarns vooral opvielen, en toen was het op een gegeven moment weer tijd om de snelweg te pakken. En dan zie je langzaam de bergen verdwijnen, maar ook de blauwe lucht verdween. We reden op de bewolking af. ongeveer 50 km van de grens bij Venlo zaten we in gigantische wolkenbreuken.

Filmpje

Sommige medeweggebruikers begonnen zulke gevaarlijke capriolen uit te halen, dat we besloten om de snelweg vroegtijdig te verlaten. We hadden immers geen haast .
Het zat erop en we troosten ons met de gedachte, dat in Tennenbronn nu ook het weer slechter werd.
Vakantie 2015 , een vakantie die we niet snel zullen vergeten.

  Hieronder de link naar enkele foto's van deze dag

https://anneliesnatuurlijk.nl/vakantie-tennenbronn-zwarte-woud-duitsland-schade-alles-ist-vorbei/
 




vrijdag 14 augustus 2015

Vakantie 2015 Aan alles komt een end

De laatste dag gezamenlijke dag was aangebroken
Er werd een start gemaakt met het inpakken van een aantal dingen, en de bedden op ons bed na, werden afgehaald. Er vond nog een kleine verbouwing plaats , omdat om veiligheids redenen voor de kleinzoons het 1 en ander was aangepast/veranderd. Dit moest natuurlijk weer in de oorspronkelijke staat terug.
Daarna besloten we voor het laatst nog een ritje in de omgeving te maken. Het was in tegenstelling tot de andere dagen bewolkt, en het regende af en toe een beetje.
We wilden nog steeds Ruïne Waldau bezoeken in de buurt van Tennenbronn, maar met de auto was daar niet in de buurt te komen. Het regenen was ondertussen opgehouden. We hadden broodjes en drinken mee, dus we waren niet aan tijd gebonden. Op een gegeven moment kwamen we aan een landweg gelegen,een prachtige openbare Spiel und Grillplatz tegen. Er was ook een soort van hut met een lange tafel met aan weerzijden banken Alleen het Bier en de Bratwurst ontbraken.
De kleinzoons konden daar nog even lekker spelen, en toen werd het op een gegeven moment tijd om weer rustig richting het vakantie park te gaan.
Het was inmiddels wel weer opgeklaard. Terug op het park gingen dochter en schoonzoon met hulp van manlief hun aatste sullen inpakken. Opdat de kleinzoons niet in de weg zouden lopen, ging ik voor het eerst en helaas ook al voor het laatst met hun naar het speeltuitje op het vakantiepark. En dat was weer even volop genieten, zowel voor de jongens als voor mij.
Na de maaltijd die was gemaakt met de overgebleven kliekjes , was het voor onze dochter, schoonzoon en kleinzoons tijd om te vertrekken.
Dat was even een minder moment, wat ons betrof had het nog dagen mogen duren. We hadden al besloten om een avondritje te maken, dus even later genoten wij in de buurt van een prachtig schouwspel van wolken die uit de bergen trokken. We reden nog even in de schemer door Triberg heen, en waren helemaal verwonderden ons over het feit dat het daar nog heel erg druk was met toeristen. (wijzelf natuurlijk ook). En daarna was het voor ons ook tijd het meeste in te pakken. die avond hebben we nog wel buiten gezeten, maar het was al wat minder aangenaam, ook de nachtvlinders lieten het op een enkele na afweten.
Hieronder staan enkele foto’s van de laatste vakantiedag

 Hieronder de link naar enkele foto's van deze dag
 https://anneliesnatuurlijk.nl/vakantie-tennenbronn-zwarte-woud-duitsland-aan-alles-komt-een-end/